Afscheid nemen van een voogd…

Mijn blog

Vandaag moeten wij afscheid nemen van de voogd van ons middelste pleegkindje, zij is bij ons gekomen als pasgeboren baby’tje en sindsdien is deze voogd bij haar leven betrokken. Eerst als gezinsvoogd en toen bleek dat de biologische ouders de zorg voor hun dochter niet aan zouden kunnen, werd ze haar voogd. We hebben al die jaren erg goed contact gehad, uren hebben we samen zitten wachten, gepraat over van alles en nog wat. Natuurlijk over ons meisje, maar ook over onze eigen levens, gezinnen, enz. Dus behalve dat we een rots in de branding het leven van onze pleegdochter verliezen, vind ik het ook persoonlijk erg jammer dat ze een nieuwe baan heeft…

Afscheid nemen van voogden lijkt een terugkomend iets in ons leven als pleegouders. Voordat ik pleegouder was, in de periode dat ik vooral heel erg veel aan het lezen was, dacht ik dat iedereen er zo idealistisch in zat als ik. Maar wat mijn passie en mijn leven is (pleegkinderen) is voor de voogd zijn of haar werk. En hoewel ze dit werk vaak vol passie en ideologie beginnen, blijkt de laatste tijd dat veel voogden het werk tóch te zwaar vinden of de werkdruk veel te hoog.

Drie voogden in korte tijd

In het afgelopen jaar hebben we van drie voogden afscheid moeten nemen, drie keer ging dat heel verschillend. Natuurlijk omdat je met iedere voogd een andere band hebt, maar ook omdat ze allemaal om hun eigen redenen weggingen. Voogd 1 vond de werkdruk veel te hoog, ze nam haar vakantie uren op (die ze enorm veel had ivm overwerken) om haar werk administratie bij te kunnen werken. Dan zat ze thuis verslagen te typen, rechtbankzittingen voor te bereiden en mails te beantwoorden. Dit was niet wat ze wilde (logisch), ze wilde met de kinderen werken en dus verliet ze haar werk als voogd en ging de gespecialiseerde kinderopvang in.

Voogd 2 kwam als nieuwe gezinsvoogd in ons gezin toen ze nog maar pas bij de jeugdbeschermingsorganisatie werkte, ze had veel goede plannen. Ze wilde het goed aanpakken en stelde met onze pleegzoon een contract op dat ze niet zomaar wegging. Ze zou er voor hem zijn de komende jaren… Toen vertelde ze dat ze zwanger was, ging met zwangerschapsverlof, kwam daarna in de ziektewet en kwam niet meer terug. Dit afscheid kostte vooral onze pleegzoon heel veel moeite, maar hij hád toch een contract??!!

En dan vandaag afscheid nemen van voogd drie, ook zij heeft een heel eigen verhaal dat ik nog niet helemaal goed begrijp, maar wat vast staat is dat dit de laatste keer is dat we haar zien. Ook zij gaat in een heel ander werkveld werken, zonder rechters en zonder de zware verantwoordelijkheid die ze jaren en jaren heeft gedragen. Ik vind het superjammer… Natuurlijk ben ik als mens blij voor haar dat ze een keuze heeft gemaakt die haar eigen leven leuker zal maken, maar als pleegmoeder ben ik ook een beetje boos. Je kunt toch niet zomaar al die pleegkinderen in de steek laten?

Staking

Afgelopen september heeft jeugdzorg Nederland gestaakt, ze wilden betere voorwaarden en meer geld. Niet per se voor hogere salarissen, maar om meer mensen aan te kunnen nemen en/of betere voorwaarden te kunnen scheppen. Om heel eerlijk te zijn, weet ik niet eens precies wat eruit gekomen is. Blijkbaar zijn ze het eens geworden, want er is niet meer gestaakt… Maar je het mij vraagt, kunnen beter de pleegkinderen in Nederland opstaan. Zij zouden moeten staken! Zij verdienen het om continuïteit van voogden te krijgen, zij verdienen dat er meer geld is en meer tijd om góéd voor ze te zorgen! Zodat pleegzorg minder bestaat uit brandjes blussen, maar dat pleegkinderen zullen opbloeien, tijd krijgen om te genezen en succes kunnen hebben! En om dat te bereiken is er meer geld nodig voor jeugdzorg, betere preventie, meer personeel…

Maar goed, natuurlijk kunnen de pleegkinderen van Nederland niet staken. Ook pleegouders zullen nooit gaan staken, want hoe kun je staken van je eigen gezin? Je kunt niet stoppen met zorgen of geen kinderen meer opnemen, want wie heb je daarmee? Juist, precies de kwetsbare pleegkinderen waar je het juist voor zou moeten doen…

Realiteit in ons leven

Hoe je het ook bekijkt, voor ons is het de echte realiteit. Wij nemen afscheid van voogd nummer drie en ik weet niet hoe lang de nieuwe voogd bij ons betrokken zal blijven. Ons pleegdochtertje begrijpt nog niet goed wat er gebeurd, voor haar is het gebouw van de jeugdbescherming het thuis van haar voogd. Dit is waar haar voogd altijd is, waar ze haar biologische ouders ontmoet en waar ze cadeautjes en chocolademelk krijgt. Ze heeft er geen idee van dat de voogd juridisch verantwoordelijk voor haar is en wat dat dan precies betekend…

Wat ik wel weet is dat ze haar zal gaan missen, dat ze om haar gaat vragen en dat ze er natuurlijk niets van begrijpt dat als wij binnenkort weer naar het gebouw van de jeugdbescherming zullen gaan, haar voogd daar niet meer “woont”. We hebben een tekening gemaakt en een kaart geschreven, we zullen er een flinke reep chocolade bij doen en dan zijn we zo klaar voor het afscheid als we gaan worden. Klaar voor een nieuwe voogd, vol goede moed vooruit!

Wat is jullie ervaring met het verloop van voogden?

Volgen en delen

One thought on “Afscheid nemen van een voogd…

  • Ik volg je sinds een tijdje op instagram en zit nu wat blogs te lezen. Ik heb zelf 9 jaar als (gezins)voogd gewerkt. Inmiddels werk ik bij een andere hulpverleningsorganisatie, want ik ben helaas (gedwongen) abrupt weggegaan. Niet door onvoldoende functioneren hoor, gelukkig niet, maar door een conflict met mijn werkgever.
    Dit betekende dat ik nooit afscheid heb kunnen nemen van “mijn” kinderen. Tot op de dag van vandaag vind ik dit verschrikkelijk. Ik ben het helemaal met je eens, ik vond het verloop van voogden verschrikkelijk en tegenwoordig is het alleen maar meer en meer. Ik hoop dat het ooit stopt, maar ik ben er bang voor..

    Zoveel respect voor jullie als pleegouders!! Ik hoop dat jullie, opnieuw, een goed traject in kunnen gaan!

Geef een reactie