Lieve lieverd, een brief aan mijn pleegkind

Mijn blog

Lieve Lieverd,

Deze brief wil ik je graag schrijven om je te laten weten hoe het allemaal begon, hoe je bij ons kwam en hoe gewild en geliefd je bent! Ik wil je vertellen hoe je in ons leven kwam en waarom je bij ons bent komen wonen, we vertellen het je regelmatig, maar misschien is het fijn om het zwart op wit te hebben? Of misschien is het gewoon fijn voor mij om het op te schrijven zodat ik het niet in mijn hoofd hoef vast te houden.

De allereerste keer dat ik over jou hoorde was je nog niet geboren, papa en ik hadden aangegeven bij de pleegzorgorganisatie dat we een plekje extra hadden in ons huis en vooral in ons hart. Er was plek voor jou! Toen ze ons voor de eerste keer belden zat jij nog in de buik van je buikmama, ze was opgenomen in het ziekenhuis en je kon ieder moment geboren worden. Vanaf het eerste moment dat wij van jouw bestaan hoorden, toen we hoorden dat jij een plekje nodig had voor een tijdje, zat je in ons hart. Natuurlijk wilden wij voor je zorgen terwijl jouw buikmama en papa keihard zouden werken om de opdrachten van de rechter uit te voeren…

Niks…

Wat volgde was stilte… We hoorden niets, helemaal niks meer… Bij pleegzorg én jeugdzorg was er een groot tekort aan personeel, dus er was nog niemand verantwoordelijk voor jou, dus we werden van het kastje naar de muur gestuurd. We hoorden verschillende verhalen over je buikmama, over de medicijnen die ze kreeg en de duur van jouw geboorte… Uiteindelijk werden we gebeld dat je was geboren en hoorden we je naam! Ineens was je niet meer een verhaal of een voorstel, je was een klein mensje dat ons nodig had!

Er werd afgesproken dat we jou in het ziekenhuis op kwamen halen, een enorm academisch ziekenhuis waar ik de weg goed dacht te weten bleek groter en onoverzichtelijker. Het voelde heel gek om met een lege maxi cosi zonder dikke buik het ziekenhuis in te lopen. Misschien was het mijn verbeelding maar ik zag mensen vreemd opkijken… We legden het verhaal uit aan de bali en werden meegenomen.

Jouw buikmama en papa wilden graag kennis met ons maken, we werden meegenomen naar een kamertje waar we een uitgebreide uitleg kregen van de afgelopen dagen. Het hoe en waarom, de medische gegevens en de verwachtingen werden ons uitgelegd. In het kort werd er ook over jouw buikmama gepraat en dat voelde gek… We kenden haar toen nog helemaal niet!

Gerustgesteld…

Toen was het moment daar, jouw buikmama en papa zouden opgehaald worden… Ik herinner me dat het kamertje waar we zaten heel warm was, we stonden op en gaven ze een hand. De wereld om ons heen stond even stil, dit was jouw mama… We keken elkaar aan en ik weet niet of zij het ook gevoeld heeft maar meteen voelde ik een connectie. Later vertelde ze ons dat ze op dat moment naast doodongelukkig, verschrikkelijk verdrietig en boos, ook gerustgesteld was. Ze zag ons en het was goed. Natuurlijk was het niet goed, maar ze had vertrouwen in ons en dat is zó ongelovelijk fijn!!!

Kort spraken we met elkaar, tranen in hun ogen, tranen in onze ogen. Wat een emotioneel moment, wat een heftigheid! Dit is niet hoe het hoorde te gaan, dit is niet hoe het moet zijn. Ik was er op dat moment zeker van dat je tijdelijk bij ons zou blijven, ik wist zéker dat jouw buikmama en papa het zouden redden en er samen fluitend doorheen zouden komen.

Een kat?

Je buikmama stelde ons vragen, ik weet nog dat ze wilde weten of wij een kat hadden en of we rookten. De kat hebben we nog steeds en ook roken we nog steeds allebei niet. Het gesprek was kort en intens, je mama gaf aan dat ze weg wilde en dus werden ze meegenomen door een verpleegkundige…

Toen was het zover, wij zouden jou voor het eerst zien! Je buikmama en papa hadden al afscheid van je genomen, hartverscheurend verdrietig… Zij gingen op dit moment zonder baby het ziekenhuis uit, zonder baby in het wiegje dat ongetwijfeld klaar zou staan in hun slaapkamer… En wij gingen op datzelfde moment jouw kamertje binnen. Daar lag je, een klein blauw bundeltje met een speentje in je mond… Weer stond de wereld stil, ik zag jou en de liefde die er al was begon te stromen door mijn aderen… Hulpeloos, klein, vol vertrouwen lag je daar in je wiegje… De verpleegkundige moedigde me aan om je uit je wiegje te halen, ik tilde je op en je deed je ogen open. Heel even keek je me aan en meteen deed je je ogen weer dicht. Verbeeldde ik het mij of zag ik een soort tevreden grimas op je gezichtje?

Hartverscheurend gefeliciteerd…

Binnen twintig minuten nadat we je voor het eerst hadden gezien, lag je in een maxi cosi in onze auto. In de lift werden we gefeliciteerd door oude mensen. Ze vonden dat je sprekend op papa leek… We keken elkaar aan en zeiden niets… Onze wereld op zijn kop, zo’n jong baby’tje had er bij ons nog nooit in huis gewoond! De pleegkinderen die al bij ons in huis woonden waren dolenthousiast, een broertje! Er was beschuit met muisjes, de kraamhulp kwam ons helpen met opstarten maar eigenlijk vond zij het allemaal nog spannender dan wij… De medische zaken, het verleden van je mama, de problemen thuis, de zwangerschap die jij als ongeboren baby’tje had meegemaakt… Voor haar was het de heftigste werkweek die ze tot dat moment had gehad…

Je wende snel, de specifieke problemen waren pittig en je hield ons goed bezig, maar tegelijk genoten we met volle teugen. Liefde tot aan de maan en weer terug van ons, je pleegbrusjes en je buikmama en papa. Het bezoekschema was pittig, naast de zorg voor een pasgeboren baby, de slapeloze nachten en alle gesprekken met pleegzorg en jeugdzorg was het voor mij erg pittig, maar ik had het er graag voor over. Ik wilde alles eraan doen dat je weer bij je buikmama en papa mocht wonen!

Het ging anders…

Het ging supergoed, ze deden hun best, maar langzaam ging het minder goed. Ze lieten steken vallen, hadden terugvallen en verdwenen soms tijden uit beeld samen of één voor één… De voogd begon ons voorzichtig voor te bereiden op een ander traject en nu ik dit schrijf heeft een rechter gezegd dat ze denkt dat het beter voor jou is als je bij ons op zult groeien.

Toen ik dat hoorde was ik verdrietig, natúúrlijk hou ik van je en wil ik niets liever dan jou dichtbij me houden. Maar ik had het je zó gegund dat je bij je buikmama en papa had kunnen wonen. Dat jullie samen een gezin mochten zijn en samen een leven op konden bouwen…

Je doet het zó goed!

Inmiddels is je buikpapa het ermee eens dat je bij ons blijft wonen en je buikmama meestal ook. Ze vertrouwen ons en vinden het fijn dat als jij niet bij hen kunt of mag wonen, je bij ons woont, maar het is natuurlijk ook heel verdrietig. Op dit moment ben ik heel blij dat je bij ons woont, ik zie heus wel dat het op dit moment ook écht niet kan bij je biologische papa en mama, maar het verdriet is er tegelijkertijd ook… Maar wat doe je het goed! Je groeit en geniet, je ontwikkelt je boven alle verwachtingen en je bent het vrolijkste mannetje dat ik ooit heb gezien.

Vooruit kijken…

Wat de toekomst brengt weten we niet, ik hoop dat er een moment komt dat je buikpapa en mama gewoon hier thuis op visite mogen komen. Ik hoop dat we samen over dingen kunnen bellen en appen en dat we je samen op kunnen voeden al zal het voor hen op afstand zijn. Van harte hoop ik dat het zo goed met jou blijft gaan als het nu gaat! Ik wens je in de toekomst alle geluk van de wereld, alle liefde en dat je altijd zult weten dat je door mij én je buikmama waanzinnig gewenst bent! Je bent zó geliefd!!!

Het zal niet makkelijk zijn om op te groeien als pleegkind in een wereld waar men snel is met labels en oordelen, maar weet dat het je niets minder maakt! Sterker nog, jij hebt een grote, sterke en enorm liefhebbende achterban! Onthou dat je altijd bij mij terecht kunt, dat ik altijd voor jou zal kiezen en je altijd zal steunen!!!

Lieve lieverd, ik hou van je!!!
Volgen en delen

2 comments

  • Mooi en hartverscheurend tegelijk. En opnieuw: ik vind het zó mooi hoe je de biologische ouders er keer op keer bij wilt betrekken! Zij hebben mét het kind een plekje in je hart gekregen, als ik het zo lees.

Geef een reactie