De mevrouw aan de balie…

Een ritje naar het ziekenhuis met je dreumes van één jaar, het lijkt een gewone afspraak die je als moeder gewoon even tussendoor doet. Maar vandaag voelde ik me meer pléégmoeder dan ooit tevoren. Op de één of andere manier voelde het vandaag allemaal als een zware belasting…

De fietstocht naar de stad was heerlijk, de herfst doet zijn best en laat de mooiste geuren en kleuren zien en ruiken. De grond bezaaid met bladeren, kastanjes en meer herfstige dingen en de reuring onderweg deden zowel de dreumes als mijzelf goed. Even iets heel anders dan ons eigen dorp, even de drukte van de stad om ons heen…

Zwaaiende dreumes

Op de fiets met onze dreumes is sowieso een genot, hij zit in de fase dat hij naar iedereen vrolijk zwaait en een soort “Haia” klank maakt bij het zwaaien. Als je iets goed wilt doen in de wereld en je weet écht niet wat, ga dan fietsen met een zwaaiende dreumes want het brengt vrolijkheid in de wereld. Chagrijnige bejaarden gaan plots lachend terugzwaaien, norse pubers klaren op en groeten terug, vermoeide moeders glimlachen vertederd en zelfs ruziënde stelletje zwaaien eensgezind terug. Een genot om te mogen zien…

Bij het ziekenhuis aangekomen heeft hij een soortgelijk effect, iedereen die ons voorbij komt glimlacht liefdevol. Het lieve mannetje ontdekt de wereld en loopt op zijn eigen wiebel manier aan mijn hand het ziekenhuis binnen. We zijn klaar voor de afspraak ook al merk ik de spanning toch wel wat in mijn lichaam…

Baliemedewerkster

Nadat we door de coronacontrole heen zijn en met mondkapje op en gedesinfecteerde handen binnen zijn, vraag ik aan de baliemevrouw waar we ons mogen melden. Omdat we meerdere afspraken hebben weet ik niet precies waar ik moet zijn, achteraf heb ik spijt van de beslissing om het te vragen, maar goed… De mevrouw kijkt me amper aan en vraagt om een identiteitskaart van onze dreumes, als ik vertel dat ik die niet heb kijkt ze me aan op een manier dat ik er een rotgevoel bij krijg…

Ze vraagt naar de geboortedatum en roept ons adres om te controleren of het nog klopt. Ik zeg dat het klopt en vraag haar of erbij vermeld staat dat ons adres geheim is en dat staat er inderdaad. Ik vraag haar waarom ze dan toch ter controle ons adres noemt en ze is enorm geïrriteerd. Ze zegt dat ik zonder ID kaart van de dreumes geen zorg kan krijgen, dat vanaf 28 dagen een ID kaart verplicht is en dat ik haar niet hoef te vertellen hoe zij haar werk moet doen.

Verbluft

Verbluft sta ik met de vrolijke dreumes aan mijn hand aan de balie. De tranen slik ik weg en ik weet even écht niet meer wat ik moet zeggen. Ik bedank haar en loop weg, ik móet weglopen voor ik of boos word of ga huilen en ik weet niet wat er precies gebeurd is…

Ons adres is geheim, het is belangrijk dat ons adres geheim is omdat de moeder van één van onze pleegkinderen ons met enige regelmaat verschrikkelijk bedreigt. Meer dan eens hebben we politie aan de deur gehad, we staan bekend bij de politie met een melding op ons adres wat betekent dat als ik de politie bel ze zonder vragen met drie auto’s naar ons toe racen…

Geheim

Ons adres is niet geheim omdat ik geheimzinnig wil doen of gewoon hou van moeilijk doen. Het is geen keuze die ik heb gemaakt om het dames achter de balie expres ingewikkeld te maken, maar het is bittere noodzaak. Tóch blijkt het een enorme opgave om bij bedrijven voor elkaar te krijgen dat ze dat adres ook daadwerkelijk zorgvuldig behandelen. Niet iedereen heeft natuurlijk te maken met bedreigingen, doodswensen en serieus gevaar, maar toch…

Het hebben van een ID kaart is voor pleegkinderen ook niet iets vanzelfsprekends. Het is een plicht in Nederland maar tegelijkertijd voor pleegouders soms ook onmogelijk om aan te voldoen. Een ID kaart kun je namelijk niet aanvragen zonder medewerking van de gezaghebbende ouders en dat is vaak waar het misloopt. Ouders zijn niet altijd in staat om fysiek aanwezig te zijn, sommige ouders willen überhaupt nergens toestemming voor geven en sommige ouders zijn van de radar verdwenen voor korte of langere periode. Het niet hebben van een ID kaart voor je pleegkind is veel voorkomend en ook dit is geen moedwil om de mensen achter de balie een ingewikkelde tijd te geven.

Ziekenhuis

Omdat ik geen idee heb waar te beginnen, heb ik het ziekenhuis een mail gestuurd. Ik heb aangeboden om een presentatie te houden over pleegzorg voor alle baliemedewerkers. Misschien is het gebrek aan kennis en daardoor inlevingsvermogen. Misschien begrijpen ze gewoon niet dat een geheim adres soms écht geheim moet blijven en dat een ID kaart voor een pleegkind niet een makkelijk op te lossen probleem is.

Ik hoop dat ze het aannemen, ik zou het erg graag doen. Ik denk dat het goed is dat pleegzorg op allerlei gebieden meer op de kaart komt. En niet alleen de baliemedewerkers van ziekenhuizen, maar ook gemeentehuizen, tandartsen, dokters en apotheken kunnen er wat van. Deze balie mevrouw was niet de eerste in mijn carrière als pleegouders die boos werd van mijn wat voor haar leek op onwil.

Voorlichting

Wat weet jij van pleegzorg? Heb je in je werk te maken met pleegouders of pleegkinderen? Zou je het fijn vinden als er vanuit je werk geregeld werd dat je voorlichting kreeg over pleegzorg en de daarbij behorende uitdagingen en hoe dat dan juridisch zit?

Misschien is het iets waar ik mee verder ga, misschien ook wel helemaal niet. Maar ik hoop in íeder geval dat er meer kennis komt, bij deze baliemevrouw maar ook wijder verspreid…

Dokter

De afspraak bij de dokter ging uiteindelijk gelukkig gewoon door en alles bleek beter te gaan dan ik van te voren had verwacht. De dokters waren ook erg tevreden en moesten erg lachen om de boosheid van de balie mevrouw. Hun tip? De volgende keer gewoon de balie voorbij lopen…

Heb jij al eens met tranen in je ogen bij een balie gestaan?

Volgen en delen

3 comments

  • Vreselijk! Dat van het adres zo hard noemen, vind ik zelfs heel zorgelijk. Je zou toch verwachten dat zoiets duidelijk vermeld staat? Maar je hebt er een goede actie van gemaakt en ik hoop dat ze je aanbod aannemen. En ja, ook ik heb regelmatig met tranen in mijn ogen voor assistentes gestaan/met hen aan de telefoon gehangen. Andere oorzaak, maar ook frustrerend. Ik schrijf er altijd maar een blogje over, in de hoop dat iemand er ooit iets van leert.

  • Och ja maar omdat ik een oorontsteking had en mijn kussen aan mijn oor geplakt zat. Maar ik herinner me ook toen de reactie van zo’n trut achter een balie. Mn vader belde de KNO arts persoonlijk en die zei meteen komen. ik denk dat het een gebrek aan kennis en vorm van overwerkt zijn is waar die vrouwen last van hebben. Maar het getuigd ook niet van veel inlevingsvermogen dat ze er zo mee omgaat. Daarbij, wat voor controle is eht als zij alles zegt en jij alleen maar ja hoeft te zeggen? Controle betekent dat jij het zegt en zij controleert. Erg dom dus.
    Merk nu ook dat ik weinig weet van pleegkinderen, lees wel graag waargebeurde verhalen over zulke onderwerpen zal hier zeker terugkomen.

  • Ik werk op het consultatiebureau en wij hebben geregeld te maken met pleegkinderen. En wij lopen er ook geregeld tegenaan dat iets regelen behoorlijk bureaucratisch kan zijn. Want de pleegouder is meestal afhankelijk van de voogd als wij bijvoorbeeld willen doorverwijzen. En we maken dan ook wel eens mee dat we als cb en pleegouder willen verwijzen, maar de voogd het niet nodig vindt.

Geef een reactie