Door de voordeur – J. Udo

De ondertitel van dit boekje is “Herinneringen van een pleegkind” en in de kringloopwinkel trok dat meteen mijn aandacht. Een inkijkje in de herinneringen en daarmee belevingswereld van een pleegkind, dat is natuurlijk uniek voor een pleegouder. Als pleegmoeder wil ik zo graag dat de kinderen die in ons huis wonen voor kort of langere tijd, zich écht thuis en geliefd voelen. Dat ze wéten dat het goed is ook als het een keer niet zo goed gaat en dat ze zich veilig voelen. Maar of dat lukt? Door trauma en hechtingsproblemen werkte het brein van deze kinderen vaak anders dan wij ons voor kunnen stellen en dit inkijkje liet ik niet aan mij voorbij gaan.

Het boek is opgebouwd uit allemaal verhalen, korte herinneringen van het pleegkind in kwestie Hanneke van der Neut-Gunsing. Oorspronkelijk zijn deze korte verhalen verschenen in het tijdschrift Mobiel, een tijdschrift helemaal over pleegzorg dat helaas een paar jaar terug failliet is gegaan… Maar deze verhalen zijn gebundeld en nog steeds te lezen.

Lang geleden

Het is geen nieuw boek en voor zover ik kon vinden, alleen nog tweedehands te koop. Een klein groen boekje dat ruikt naar oude boekwinkels, fijn! In 1994 is het boek uitgegeven en dat is dus al een flinke tijd terug, maar de herinneringen zijn daardoor niet minder kostbaar alhoewel pleegzorg met de jaren natuurlijk wel flink veranderd is. Het gevoel van pleegkinderen is verwacht ik echter, nog wel steeds vergelijkbaar…

Door het hele boek heen lees je de sterke band van het meisje uit het boek, met haar biologische moeder en dat is bijzonder om te lezen. Hoe diep moederschap zit, misschien juist daarom ook absoluut een boekje dat biologische moeders van pleegkinderen zouden moeten lezen. Moederschap vergaat niet door een uithuisplaatsing of een onder toezicht stelling. De moeder in dit verhaal overlijdt en dat loodzware verlies vóel je bijna tijdens het lezen.

Het boek vertelt een heftig verhaal, een persoonlijk en eerlijk verhaal van een meisje dat op veel te jonge leeftijd al volwassen moest zijn. Ze verloor zich in de verhalen die ze las en herkende zich vooral in diep verdriet en zwaar afscheid. Hanneke vertelt over haar band met de verschillende mensen om haar heen, haar biologische vader, een tante, verschillende pleegouders en de voogden. Haar verhaal is pittig en zwaar, maar om te lezen niet dramatisch en meeslepend, eerder informatief, verhalend en vermakend.

Citaat

Wat op mij het meeste indruk heeft gemaakt is hoe ze beschrijft zich te voelen als pleegkind. Ik deel een citaat:

“En zo leerde ik hoe dat ging: je staat in het midden van een kring mensen, die het beste met je voorhebben. Dat is hun werk. Ze kijken allemaal naar jou. Je lijkt het belangrijkst te zijn in die cirkel, je staat in het middelpunt. In het middelpunt staan is heel leuk. Als het maar ook weer ophoudt. Ik wilde niet al die mensen in een cirkel om mij heen. Gewoon één iemand bij wie ik hoorde, zoals je dat ook met je ouder hebt. En die bij mij hoorde. In het middelpunt moeten blijven maakt van die plek een niemandland. Je bent er alleen met jezelf. Je weet al snel dat je het ook alleen moet doen. Mezelf heb ik nog. De anderen niet meer. Die staan alleen in andere cirkels om andere kinderen heen. En die kinderen wonen in niemandsland, hoewel het er zo druk bevolkt lijkt…”

“Dat is hun werk” Alleen al die zin sloeg bij mij in als een bom, ik kan alleen maar hopen dat onze pleegkinderen deze cirkel ook ervaren, ze voelen dat ik naast ze sta en niet bij de andere mensen in een cirkel om hen heen…

Voor mij heeft het boekje op een erg bijzondere manier inzicht gegeven in het perspectief van een pleegkind. Een perspectief dat je niet zomaar kunt krijgen en waar ik enorm dankbaar voor ben. Ik zou het boek andere pleegouders ook zeker aanraden! Het gaat niet meer zoals het toen ging en het is waarschijnlijk anders dan jij beleeft, maar te kunnen kijken door de ogen van een pleegkind vond ik een bijzondere ervaring.

Hanneke, bedankt!
Volgen en delen

One thought on “Door de voordeur – J. Udo

  • Oef, dat citaat. Heel heftig. En ik denk dat het goed is dat dit soort boeken er zijn, om mensen bewust te maken van de ‘positie’ van pleegkinderen.

Geef een reactie