Drie jaar en boos…

Mijn blog

Ons meisje is boos, ze is boos omdat ze niet ziek is, niet ziek gaat worden en heus geen mensen ziek gaat maken! Wáárom mag ze dan van de regering niet naar zwemles??!! Waarom mag ze niet naar haar lieve juffen, niet knuffelen met opa en oma, niet mee naar de winkel en wáárom is de kinderboerderij dicht?

Drie jaar is ze, na de zomervakantie mag ze naar de basisschool en daar heeft ze al maanden en maanden heel veel zin in. Haar leven was één groot avontuur, peuterspeelzaal, leuke activiteiten bij het CJG of in de bibliotheek, uitjes naar de kinderboerderij of een wandeling naar de supermarkt of groenteboer. Iedere zaterdag met (pleeg)papa naar zwemles, samen ergens koffie drinken of lekker een ijsje eten in het dorp of bij de Mac Donalds omdat je daar zo leuk kunt spelen.

En zo ineens is haar wereld op slot gedaan, alles wat leuk was is gestopt en ze mag alleen nog maar thuis blijven. Binnen of in onze eigen tuin, spelen met vriendjes op straat doen we niet meer, visite krijgen we niet en als opa en oma voor het raam komen zwaaien is de afstand nog meer voelbaar en is het eigenlijk juist alleen maar moeilijker dat je elkaar niet kunt knuffelen en dat opa en oma weer weggaan zonder een kus…

Als je drie jaar bent, duurt vier weken een eeuwigheid en zo lang doen we dit al met z’n allen! Sterker nog, we zitten al dik in week vijf en we hebben nog even te gaan… Ik noem de datum van eind april niet meer naar onze kinderen want ik ben er niet zeker van dat het daarna klaar is… We vertellen dat de regering samen met alle mensen die er heel lang voor geleerd hebben, gaan kijken wat het beste is… Maar wat begrijp je daar nou van als meisje van drie?

Samen

Natuurlijk proberen we het zo leuk mogelijk te maken, we roepen nieuwe tradities in het leven zoals een heuse vrijdagmiddagborrel met het hele gezin. Iedere vrijdag zo rond vier uur maken we lekkere hapjes, lekkere drankjes én trekken we een zakje chips open en samen luiden we dan het weekend in. Dat we nu iedere middag met het hele gezin kunnen lunchen, dat ze papa af en toe op het werk kan bezoeken (dat is namelijk op de bovenverdieping) en dat we extra veel schermtijd hebben, zijn allemaal leuke dingetje, maar het weegt natuurlijk niet op tegen vrijheid en je wereld terug krijgen.

Vandaag hoorde ik haar zeggen tegen haar grote pleegbroer: “We gaan vanmiddag met mama naar een speeltuin, maar alleen als er géén andere kinderen zijn hè?!” Als ik dat hoor huilt mijn hart, wat leren we onze kinderen? Hoe groei je op in deze situatie? Ik vind het knap ingewikkeld!

Boekje

Toen ik dit boekje vond op You Tube was ik meteen erg enthousiast, voor onze meisje is het zó fijn, overzichtelijk en duidelijk! Nog steeds is het stom dat er niks mag, dat ze niet weg mag en dat het allemaal al zo lang duurt, maar door dit boekje is het voor haar meer tastbaar en te bevatten geworden. Als ik eerlijk ben word ik zelf een beetje tureluurs van alle tips, werkbladen, filmpjes, lunchconcerten en verhalen die je online aangeboden krijgt. Dus heb je genoeg, trek je dan niets van mij aan, maar heb je ook een peuter die het allemaal eigenlijk niet zo goed begrijpt, kijk het filmpje dan eens, wie weet brengt het bij jullie ook iets meer rust 😊

Nog steeds heb ik af en toe een boze peuter, maar waarschijnlijk was ze dat zonder de Coronacrisis ook wel af en toe geweest…

Heb jij ook een peuter? Hoe leg jij de huidige situatie uit?

Volgen en delen

Geef een reactie