Een bloedend hart

Mijn blog

Alles wat ik kon vinden heb ik gelezen, boeken, blogs, interviews in tijdschriften, wetenschappelijke onderzoeken, folders over gedragsproblemen en zelfs een afstudeer onderzoek over pleegkinderen. Ik wilde mij zo goed mogelijk voorbereiden, er helemaal klaar voor zijn, overal over nagedacht hebben en voor iedere uitdaging klaarstaan. Want klaar was ik, klaar voor een nieuw avontuur samen met manlief. Ouders worden was voor ons op de biologische manier niet weggelegd en nu leek het er dan toch van te gaan komen. Wij zouden pleegouders worden!!!

Uren en uren hebben we samen gepraat, hoe zouden we dit aanpakken, waarom zouden we dat wel of juist niet doen? We (of misschien eigenlijk ik) bedachten de ingewikkeldste casussen en samen spraken we ze vervolgens door, hoe zouden we het aanpakken, hoe zou het voelen en wat zouden we met dat gevoel doen? Hoe zouden wij altijd samen sterk staan, één front vormen en elkaar altijd dekken? Wat zouden wij doen als…?

Films als Annie en Free Willy kregen voor mij plots een andere betekenis. Ik keek met andere ogen naar de wereld om mij heen, naar ouders en hun kinderen, naar opvoedkeuzes en gebrek daaraan. Samen met manlief volgde ik de cursus voor aspirant pleegouders, er werd gewikt en gewogen, we werden doorgelicht door de Raad van de Kinderbescherming, juridisch werden we onderzocht en in gesprekken werden ons de gekste vragen gesteld.

Liepen we vaak naakt door ons huis? Hoe zouden we omgaan met een masturberende puber? Wat zouden wij doen als een kind niet wil eten? Voor welk kind zouden wij niet willen of kunnen zorgen? En waarom? Zonder twijfel gaven wij zo eerlijk mogelijk antwoord op alle vragen en we vonden het niet eens raar. Door een team van pleegzorg werden we besproken en uiteindelijk werden wij goedgekeurd als pleegouders en toegevoegd aan de kaartenbak van de matchers van pleegzorg…

Het grote wachten…

Vanaf het moment dat wij ons hadden aangemeld voor een informatie avond tot het moment dat we daadwerkelijk werden ingeschreven, zat zeker een jaar. Een jaar lang wachtten we al voor ons gevoel, want geloof mij op het moment dat je met je man hebt besloten dat je je aan wilt melden als pleegouders, kan het je niet snel genoeg gaan. Wanneer zal er een kindje bij ons komen wonen? Zal er tijdens de komende kerstdagen een extra stoel aan onze tafel gevuld zijn?

Als dan de brief op de mat ligt dat je bent ingeschreven, begint eigenlijk pas het échte wachten… Ieder telefoontje zorgde er in het begin voor dat mijn hartslag omhoog schoot, zou dit hét telefoontje zijn? Op de verschillende fora las ik dat het in sommige gevallen na inschrijving nog wel een half jaar of zelfs een jaar duurt voordat het eerste telefoontje volgt. Daarbij betekent een telefoontje met een voorstel voor plaatsing, ook nog eens niet altijd dat er daadwerkelijk een plaatsing zal volgen. Eigenlijk was alles in ons leven op dat moment onzeker…

Je leven gaat door

Om je heen gaat alles gewoon door, je werk, sociale leven en ook de jaargetijden. Nadenken over de toekomst wordt ingewikkelder. Zullen we een vakantie boeken? Met hoeveel mensen zullen we deze zomer op vakantie gaan? En als er een kindje (of misschien zelfs meerdere kinderen) bij ons woont, zou die dan mee mogen naar het buitenland? En als het kind niet mee mag op vakantie, annuleer je dan je geboekte en al betaalde vakantie? Het advies vanuit pleegzorg is, ga vooral gewoon door met je leven, maar als je het niet hebt meegemaakt heb je géén idee hoe ingewikkeld dat is.

In ons geval duurde het geen jaar, half jaar of maanden… Al vrij snel nadat we de brief van inschrijving in handen hadden, werden we gebeld voor een crisisplaatsing en nog geen 24 uur laten was voor ons de eerste pleegzorgplaatsing een feit. We waren ouders maar voelden ons misplaatste oppassers. We deden pleegzorg, maar hadden geen idee wat er nou eigenlijk van ons werd verwacht. Er zat een kindje, stoer maar intens verdrietig bij ons op de bank en allemaal wisten we even écht niet meer wat nu de volgende stap zou moeten zijn.

Op pleegzorg kun je je niet voorbereiden…

Alles wat ik had gevonden, had ik gelezen. Ervaringsverhalen, adviezen, onderzoeken en opvoed strategieën, op dat moment had ik er helemaal niets aan. Een jong kindje dat ik niet kende zat op mijn bank. Een paar uur daarvoor dacht hij nog dat hij die dag de verjaardag van zijn oma zou gaan vieren, het feestje was voorbereid en de taart stond in de koelkast en nu was hij alles wat hij kende kwijt. Alles wat vertrouwd was, was weg. Hij wist niet waar hij was, hij kende ons niet, wist niet hoe lang hij bij ons zou moeten blijven of wat nou eigenlijk de bedoeling was… Hij wist niet waar zijn vader en moeder waren, of zij wisten waar hij was en of ze nog aan het huilen en schreeuwen waren… De hele wereld stond op zijn kop en mijn hart bloedde…

Mijn hart stond in brand van verdriet, zoiets had ik nog nooit eerder gevoeld. Tussen het telefoontje en de komst van dit eerste pleegkind had ik via sms aan vrienden en familie laten weten dat er een kindje zou komen en terwijl wij daar zo op de bank zaten stroomden felicitaties en vragen binnen. Dit was waar wij al die jaren op gewacht hadden, dit was wat wij zó graag wilden en ik kon er niet tegen. Dít was niet wat ik wilde! De tranen op zijn wangen en de zwaarte van zijn hart, alles wat hij had meegemaakt was verschrikkelijk maar dat was alles wat hij kende! Weggerukt uit alles wat voor hem bekende was, uit zijn vertrouwde omgeving zonder knuffel of spullen van zichzelf… Alles wat hij bij zich had was de kleding die hij aanhad, te groot, vies en stuk… Alles, écht alles wat hij kwijt. Hoe kon iemand mij op dit moment feliciteren?

Pleegmoeder

Sinds die dag ben ik pleegmoeder in real life, pleegmoeder zijn is voor mij mijn dagelijks leven en het is zoveel meer dan ik ooit had gelezen, gehoord en gezien. Mijn hart ligt op het hakblok en waar gehakt wordt daar vallen spaanders zegt het spreekwoord en zo voelt het ook. Hoewel mijn hart gevulder is dan ooit, is het ook regelmatig loodzwaar, bloedend of gebroken. Sinds die dag maakten wij kennis met een deel van de wereld, een deel van ons land waar wij voorheen geen weet van hadden. De dingen die je in films ziet, gebeuren ook bij ons om de hoek! Dingen als armoede, honger, verwaarlozing, mishandeling, sexueel misbruik, geestelijk misbruik, afhankelijkheid van middelen, geestelijke gezondheid en ongezondheid, detentie, tbs, geweld in alle vormen die je kunt bedenken en vooral het feit dat in al deze gevallen eigenlijk alleen maar verliezers zijn.

Onze wereld werd groter, harder en ingewikkelder. Ons leven is sinds die dag enorm veranderd en dat is niet altijd even makkelijk geweest. Onze prioriteiten zijn verschoven en dat was niet voor iedereen even makkelijk te accepteren en onze toekomstdroom is niet alledaags of voor de hand liggend in onze sociale kring.

Nog regelmatig bloedt mijn hart en heb ik moeite met het leed in onze wereld. De realiteit die mijn huis binnenloopt op kleine voetjes waarmee ze rechtstreeks mijn hart inlopen om er nooit meer uit te gaan. Mijn hart, mijn bloeiend en bloedend hart…  

Volgen en delen

One thought on “Een bloedend hart

Geef een reactie