Een half jaar…

Vandaag precies een half jaar geleden werd ons land op een intelligente manier op slot gedaan, of dat waren in ieder geval de woorden van onze minister president. Thuis werken, thuis blijven, scholen gingen dicht en alles stond voor heel even op losse schroeven. Iedereen bleef binnen, scholen moesten aan de slag met online lesgeven, ouders moesten jongleren tussen thuiswerken en kinderen begeleiden en de regering stond onder een vergrootglas…

Nog maar een half jaar, ik kan er eigenlijk niet bij. Het duurt voor mijn gevoel al zóveel langer en aan de andere kant lijkt het alsof het vorige week was. Nog nooit in mijn leven heb ik zó vaak mijn handen gedesinfecteerd, overal waren plots mensen met mondkapjes en dagelijks waren er pers conferenties. De wereld en ons land stonden op z’n kop.

Bij ons thuis

In ons gezin was het niet anders dan in andere gezinnen, waar manlief eerst bijna dagelijks voor werk meer dan 200 km ver weg was, was hij plots thuis. De peuterspeelzaal stopte, de dagbesteding stopte en ook alle andere dingen gingen niet door. Therapie, zwemles, fysio, logopodie, voetbal en de koffieochtenden, alles hield plots op te bestaan. Iedereen zat achter z’n laptop te beeldbellen en op zondag hadden we contact met familie via allerlei nieuwe programma’s waarmee je met meerdere mensen tegelijk kunt beeldbellen…

Ik weet niet hoe dat in jullie families ging, maar in ons geval was het geen succes. Een beeldbelgesprek met zo’n 10 volwassenen en 14 kinderen is gewoon geen goed idee. Dát hebben we geleerd…

Pleegzorg

Ook in pleegzorgland lag alles op z’n gat, bezoekregelingen gingen niet door, afspraken die al maanden gepland stonden gingen zonder bericht niet door. Voogden en pleegzorgwerkers waren de eerste twee weken van de aardbodem verdwenen, het was stiller dan stil. Voor ons meisje was het gek, ze zou mama X toch zien? Was zij zíek? Toch niet…? Het kostte wat overredingskracht om haar ervan te overtuigen dat het niet doorging ivm de richtlijnen en niet in verband met ziekte.

Na die eerste paar weken ging iedereen bellen, hoe ging het met ons? Er kwam een noodfonds voor kwetsbare kinderen en we kregen een mooie trampoline. Het hielp niet héél veel maar was wel een fijne afleiding. Ons grote kind was in paniek, hij kreeg lichamelijk last van zijn angsten, de hele wereld was bang, wat moest ik hem vertellen?

Half jaar later

We zijn vandaag precies een hálf jaar verder, we zijn gewend geraakt aan de richtlijnen. Handen geven doen we niet meer en ook het niet of anders voorstellen begint te wennen. Maar dingen als vriendinnen troosten, lang niet geziene familie terugzien en contact tussen biologische familie en pleegkinderen blijft ongemakkelijk. Onze grote pleegzoon zou eigenlijk al afstand moeten houden, maar hoe zeg je een kind dat het z’n eigen moeder wel mag zien maar niet mag knuffelen?

Iedereen vindt zijn eigen weg binnen of soms buiten de richtlijnen. Men vindt van alles, mensen worden nog steeds ziek en dat is voor onze pleegzoon héél spannend. Gelukkig is het echte slot wel weer ontsloten. Bezoeken gaan weer door mits iedereen gezond is, voogden zijn weer aanwezig en pleegzorgwerkers hebben het weer als vanouds, razend druk.

Gewoontes

Zonder het te weten raken we er al aan gewend, je spuit spul op je handen als je een winkel binnen komt en maakt je eigen boodschappenkarretje schoon. Onze kleine man houdt in zijn speelkeukentje zijn handen onder de lamp en gaat dan zijn handjes wassen… Hij speelt dat hij zijn handen desinfecteert… Mondkapjes zijn niet langer iets om in de groepsapp te vermelden als je ze ziet en ook mensen met handschoenen zijn niet raar meer in het straatbeeld.

Leraren melden zich massaal zien omdat ze thuis moeten blijven bij een snotneus, coronatests laten op zich wachten en dus ontstaan er weer nieuwe problemen. Klassen die plots toch niet naar school kunnen, kinderen die onverwacht een vreemde juf of meester voor de klas hebben of planningen die aangepast worden. Is dit het nieuwe normaal?

Kwetsbare kinderen

Het fonds was snel in leven geroepen, maar heeft het bereikt wat het wilde bereiken? Zijn de meest kwetsbare kinderen bereikt? Of zitten die nog thuis? Zijn ze veilig?

Dit half jaar is voorbij gevlogen alsof het er nooit geweest is. Wat zal de toekomst ons brengen? Hoe vieren we dit jaar kerst? En kan de Sint wel met zoveel pieten op een stoomboot aankomen? Hoe geven we ons leven vorm binnen de richtlijnen?

Hoe gaat het met jou een half jaar later?

Volgen en delen

2 comments

  • Zo herkenbaar wat je schrijft. En er zijn nog zoveel vragen over. Ik ben benieuwd wat er vanavond gezegd zal worden op de persconferentie. En ik hoop zó dat ze niet weer meer op afstand gaan doen. Want dat pleegzorgwerkers en papa’s en mama’s ineens uit beeld verdwijnen, vind ik echt niet oké.
    En of ‘we’ de kwetsbare kinderen in beeld hebben? Ja, de kinderen van wie bekend is dat ze in een kwetsbare situatie zitten. Ik maak me nog veel meer zorgen om de kinderen waarvan niemand dat weet. Wie ziet hen nu? Juist voor die kinderen ben ik blij dat ze weer naar school mogen.

Geef een reactie