Een verdrietige dag

Mijn blog

Vandaag is het een verdrietige dag in jouw leven, een beladen dag die later in de papier terug te vinden zal zijn als jij op een goede dag besluit om alle dossiers op te vragen. Zal je dan opgelucht zijn? Dankbaar? Of juist waanzinnig boos en ontevreden? Op dit moment is dat nog verre toekomstmuziek, je bent nog zó klein en hebt geen idee van wat er om je heen allemaal gebeurd…

Terwijl mensen me voorzichtig feliciteren, (twijfelachtig omdat ze weten dat ik er bij ons vorige pleegkindje ook helemaal niet blij mee was gefeliciteerd te worden) voel ik de zwaarte van het verdriet als een veel te zware jas op mijn schouders hangen. Jij bent nog veel te klein om te beseffen wat er vandaag is gebeurd en het is ook nog helemaal niet definitief, maar het ziet er niet goed uit voor jouw biologische mama. Vandaag heeft de rechter in de rechtbank nagedacht over jouw toekomst, er werd vandaag gevochten om jou.

Wat een dappere vrouw is jouw moeder, ze was er en heeft de vragen van de rechter beantwoord. Ze heeft woorden kunnen geven aan haar boosheid, heeft verteld waarom ze het volgens haar wel kan en heeft door haar stille tranen laten zien hoeveel verdriet de hele situatie haar doet. Wij waren er niet, wij zijn in deze geen partij. Jij woont bij ons, we houden van jou en zorgen voor jou, maar wij beslissen niet. De rechter kiest niet tussen ons en je moeder, het gaat vandaag helemaal niet om ons. De rechter kent ons niet, heeft ons nog nooit gezien en met een beetje geluk, zal hij of zij ons ook nooit ontmoeten.

De rechter keek vandaag alleen naar jouw moeder, de vraag was of zij in de afgelopen maanden voldoende had laten zien dat ze er klaar voor is om voor jou te gaan zorgen. Kan zij de zorg aan en heeft ze dat voldoende laten zien. De rechter heeft aan bureau jeugdzorg gevraagd welke afspraken er waren en of die zijn nagekomen, is er vooruitgang laten zien? Ook voor jouw mama had de rechter vragen, kon ze laten zien wat ze had gedaan en waarom dacht zij dat jij bij haar of haar zus zou moeten wonen?

De uitspraak

De uitspraak is meteen gedaan en de rechter vindt dat jij bij ons moet blijven, opgroeien in pleegzorg noemde de rechter het en dat betekend dus blijven bij ons in het enige huis waar je ooit hebt gewoond in het enige gezin dat jij hebt gekend… Wij waren er niet bij maar werden gebeld door de pleegzorgmedewerker, goed nieuws noemde hij het, goed nieuws… Goed nieuws misschien omdat er duidelijkheid is geschapen door de rechter, goed nieuws omdat er geen escalatie is geweest, maar deze uitslag kun je natuurlijk onmogelijk goed nieuws noemen…

Natuurlijk ben ik zielsgelukkig dat je bij ons mag blijven, ik hou van jou met heel mijn hart en ik moet er niet aan denken dat je ooit bij mij weg zou moeten. Maar wat een verdriet voor jouw mama, wat een harde wereld waar zij in leeft, harde woorden en uitzichtloosheid. Overmand door emoties heeft ze de rechtbank verlaten, onmogelijk voor haar om zich groot te houden en ergens vind ik dat heel fijn…

Raar misschien maar voor mij laat het zien dat jouw mama voor je vecht als een moederbeer, ze wil haar kleintje bij zich hebben en hoe waardevol is dat. Later als jij groot bent kan ik je vertellen dat de rechter heeft besloten dat je mama niet voor jou kon of in ieder geval mocht zorgen, daarom hebben wij dat met alle liefde in ons gedaan. Maar je mama heeft voor je gevochten, ze heeft alles gegeven wat ze heeft, haar best gedaan tot ze keihard tegen een muur aan liep.

Felicitaties maken me bozig…

Voor familie en vrienden is het ingewikkeld, het lijkt goed nieuws voor ons maar ik wil geen felicitaties. Maar we willen toch dat jij bij ons blijft? Ja natuurlijk willen we het allerbeste voor jou, we willen dat jij opgroeit op de plek die voor jou het beste is, we willen dat jij alle liefde van de wereld krijgt en alle kansen die je nodig hebt om de beste versie van jezelf te kunnen worden. We willen van je houden en voor je zorgen, we willen met je leven en het leven met je beleven. Maar zo zijn we dit avontuur niet begonnen, zo was het niet gepland… Jij zou een paar weekjes bij ons wonen, wij zouden voor jou zorgen terwijl je mama haar leven weer op de rit zou krijgen. Je zou bij haar gaan wonen en bij haar opgroeien, zij houdt óók zielsveel van jou en wil niets liever dan mogen zorgen voor haar allerliefste…

En toch is er voor nu een uitspraak, ongetwijfeld zal er nog een hoger beroep volgen en daarna zal ook de kinderbescherming nog een rechtszaak starten, maar vandaag is eigenlijk de toon gezet… De zwaarte van deze dag laat mij niet los, het verdriet van jouw mama zit in mijn hart. Ik kan vandaag niet blij zijn, de tranen zitten te hoog, ik wilde zo graag dat het haar gelukt was hoewel ik het natuurlijk al aan zag komen… Ik kan het onmogelijk uitleggen want hoe kan ik tegelijk willen dat je bij ons opgroeit en ook bij je moeder? Mijn hart is verscheurd en de tranen stoppen niet met komen, deze uitspraak is niet hoe het hoort, dit is niet wat had moeten gebeuren…

Jij blijft waar je bent en merkt niet dat er iets is gebeurd, jij ligt heerlijk te slapen met het hondje dat al naast je ligt vanaf dag één. Je was zo klein en breekbaar, zo zacht en warm en lief en mooi. Die dag dat jij bij ons kwam heb ik je beloofd dat je altijd in mijn hart zou zitten en dat is waar je zit en blijft en lieve lieverd, jouw mama zit daar ook!

Volgen en delen

2 comments

  • Wat heb je dit liefdevol en prachtig geschreven. Zó waardevol hoe je de liefde van de biologische ouders ook doorgeeft aan je kinderen. Ik vind dat bewonderenswaardig, want dat zal vast niet altijd simpel zijn.

  • Oh dit is zó herkenbaar! En ook zó moeilijk uit te leggen. Wij moeten wel steeds voor de verlenging naar de rechtbank (nu al twee keer) en gesprekken voeren waarin moeder ook wordt gehoord. En ik ga elke keer met een bloedend hart weg. Het heeft helemaal niets te maken met winnen of verliezen. In feite verliest iedereen… En t heeft ook helemaal niets te maken met onwil, maar onmacht. En ja, ik hoop nu echt dat de gezagsbeeindiging doorgezet gaat worden en rond komt vóór de volgende OTS verlenging. Maar dat heeft helemaal niets te maken met zekerheid willen hebben. Maar wel alles te maken met duidelijkheid voor de kleine man zijn moeder. Alles te maken met het stoppen van die vreselijk pijnlijke rechtzaken, waar zij steeds weer haar hoop op vestigt die er niet is. K ben heel blij dat je deze blog hebt geschreven. Ik ben dus niet de enige bij wie het tot in het diepst van mijn ziel pijn doet. En ja, ik ben ook zó blij dat ze heeft gevochten en vecht met alles wat in haar is, voor haar kind. Ik hoef de kleine man nooit te vertellen dat het haar niets kon schelen. Ik kan hem eerlijk vertellen dat ze van hem houdt en voor hem heeft gevochten.

Geef een reactie