Gaan we kopje onder?

Eigenlijk zit mijn hoofd veel te vol, een woordenbrij waar geen touw aan vast te knopen is. Gevoel, emotie, serieuze paniek, rationele gedachtes, zinnen die gezegd worden in het nieuws of op één van de vele persconferenties. Al weken zitten we thuis, het hele gezin dus alle pleegkinderen, pleegvader en ik. Net als de rest van Nederland, zijn wij dat niet gewend en dat is lastig. Anders, wij houden niet van anders, we willen graag voorspelbaarheid en veiligheid…

Waar in januari Corona nog een exotisch virus leek dat in het immens verre China een ver van ons bed show leek, leven we vandaag in de anderhalve-meter-maatschappij. Heeft Rutte het over het nieuwe normaal en moeten wij roeien met de riemen die toevallig bij ons thuis liggen, want al onze reddingsboeien zijn ingetrokken…

Vóór Corona

Als pleeggezin hebben wij in het normale leven, het normale leven vóór Corona, te maken met veel hulplijnen. Onze pleegzoon is zwaar getraumatiseerd en heeft een zware hechtingsstoornis, tel daar een flinke ontwikkelingsachterstand én gedragsproblemen bij op en misschien heb je dan een beetje een idee van waar wij mee te maken krijgen. Misschien ook niet en dan kan ik zeggen dat de verschillende zorginstellingen 1,5 FTE vergoed krijgen om overdag voor hem te zorgen, méér dus dan 1 op 1… Het is de liefste jongen die ik ken, hij is hulpvaardig, muzikaal, gezellig en enthousiast en ik hou enorm veel van hem. Maar de werkelijkheid is dat de zorgboerderij waar hij naartoe gaat voor dagbesteding, anderhalf jaar geleden de redding is geweest van deze plaatsing.

Dik twee jaar geleden ben ik gestopt met werken om ervoor te zorgen dat hij bij ons kon blijven wonen en hij dus niet naar een instelling zou hoeven waar voor hem zorgen, iemands werk zou zijn. Waar hij te maken zou krijgen met dag, middag en nachtdiensten, wisselende verzorgers en geen papa en mama. Een half jaar later was er de zorgboerderij die ervoor zorgde dat we het ook voel konden houden, want naar school gaan dat zit er voor deze jongen helaas niet meer in. Te beschadigd, teveel meegemaakt en helaas is onze Nederlandse maatschappij niet meer in staat om dit soort kinderen een plek te bieden.

Op 15 maart hoorden we dat de scholen zouden sluiten, wij hoestten en er was koorts in ons gezin en dus kon hij ook niet meer naar de zorgboerderij. De eerste week was dramatisch, ik zou het natuurlijk mooier kunnen maken dan het is, maar aan het einde van die week wisten manlief en ik écht niet hoe we verder moesten. Waar zou dit op uitlopen? Gingen we nu hier vast lopen???!!! Gaan we hier nu kopje onder?

Kopje onder?

Woede-aanvallen, controledrang, altijd allert zijn, discrepantie in ontwikkeling, onrust, angst, paniek, terugval in trauma gerelateerd gedrag, terugval in algeheel gedrag, wegvallen van persoonlijke hygiene, verliezen van verworven trucjes, altijd aan staan, slaapproblemen, agressie, spanningsboog van max 3 minuten, totaal niet alleen kunnen spelen of vermaken, ik kan nog wel even doorgaan… Het gedrag van onze pleegzoon is heftig, ingewikkeld en verdrietig. Hij wil het zó graag goed doen maar het breekt hem bij de handen af.

Vooral in de eerste week was de paniek letterlijk in zijn lichaam de overhand aan het krijgen. Zijn hele leven stond op de kop en niets in de wereld was meer veilig. Het hamsteren van de mensen in de winkels raakte zijn hongertrauma en hij ging weer eten verzamelen en verstoppen. Alles om hem heen was onveilig en dus greep hij wild om zich heen. Al schoppend en tierend greep hij zich vast aan mij, de meest veilige persoon in zijn leven en dus laat hij mij geen seconde meer uit zijn oog.

Als ik ga plassen loopt hij ‘toevallig’ in de gang, als hij in bed ligt en hij hoort mij niet komt hij in blinde paniek naar beneden omdat hij bang is dat ik weg ben. Als ik even iets anders doe kijkt hij mij om de vijf seconden aan, hij vraagt de hele dag door hoe het met me gaat, of ik boos ben, of ik blij ben, of ik het een leuke dag vind, enz. enz. enz. Aan het einde van die eerste week was ik op. Compleet gesloopt en zowel fysiek, mentaal als emotioneel was ik op…

Terugvallen op wat we weten

Dagbesteding, de verschillende therapieën, contacten in de taxi en met de taxichauffeur, g-sport en één keer in de week naar zijn enige vriendje, alle veiligheden die hij had verworven in zijn leven, vielen plotsklaps weg… Hij houdt zich met alles wat hij in zich heeft, vast aan de veiligheden die hij nog heeft en dus hebben we er alles aan gedaan om het leven voor hem zo voorspelbaar en veilig mogelijk te maken.

Dagschema’s voor iedere dag, plannen voor wat hij op ieder moment van de dag gaat doen, ieder stukje vrije tijd zorgde voor onrust en onzekerheid en dus ligt alles vast. Zelfs wat wij eten staat ver vooraf vast, om maar een houvast te hebben. Hoewel ons leven met de komst van pleegkinderen al enorm gestructureerd was geworden, is het nu superstrak vastgelegd. We geven veiligheid en structuur waar we kunnen om zo een stukje rust terug te geven.

Rust?

De komst van de strakkere dagschema’s bleek een gouden greep en ook de eetschema’s geven veel rust. Regels, ook de nieuwe coronaregels staan op papier, alles duidelijk, op zijn manier en met kleurtjes en schema’s. Langzaam kwam er weer rust in zijn lichaam, hij voelde zich niet meer fysiek opgejaagd, zijn hart kwam weer wat tot rust en hij durfde dingen weer een heel klein beetje meer los te laten. Wat moet het eng voor hem zijn om dit mee te maken en wat moet er wel niet in dat koppie omgaan? Voor hem is het normale leven al niet te volgen, hoe moet dit voor hem ooit te begrijpen zijn als wij als volwassenen al met onze handen in het haar staan?

Het is niet makkelijk en als ik Rutte hoor praten over het nieuwe normaal en de anderhalve-meter-maatschappij voel ik zelf van binnen ook een onrust, waar gaat dit ons brengen? Hoe lang moeten we op deze manier verder en hoe gaan we dat volhouden? Voor nu gaan we niet kopje onder, met elkaar als gezin hebben we een soort flow gevonden, een evenwicht. Een wankel evenwicht, maar voor nu werkt het en dat is fijn. We hebben het ook leuk samen, genieten van dingen als sochtends lekker met elkaar koffie drinken in de tuin of papa koffie brengen tijdens een ZOOM-vergadering.

Wereld op zijn kop

Terwijl de wereld nog steeds op zijn kop staat, lijkt onze wereld weer een beetje rustiger. Voorzichtig worden contacten weer opgepakt op de nieuwe manier, therapie via beeldbellen, filmpjes met sportoefeningen, kaartjes schrijven en thuis vieren wat je vieren kunt.

Hoe gaat het met jullie?

Volgen en delen

Geef een reactie