Geen plek voor deze baby…

Mijn blog

Alweer een jaar geleden maar in mijn hart gegrift, staat het telefoontje dat de meeste mensen nooit zullen krijgen. Het telefoontje dat ervoor zorgde dat ik dagen van slag was en nergens anders écht aan kon denken. Mijn wereld op zijn kop, een onmogelijke keuze die tóch gemaakt moest worden en wel door mij, door m’n man en mij om precies te zijn. Hoe maak je een keuze die je onmogelijk kunt maken? Hoe zeg je nee tegen een baby? Een baby die een plekje nodig heeft om te wonen, armen nodig heeft die hem of haar knuffelen en liefde om te groeien en te bloeien? Nee zeggen tegen een baby, óók dat hoort bij pleegouder zijn…

Plek in hart en huis

We hadden een plekje open in ons gezin, er was ruimte in ons hart en in ons leven voor een ander kindje en dat geef je dan door aan de pleegzorgorganisatie. Specifiek hadden we ruimte voor een baby, een onderplaatsing zoals dat zo mooi heet, jonger dus dan ons jongste pleegkindje op dat moment. We waren nog geen week “open” toen de telefoon ging en ja hoor, er was een baby die ons nodig had! Een jonge baby die op dit moment in een crisispleeggezin woonde waar het zo snel mogelijk weg moest. Ik kan er natuurlijk inhoudelijk niet teveel over zeggen, maar wat deed het me veel om te horen dat er een pleeggezin was die het huis voor deze baby had opengesteld en dat ze er nu voor kozen dat de baby ‘weg’ moest… Alleen die wetenschap maakte het voor mij al zo goed als onmogelijk om nee te zeggen, natúúrlijk hebben we plek!

De mevrouw van de pleegzorgorganisatie temperde m’n hart iets door wat meer details over het verhaal van deze baby te geven. Wie waren de ouders en wat was hun problematiek, hoe was het kindje geboren en op welk moment en wat was er sindsdien allemaal gebeurd. Ook qua toekomst werd er een beeld geschetst, gaat het kindje opgroeien in een pleeggezin of gaan ouders ervoor en gaan ze proberen het kind zelf op te voeden? Wat gaat de bezoekregeling zijn en hoeveel hulpverleners zijn er op dit moment betrokken. Ook de rest van het gezin werd kort besproken. Wat een ellende voor zo’n klein kindje, wat een oneerlijk begin van een leven… Mijn hart huilde en ik besefte dat we hier écht even over na moesten denken.

Gezin op de eerste plek

M’n man kwam thuis van zijn werk die vrijdag en we wisten allebei dat het een pittig weekend zou worden, want wat weegt op tegen een kind dat je op dít moment nodig heeft? Wij hebben een groot hart, hebben hart voor biologische ouders wát de problematiek ook is en willen niets liever dan doen wat we kunnen voor de kinderen die dat op dit moment nodig hebben… Toen we ons pleegzorgavontuur begonnen was dat ook precies hoe we erin stonden, laat maar komen wie jullie hebben wij hebben plek voor iedereen, liefde genoeg voor een heel weeshuis! Maar de jaren zijn voorbij gegaan en we zijn niet meer met z’n tweetjes. Inmiddels zijn we een gezin, zorgen we voor bijzondere kinderen die allemaal hun eigen gebruiksaanwijzing hebben die we nog niet in alle gevallen volledig vertaald hebben…

Ons bijzondere gezin staat op de eerste plek, alle leden zijn belangrijk en voor hén moet ons gezin veilig zijn. Veilig, liefdevol en zo goed als het kan voor een zo gezond mogelijke ontwikkeling van onze huidige kinderen. En dus zijn onze grenzen verlegd, niet íedereen kan zomaar bij ons komen wonen. We hebben meer mitsen en maren dan de grootte van onze harten. Wat zou deze mogelijke plaatsing doen met de kinderen die op dat moment in ons gezin woonden? Konden we de veiligheid voor deze nieuwe baby garanderen?

Onmogelijk

Op vrijdagmiddag konden we gelukkig nog telefonisch overleggen met één van de therapeuten van ons oudste pleegkind. We bespraken onze mitsen en maren, lieten haar in ons hart kijken en ze zag onze tranen. Eigenlijk was het al heel snel duidelijk die vrijdagmiddag, wij waren niet hét gezin voor deze baby. Als veiligheid in het geding komt móet je als pleegouder kiezen, ook als deze keuze niet is wat je hart het liefst zou kiezen. We zouden er het hele weekend over nadenken en op maandag weer contact hebben met de pleegzorgorganisatie en hoewel we eigenlijk op vrijdagmiddag al wisten waar het heen zou gaan, hebben we het hele weekend nergens anders écht aan kunnen denken…

Hoe zeg je nee tegen een baby die jou nodig heeft? Hoe zeg je nee als je plek hebt in je huis, je auto en je hart? Hoe zeg je nee als alles in je hart en lichaam ja schreeuwt? Onze hoofden lagen op één lijn, we wísten dat het nooit een goeie keuze zou blijken, maar wat wat het moeilijk om daadwerkelijk nee te gaan zeggen…

Nee is nee, ja is écht ja!

Na liters tranen, slapeloze nachten, ellenlange telefoongesprekken en kilo’s fastfood en suiker, werd het eindelijk maandagmorgen. Al heel vroeg werd ik gebeld en zei ik “nee”… Ik zei nee tegen een baby, wij hadden geen plek in ons gezin voor deze baby maar mijn hart was gebroken.

In mijn hoofd had ik het telefoongesprek al meerdere keren gevoerd, maar wat de mevrouw van pleegzorg zei had ik nooit zelf in kunnen vullen. Ze was blij met onze nee, blíj!!! Haar redenatie was dat als we in zo’n moeilijke situatie nee durfden zeggen, onze toekomstige ja ook écht een ja zou zijn. Geen halve ja of twijfelachtig, maar ja met een hoofdletter!

Na wat beleefdheden te hebben uitgewisseld hingen we de telefoon op, mijn hart deed pijn net als mijn wangen van alle tranen. We hadden de deur definitief dichtgegooid en daar stond ik, ik weet het nog precies. M’n hart in stukken en m’n agenda leeg, onze pleegdochter komt naar me toe gelopen met haar armen in de lucht. Ik tilde haar op en midden in een heerlijke knuffel zegt ze:

“Mama ik ben zó lief op jou!”

Volgen en delen

5 comments

  • Wat moet dát moeilijk geweest zijn. Natuurlijk ging je hart direct spreken, maar wat goed dat jullie ook hebben gekeken naar de andere kinderen en naar of dit kon. Mooi ook wat die pleegzorgwerker zei, dat je ja dan ook echt ja is. Respect dat je dit deelt trouwens. Kan me voorstellen dat dat niet zo simpel is.

    • Wauw wat bijzonder dat je dit deelt. Wat een moedige, maar intens moeilijke beslissing moet dit zijn geweest. Maar de pleegzorgwerker heeft zo gelijk: beter een nee, dan een halve ja, daar komt nog zoveel meer ellende van.

  • Wat een heftig verhaal dat je zo mooi en respectvol verwoord. Knap dat jullie je hoofd volgden n niet enkel je hart lieten spreken. Dat zal inderdaad één van de moeilijkste beslissingen zijn geweest, eentje die je nooit meer vergeet. Lieve groetjes

Geef een reactie