Goed is goed genoeg

De dagen gaan snel, de weken en maanden nóg sneller en voor we het weten is er weer een jaar voorbij. Een bizar jaar is het en terwijl ik dit schrijf heb ik nog steeds geen idee waar dit eigenlijk naartoe gaat. De wereld is verdeeld, mensen houden zich aan regels en richtlijnen terwijl anderen het onzin vinden en besluiten dat het genoeg is geweest en in dit alles hebben wij als gezin echt onze weg moeten zoeken….

Ons gezin bestaat uit meer dan een vader, moeder en drie kinderen. Ons gezin is veel groter dan dat, met ieder pleegkind dat bij ons komt wonen, krijgen wij een flinke uitbreiding. De ouders van onze kinderen worden ook een soort van familie en ook opa’s en oma’s worden aan onze cirkel toegevoegd als ze er zijn en dat willen. Onze familie is groot en bijzonder en de relaties zijn lang niet allemaal goed. Juist in een tijd waarin verdeeldheid is in het land, in de wereld, merk je dat binnen onze bijzondere familie.

Onrust

Juist die richtlijnen zorgden de afgelopen maanden voor flink wat onrust, in maart toen alles net begon waren de dingen duidelijk. Iedereen hield zich aan de lock down, er waren geen bezoekregelingen en voogden en pleegzorgwerkers waren alleen telefonisch te bereiken. Die eerste weken waren pittig omdat plotseling alles stil stond en niemand meer echt wist hoe het leven werkte… Hoe pak je dingen als thuis werken, thuis onderwijzen en samen allemaal de héle dag thuis zijn aan? Wat doe je met een kind dat op de dagbesteding anderhalf op één begeleiding gewend is en nu plots thuis zit met een werkende vader én een broertje en zusje?

We vonden onze weg en een fijn gezinsritme. We gingen later naar bed en sliepen langer, we lunchten met elkaar en ieder had een eigen schema. Ritme en structuur waren teruggebracht en we hadden het fijn. Samen lukte het heel goed. Maar juist op het moment dat voor ons het ritme gevonden was en de rust teruggekeerd, gingen biologische families steigeren. Ze wilden bezoek, ze wilden beeldbellen en ze gingen harde eisen stellen…

Verdriet en stress

Gelukkig hebben wij hele goeie pleegzorgbegeleiders en werden wij buiten de storm gehouden, maar het rumoer zorgde ook binnen ons gezin voor onrust. Ik wilde de buikmama’s zó graag tegemoet komen, maar met twee mensen in de risicogroep in huis, hadden we niet veel beweegruimte.

Voor mij was het allemaal even teveel, de druk en het verdriet van de biologische families kon ik bijna vóelen en dat kon ik er op dat moment eigenlijk niet bij hebben. Ik hield me staande in ons gezin, deed wat gedaan moest worden, maar ging volledig aan mezelf voorbij. M’n website schoof naar de achtergrond, ik haakte niet meer en ook kletsen voor de lol met vriendinnen deed ik vrijwel niet meer. Ik was moe en opgebrand… Overvraagd en in een dipje…

Maanden verder

Inmiddels zijn we maanden verder, zijn bezoeken weer opgepakt en is één van de buikmama’s alweer twee keer niet op komen dagen. Maanden aan stress, onrust en een gevoel van onvrede aan mijn kant omdat ik haar niet tegemoet kon komen in de tijd van strikte richtlijnen en nu komt ze gewoon zelf niet opdagen. Loslaten, dat is wat ik moet leren. Ik doe wat ik kan en dat is goed. Goed is soms goed genoeg…

En nu zit ik weer achter mijn laptop, na een paar weken opstartperiode op school heb ik plotseling weer ruimte in mijn hoofd, ik ben terug!

Hoe gaat het met jullie? Wat mis jij op dit moment nog door de richtlijnen zoals ze zijn?

Volgen en delen

2 comments

  • Fijn dat er weer meer ruimte in je hoofd is! En heel begrijpelijk ook dat die ruimte er even niet was. Ik hoop dat je ook het haken en het kletsen met vriendinnen weer lekker op kunt pakken, want dat heb je nu eenmaal ook nodig.

  • Herkenbaar .. hier ook weer beetje bij beetje meer ruimte in mijn hoofd na een lange tijd ‘verplicht’ thuiszitten .. er komen wel weer andere pleegdingen bij, niet corona gerelateerd, maar daar vinden we onze weg ook wel weer in.
    Geniet weer van de ruimte in je hoofd!

Geef een reactie