Heel even uit mijn vreemde bubbel…

Mijn blog

Al dik vijf weken leven we als gezin in een soort vreemde bubbel… Van een sociaal gezin dat veel in beweging was, altijd bezig met één of ander project, volle agenda en veel afspraken, zijn we ergens begin maart gegaan naar een lock down met lege agenda en amper sociale contacten. We leven in een soort vreemde bubbel met elkaar als gezin. De lege agenda bevalt me overigens erg goed, maar het gebrek aan beweging in sociale zin, de afwezigheid van sociale contacten, de stilte in de chaos is soms beklemmend…

Twee dagen geleden hoorde ik van een vriendin dat ze als pleegmoeder een jong meisje in haar gezin had opgenomen in crisispleegzorg. Een jong meisje dat bij haar op een uiterst geheim adres tot rust mag komen, even op adem komen na veel te veel ellende. Natuurlijk kan ik er verder niets over zeggen, maar neem van mij aan dat de omstandigheden om te huilen zijn…

Als je niets hebt…

Een crisisplaatsing in tijden van Corona is heftig, je kunt niet zomaar met het hele gezin gaan winkelen om spullen te kopen voor het nieuwe kindje… Kinderen meenemen is niet de norm in onze nieuwe normaal, de anderhalve-meter-maatschappij maakt het leven als pleegouder niet per se makkelijker… En dus moest er op een alternatieve manier nagedacht worden, vriendin vroeg mij of ik iemand kende die nog kleding in de benodigde maten had liggen, het meisje had namelijk zo goed als niets…

En dus ging ik op zoek, whatsappgroepen en Facebook werden ingezet en ik had er eigenlijk niet zoveel verwachtingen van… In mijn joggingbroek zat ik op de bank met ongekamde haren na het douchen, lekker hakend een serie te kijken. Plots werd er op het raam geklopt, toen ik de deur opende stond er een tas voor de deur en aan het einde van ons voortuinpaadje stond een vriendin ook in haar huispak. “Ik heb meteen de kast van onze dochter even uitgezocht en had flink wat leuke kleding voor het meisje” Een beetje beduusd bedankte ik haar…

Mijn hart begon te kloppen, de liefde, de hulpvaardigheid, de betrokkenheid… Ik was geraakt. Met een kopje verse muntthee installeerde ik me weer op mijn plekje op de bank, maar voordat ik mijn haakwerk in handen had, werd er weer op het raam geklopt. Een andere vriendin had een tas vol kleding, speelgoed, roze koeken en chocolade voor de deur gezet, met tranen in mijn ogen en waanzinnig veel moeite met het niet knuffelen, bedankte ik ook haar met een vol hart.

Die avond bleef het lang onrustig bij de voordeur en op mijn telefoon, van alle kanten werd hulp geboden. Op een bepaald moment moest ik zelfs aangeven dat er genoeg was, overvloed in tijden van Corona. Iedereen wilde helpen, kleding, schoenen, speelgoed, boeken, lekker dingetjes, alles om samen dit meisje een zo goed mogelijke start in dit gezin te bieden.

Leven…

De vriendin en medepleegmoeder voor wie ik het oproepje had geplaatst was blij, maar ook ík was erg blij. Na weken te hebben geleegd in een soort vreemde bubbel, was ik vergeten dat ik niet alleen op de wereld ben. In mijn hoofd wist ik het natuurlijk nog wel, maar het leven was zwaar geworden… Zonder de dagelijkse omgang met mijn vriendinnen, zonder de praatjes in de supermarkt, de interactie op mijn vrijwilligerswerk, de reuring in de familie , was ik even vergeten dat wij mensen elkaar eigenlijk altijd helpen waar we kunnen! Ik was vergeten dat we er niet alleen voor staan, maar dat we het leven sámen doen!

Een dankbaar en vol hart heb ik gekregen door deze gebeurtenis, hoop voor de toekomst en energie genoeg om weer weken vol te kunnen houden. Door deze roep om hulp van een vriendin kreeg ik de mogelijkheid om weer éven te leven! Niet voor mezelf, mijn gezin, onze pleegkinderen of mijn familie. Even verder kijken dan alleen onze eigen dagelijkse strubbelingen en me inzetten voor iemand anders, wát een fijne ervaring!

Durf te vragen!

Heb jij hulp nodig? Loop je tegen dingen aan in deze gekke tijd? Vraag hulp! Echt waar, mensen staan te springen om je te helpen! En hoewel het misschien voelt alsof je ze iets vraagt, gééf je ze ook iets! Je gééft ze de mogelijkheid om te helpen, de mogelijkheid om klaar te staan voor iemand anders, te leven voor meer dan alleen jezelf… Heb je zelf geen netwerk en weet je niet waar je hulp zou moeten vragen? Voel je vrij om mij te mailen, een bericht te sturen of via Instagram te benaderen! Ik kan niet iedereen helpen, maar ik kan wel met je meedenken, een luisterend oor zijn en ik zit vol met tips…

Sámen leven we dit leven, niet alleen in onze eigen vreemde bubbel!

Volgen en delen

One thought on “Heel even uit mijn vreemde bubbel…

Geef een reactie