Heimwee naar wat nooit geweest is…

Onze pleegzoon heeft heimwee, hij mist zijn vroeger, zijn alles komt weer goed. Hij was nog zo’n klein mannetje toen hij uit huis geplaatst werd en de laatste weken is hij er plotseling weer enorm mee bezig. Hij schrijft op zijn manier een boek, het hele verhaal van de uithuisplaatsing staat inmiddels op papier en er mist geen enkel detail.

“De politieman had kauwgom in zijn mond, ik wilde ook kauwgom…” De details die hij nog weet zijn verbluffend, maar evengoed weet hij ook sommige dingen helemaal niet meer. Zijn moeder was op het moment van uithuisplaatsing niet thuis, in zijn boek is ze er echter vanaf het begin tot het einde bij en ze huilt…

Stukjes kwijt van zijn verhaal

Samen hebben we ontdekt dat hij stukjes kwijt is van zijn eigen verhaal, hij wéét niet meer precies hoe het was. Gelukkig heb ik in de eerste weken dat hij bij ons was heel veel opgeschreven. Als hij iets over thuis vertelde schreef ik dat op om hem te helpen onthouden, we pakken die papieren erbij en samen lezen we wat hij als kleine jongen mij vertelde.

In onze hoofden lopen we door zijn ouderlijk huis, hij heeft verteld waar de eettafel staat waar papa mocht eten. We weten uit zijn verhalen dat hij zijn slaapkamer deelde, zelf wist hij dat eigenlijk niet meer. Ik vertel hem wat hij had aan speelgoed en spullen en wat hij als kind heel erg mistte. We praten over zijn opa en oma’s en familieleden waar hij die eerste weken veel over vertelde…

Dossier

Vanuit zijn dossier weet ik ook stukjes informatie, we hebben het over dingen die gemeld zijn aan jeugdzorg, het meeste weet hij nog. Nare herinneringen blijven op de een of andere manier beter hangen, jammer is dat… Contacten met politie komen voorbij en plotseling zijn daar de tranen. Tranen van verdriet vul ik in omdat hij gescheiden is van zijn familie en gezin. Maar hij zegt nee ik ben niet verdrietig, ik wil ook niet meer daar wonen, ik hoor nu bij jullie.

Hij wil zijn familie wel zien, houdt van ze en vindt het fijn om regelmatig contact te hebben, maar er wonen is niet iets wat hij nog graag zou willen. Ik vraag door en kan de tranen niet goed plaatsen en zelf kan hij de woorden niet vinden… We zitten even stil bij elkaar…

Foto’s kijken

Na een paar stille minuten, als de tranen gedroogd zijn vraagt hij of we samen foto’s mogen kijken. Hij stelt vragen waar geen antwoord op is, vragen die wij samen niet kunnen beantwoorden. Hij mist foto’s die nooit gemaakt zijn, foto’s die niet bestaan…

Als ik ‘savonds in bed lig weet ik ineens dat het tranen van heimwee waren, heimwee naar wat nooit geweest is. Hij heeft heimwee naar de goeie momenten, de mooie momenten en de tradities in zijn geboortegezin. Hij mist in zijn hoofd de dingen die hij zo graag had willen meemaken, hij mist de verjaardagen met ál zijn broertjes en zusjes. Verjaardagen die nooit gevierd zijn, maar hij mist ze. Hij mist de herinneringen van zichzelf als kleuter bij een door Sinterklaas gevulde schoen, maar Sinterklaas wist niet waar hij woonde voor hij bij ons kwam wonen…

Heimwee naar wat nooit geweest is, tranen die niet door een oplossing gedroogd kunnen worden. Hartzeer, écht verdriet… Betekend dit dat hij dingen aan het verwerken is? Dat er ruimte is gekomen in zijn hoofd om ruimte te maken? Ik hoop het…

Ik ben er…

Ik schrijf zijn vragen op en stuur een mail naar zijn voogd en buikmama. En hoewel ik weet dat zij de meeste dingen ook eigenlijk niet meer weer en geen herinneringen kan maken die er simpelweg niet zijn, is er misschien iets wat ik nog niet weet… Misschien heeft zij nog ergens in een doos wat foto’s van hem als kind, misschien van school?

Als er meer vragen komen, zal ik er zijn. Als er meer tranen komen, zal ik er zijn. Ik ben er lieve stoere jongen, samen gaan we hier doorheen…

Volgen en delen

3 comments

Geef een reactie