Het wereld wijde web…

Mijn blog

En zo is mijn blog of website alweer tien hele dagen online! Voor de hele wereld om te vinden en te lezen, maar of ze dat nou ook meteen allemaal doen? Dat het me (eindelijk) gelukt is om iets online te hebben maakt me erg blij! Al jaren loop ik met het idee om iets te doen met de dingen die we dagelijks meemaken als pleegouders, om te maken wat ik toen ik helemaal aan het begin van ons pleegzorgavontuur stond, zó enorm gemist heb. Natuurlijk zijn er in de afgelopen jaren prachtige websites bijgekomen, zijn er verschillende mooie blogs van pleegmoeders en een pleegvader en kun je al veel meer en makkelijker informatie vinden over pleegzorg dan destijds, maar ik wilde graag delen.

Als jonge moeder wil je graag alles van jouw kinderen delen, echofoto’s, zwangerschapsaankondigingen, eerste foto, eerste pakje, eerste lachje, eerste tandje en het eerste stapje… Het internet staat vol met foto’s en berichten van trotse ouders die maar wat graag met de wereld delen hoe prachtig, bijzonder, talentvol en mooi hun kindje is. Maar als pleegmoeder is dat delen een stuk ingewikkelder omdat alle dingen tóch anders zijn. De start tussen pleegouders en pleegkinderen is altijd verdrietig, hoe blij je als pleegouders misschien ook bent dat er een kindje bij je komt wonen, het is niet zoals het hoort. Het kind heeft éigen ouders die om wat voor reden dan ook op dit moment niet voor hun kind kunnen en mogen zorgen en dat is natuurlijk verschrikkelijk verdrietig. Zo’n eerste ontmoeting is altijd een beetje stroef, beladen en emotioneel, als er al foto’s van zijn hou je die voor jezelf….

Geheime plaatsing

In ons geval waren plaatsingen vaak geheim, dit betekend dat de biologische ouders op dat moment niet weten waar hun kind verblijft, dit wordt gedaan als er zorgen zijn ivm veiligheid. Ik zou me kunnen voorstellen dat dit bij vrijwillige plaatsingen anders gaat, maar voor ons was het niet een optie om foto’s of namen van de kinderen op bijv facebook of instagram te delen. De kinderen hebben natuurlijk ook recht op hun privacy, hun verhaal is niet mijn verhaal om te delen. Mochten ze volwassen zijn en het hele verhaal willen delen, is dat hun keuze…

Delen was voor mij dus helemaal niet zo makkelijk, zéker niet op het internet. Een blog was ingewikkeld want kies je dan voor andere namen? Of praat je om de verhalen heen? Verzin je er stukjes bij of laat je expres belangrijke delen van een verhaal weg? En hoe ga je om met beeldmateriaal?

Dus foto’s deelde ik met vriendinnen en familie, verhalen deelde ik op het schoolplein of op een feestje, maar mijn droom van een blog en schrijven over wat ik meemaak bleef… Ik begon een Instagramaccount en leerde om zonder privacy of veiligheid te schenden te delen wat ik meemaakte en ik vond het heerlijk! Eindelijk kon ik óók op het internet schrijven over de prachtige uitspraken die onze kleine meid soms heeft en kon ik de ellende soms even van me afschrijven. En daar was het weer, het stemmetje dat ik op stil had gezet, was het dan misschien toch mogelijk? Maar onder welke naam dan en…

Pleegmoeder

En toen ging het na de zomervakantie ineens best snel, op het moment dat ik eenmaal had besloten dat ik een nepnaam stom vond en dus gewoon pleegmoeder zou zijn. Dat ís tenslotte wie ik ben, de titel die ik vol trots draag en onderdeel van waar ik graag over wil schrijven. Manlief wierp zich op WordPress en toen bleek dat ik nog best wat eisen had, worstelde hij zich daar doorheen. Ik kocht een laptop en daar ging ik, schrijven was wat ik al die tijd graag wilden en schrijven was wat ik deed!

Bron: Wikipedia

Een blog of weblog is een soort dagboek, eigen ervaringen vaak in de volgorde waarin ze gebeurd zijn en dat is denk ik wat ik het liefste doe. Maar toch wilde ik meer, ik wil graag laten zien dat er zoveel meer boeken zijn die over pleegzorg gaan, over pleegkinderen of wonen in een pleeggezin dan de meeste mensen weten. Ook vind ik het leuk om over die boeken dan meteen mijn mening te geven. En er is meer, dingen die ik aan het begin van mijn avontuur zó graag had gevonden en nu allemaal met gemak weet te vinden. Ik verzamel alles en plaats het op mijn eigen plekje op het wereld wijde web. Nu maar hopen dat er mensen zijn die het gaan lezen en die er aan het begin of ergens in de loop van hún pleegzorg avontuur, iets aan hebben. Of en dat is mijn échte droom, dat er iemand is dit het leest en besluit, misschien is het ook wel iets voor mij pleegzorg en zich aanmeld voor een informatieavond bij hem of haar in de buurt…

Grote dromen die inmiddels doelen zijn geworden, de eerste stapjes zijn gezet en ik ben trots maar nog lang niet tevreden! 😊

Wat zou jij graag willen lezen op mijn plekje hier op het immens grote, soms waanzinnig onoverzichtelijke maar ook erg handige wereldwijde web?

Volgen en delen

One thought on “Het wereld wijde web…

  • Heel mooi dat je dit doet! Ik weet zeker dat het veel (startende) pleegouders tot steun zal zijn. Ik lees altijd met veel respect je verhalen hier en op Instagram. Het lukt je om te delen wat jouw ervaringen zijn, zonder de privacy van de kinderen te schenden. Lijkt me soms helemaal niet makkelijk, maar ik waardeer dat heel erg! En denk er maar aan dat de kinderen dat, als ze het allemaal gaan snappen, hoogstwaarschijnlijk ook zullen waarderen.

Geef een reactie