Homme en het noodgeval – Annejan Mieras

Boeken

Een relatief nieuw Nederlands kinderboek over een pleegkind, of zoals de titel van het boek zo bijzonder zegt: een noodgeval. Eerlijk is eerlijk, deze titel schopte mij een beetje tegen het zere been. Wie noemt een kind nou een “noodgeval”? Toch liet het boek mij sinds verschijning niet los, telkens als ik het had uitgesteld kwam ik het weer tegen en uiteindelijk ging ik het dus toch lezen…

Homme is een gewone jongen uit een gewoon gezin, hij heeft gewone ouders en een eigen kamer. Hij heeft een bijzondere hobby, het maken van ijzerdieren. Het boek begint op een nogal heftig moment in het leven van Homme, zijn moeder heeft namelijk samen met de moeder van Pien, een meisje uit Hommes klas, besloten dat Pien tijdelijk bij Homme komt logeren. En ze pikt zíjn kamer in ook nog!

Pien is het bijzondere meisje uit de klas, het meisje dat volgens de kinderen in zijn klas stinkt en ze heeft enorm grote handen en voeten. Dat meisje in zíjn kamer, Homme vindt het verschrikkelijk. Een mooie invalshoek op pleegzorg, geschreven vanuit het biologische kind van pleegouders want dat is wat de ouders van Homme worden voor Pien, de pleegouders. Pien komt tijdelijk bij hen thuis wonen zodat haar moeder kan genezen, waarvan precies wordt in het boek niet duidelijk en dat is ook niet erg.

Netwerkpleegzorg dus en hoewel het woord niet in het boek voorkomt, beschrijft het heel mooi en volledig vanuit het perspectief van Homme, het verloop van de plaatsing. Pien komt voor een paar weken bij Homme thuis en hoewel Homme het er niet mee eens is en moeite heeft zich staande te houden in de nieuwe vorm van zijn gezin, groeien hij en Pien in het verhaal naar elkaar toe. Achterdocht en boosheid maken plaats voor nieuwsgierigheid en interesse, Homme gaat op onderzoek uit in de kamer van Pien en komt daar haar gedichtenschrift tegen. Elk hoofdstuk in het boek eindigt met een door Pien geschreven gedichtje: práchtig!!

Pien voelt zich verloren, weet niet goed wie ze is, weet niet wie haar vader is en heeft daar last van. Pien heeft een ontwikkelingsachterstand, kan nog niet fietsen simpelweg omdat ze het nog nooit gedaan heeft, kan niet in bomen klimmen en glijdt uit in de modder tijdens een boswandeling. Pien wordt door Hommes moeder bijzonder behandeld, voor haar gelden andere regels en Homme vindt het alles behalve eerlijk of leuk.

Geen mooi laagje over het verhaal gesmeerd maar eerlijke verontwaardiging en ontevredenheid vanuit Homme komen duidelijk naar voren in het boek. Maar ook het naar elkaar toegroeien, eerlijke nieuwsgierigheid en medeleven. Een prachtig verhaal op kinderniveau geschreven over moeilijke thema’s. Fantastisch gedaan naar mijn mening! Een eigentijds kinderboek met pleegzorg als thema te lezen voor ieder kind ook als je geen raakvlakken hebt met pleegzorg, maar misschien ook juist voor de biologische kinderen van de pleeggezinnen. Want hoe fijn is het als je je kunt inleven in een karakter in een boek, als een boek gaat over wat jij leeft?

Het einde van het boek ga ik niet verklappen want dat zou zonde zijn, een échte aanrader!

Via deze link kun je het boek online kopen. Natuurlijk kun je het ook in je eigen boekhandel halen of lenen in de bibliotheek.

Volgen en delen

2 comments

  • Lijkt me een heel mooi boek en zeker een aanrader voor kinderen die een pleegbrusje krijgen. Ik geef toe dat ik ‘het noodgeval’ in eerste instantie ook niet een geweldige woordkeuze vond, maar als ik jouw recensie zo lees, is het toch wel acceptabel;).

  • Dank voor deze uitgebreide en positieve review. Heel fijn. Ter toelichting: ‘noodgeval’ gaat meer over de situatie dan over de persoon. En er duiken meer noodgevallen op in het verhaal zodat de titel gaandeweg een bredere betekenis krijgt. Ik snap dat de titel zonder deze aanwijzing een beetje schuurt.

Geef een reactie