Ik wil terug naar ons normale normaal!!

Mijn blog

Gisteren was het de eerste dag dat de wereld weer een beetje open leek te gaan, de basisscholen gingen weer voorzichtig open. Sommige scholen voor halve dagen, andere voor hele dagen om en om en het speciaal onderwijs gewoon in één keer weer volledig. Ook voor ons begon de wereld weer wat groter te worden, twee van de vijf leden van ons (pleeg)gezin pakten gistermorgen het leven buitenshuis weer heel voorzichtig op. Allebei een halve dag en allebei hadden ze er veel zin in…

Het nieuwe normaal…

Als ik eerlijk ben, denk ik dat ik als pleegmoeder er het meeste moeite mee had gistermorgen. Het loslaten in de grote, boze wereld. Even een slikmomentje hoewel ik hier zo aan toe was… En toen was daar een pittig momentje voor mezelf… Ergens terwijl wij in lock down zaten is het nieuwe normaal al begonnen, het nieuwe normaal waar ik eigenlijk niet aan wil… Ik wil eigenlijk gewoon onze normale normaal terug… Maar de wereld schijnt zich al in grote lijnen aangepast te hebben, scholen hebben éénrichtingsverkeer en extra ingangen, klassen zijn door de helft en ineens kun je overal je handen wassen. Niemand voelt zich meer ongemakkelijk bij het niet schudden van handen en men loopt met een grote boog om elkaar heen…

Het nieuwe normaal is al begonnen en dat terwijl ik zó enorm toe ben aan het normale normaal! Ik wil graag weer normaal aan tafel koffie drinken met onze pleegzorgwerkers, ik wil weer met de familie bij elkaar in de woonkamer zitten en bijkletsen en ik wil gewoon met de kinderen naar de kinderboerderij en het zwembad zonder bang te zijn dat ze misschien moeten plassen… Ik wil geen nieuwe normaal, ik wil knuffelen, kussen en samen zijn…

Spanning…

Gistermiddag kwam onze pleegzoon bozig thuis van de dagbesteding, ja hij had het superleuk gehad en had de mensen en dieren gezien die hij zo had gemist. Ik kon er de vinger niet opleggen wat er precies aan de hand was tot gisteravond de aap uit de mouw kwam. “Wanneer is alles weer gewoon mama?” Een simpele vraag die zoveel ingewikkeldheid, de hang naar normaal en de moeite met het aanpassen naar het nieuwe normaal verbergt. Wanneer, ja wanneer? Wordt het ooit weer ‘gewoon’? Ik weet het eigenlijk écht niet…

De nieuwe regels vallen zwaar, de afstand is moeilijk vooral als je elkaar wel weer mag zien. Bij elkaar maar op afstand, ineens is de afstand waar we al die tijd over praten, voelbaar. Ineens is het een beperking, niet knuffelen, niet een schouderklopje een grappige boks of even samen stoeien… Ook de hygiëne regels en de drang je daaraan te houden is ingewikkeld, onze pleegzoon heeft een enorme drang naar regie en houdt dus de hele dag iedereen en alles om hem heen in de gaten. Wast iedereen zijn handen wel? Hoest er iemand? Wie houdt zich niet aan de afstandregels en is dat een gevaar?

Moe

Na de eerste dag in het nieuwe normaal, waren de kinderen moe en hangerig… We waren net gewend aan de thuisblijf situatie en gaan nu door naar de nieuwe situatie… Langzaam gaat alles weer verder open en wat ís het ingewikkeld! De lock down was veilig en makkelijk, is het essentieel? Zo nee dan deden we het niet… Maar nu, mogen we straks wel of niet weer zwemmen? En wat als één van de kinderen moet plassen? Of mag je alleen baantjes zwemmen? Wanneer mogen de kinderen weer mee naar de supermarkt? Gaan we met z’n alleen wel of geen mondkapjes dragen?

Terwijl we steeds meer mensen om ons heen zien die de regels losser laten, zien we ook mondkapjes en handschoenen in het straatbeeld verschijnen. Aan de ene kant kleinkinderen die hun opa en oma weer knuffelen en aan de andere kant opa en oma die in huisquarantaine zitten, mensen die weer een kind meenemen naar de winkel en andere mensen die met mondkapje om, handschoenen aan en zo snel mogelijk boodschappen doen. Onze pleegkinderen houden van voorspelbaarheid, algemene regels en dat de dingen gaan zoals ze moeten gaan… De komende tijd zal dat ingewikkeld zijn, niets is meer wat het was zelfs al starten we voorzichtig weer op… Alles is anders…

De nieuwe normaal is al begonnen, de anderhalvemetermaatschappij een feit… We zullen eraan moeten wennen en de grote vraag in mijn hoofd is voor hoe lang?

Hoe beleef jij het weer opstarten van het ‘normale’ leven na de lock down? Heb je tips?

Volgen en delen

3 comments

  • Ik vind het zo stom dat we het het nieuwe ‘normaal’ noemen. Sorry, maar ik wil het helemaal niet ‘normaal’ gaan vinden. Alsjeblieft niet zeg.
    Het lijkt me voor de kinderen ook een behoorlijke omschakeling. Heel mooi verwoord in deze blog!

    • Dat precies! Hoe gaan we verjaardagen vieren in een ‘gewoon’ huis als volwassenen allemaal 1,5 meter afstand moeten houden onderling? En kerst? En en en…? We zullen het moeten afwachten… Fijne dag!

Geef een reactie