Instant Family

Toen vorig jaar deze film in de bioscoop draaide kon ik mezelf er niet toe zetten om er naartoe te gaan. Een Amerikaanse versie van pleegzorg, ik had Annie achtige dingen verwacht en daar had ik geen zin in. Een vertekend beeld van pleegzorg, een redding van een hartverscheurende situatie en een redder die ervoor zou zorgen dat vanaf dat moment alles van een leien dakje zou gaan.

Afgelopen week zag ik de film weer voorbij komen en besloot ik er toch voor te gaan zitten. Van andere pleegouders had ik wisselende meningen gehoord en ik hou ervan om mijn eigen mening te vormen. Daarvoor moet je een film natuurlijk wel eerst gezien hebben.

Het verhaal

Een echtpaar dat geen kinderen heeft, dat is eigenlijk het begin van de film. Mooi huis, leuk werk en een familie die van hen geen kinderen (meer?) verwacht en natuurlijk een zusje dat wel erg bezig is met het krijgen van een kindje. Als blijkt dat de vrouw eigenlijk na jaren van bewuste kinderloosheid aangeeft te twijfelen en misschien zelfs wel klaar is voor een kind, geeft de man aan dat hij zich véél te oud voelt voor een baby. Misschien kunnen we dan beter een kind van 5 adopteren, laat hij tussen neus en lippen vallen.

Ellie, of eigenlijk Elinore zoals de vrouw heet, gaat die avond op zoek naar adoptie, wat betekend adoptie en/of pleegzorg eigenlijk? Ze komt terecht op een website vol (zielige) verhalen én foto’s van kinderen die nog een thuis en liefdevolle ouders zoeken. Als Pete die avond thuiskomt treft hij een huilende vrouw achter de computer, ze is klaar om zich aan te melden als “fosterparent”, letterlijk vertaald pleegouder.

Grapje?

Pete weet niet wat hij hiermee moet, geeft aan dat het eigenlijk min of meer een grapje was… Maar als Ellie eenmaal in bed ligt, gaat natuurlijk Pete ook rondkijken op deze foto website, lang verhaal kort, het stel meldt zich aan voor een informatieavond.

Ik weet niet of zo’n website in Amerika écht bestaat, maar in Nederland is dat natuurlijk niet voor te stellen. Hier geen zielige verhalen mét foto en al in een soort webwinkel. Hier blijkt dus al dat het duidelijk een Amerikaanse vorm van pleegouderschap is, maar het verhaal is evengoed herkenbaar voor Nederlandse pleegoudere en ik verwacht gedeeltelijk ook voor adoptie ouders.

Tijdens de informatieavond en later tijdens de cursus gebeuren de meest bijzondere dingen, erg grappig en entertaining, maar toch ook rakend aan de werkelijkheid. Ik weet nog hoe ikzelf tijdens de cursus altijd bang (misschien een sterk woord) was, dat manlief iets stoms zou zeggen… 😊 De cursus wordt goed afgesloten en samen mogen Ellie en Pete naar een soort markt waar het krioelt van de pleegkinderen die zoeken naar pleegouders en later mogelijk door kunnen voor de adoptieprocedure. Ook dit is in Nederland niet voor te stellen…

Amerikaanse systeem

In Amerika zit het ‘systeem’ heel anders in elkaar. Waar hier in Nederland Pleegzorg in principe iets tijdelijks is, gaat in Amerika pleegzorg vaak over in adoptie. Veel Amerikaanse pleegouders gaan pleegzorg doen met als mogelijk perspectief adoptie. Als een pleegkindje in Amerika niet terug naar huis blijkt te kunnen komt het vrij voor adoptie en kunnen pleegouders bij de rechter vragen of zij het pleegkind mogen adopteren.

Nederlandse pleegzorg gaat echter (vrijwel) nooit over in adoptie. Pleegkinderen in Nederland blijven voor zover dat mogelijk is, ook altijd contact houden met hun biologische familie. En als na een aantal jaren blijkt dat het kind niet terug naar huis kan, raken ouders wel de voogdij, maar nóóit het ouderschap kwijt. Ze kunnen juridisch gezien niets meer beslissen, maar blijven wel bezoekrecht housen.

De enige uitzondering die ik ken op deze pleegkinderen blijven pleegkinderen ‘regel’, is als een kindje te vondeling wordt gelegd. In eerste instantie komt zo’n baby in een pleeggezin, de biologische moeder heeft dan een bepaalde periode de tijd om zich te melden en de keuzes die ze gemaakt heeft te herroepen. Maar als dat niet gebeurd, komt zo’n baby bij adoptieouders in Nederland te wonen. In alle andere gevallen blijft een pleegkind in Nederland voor zover ík weet, altijd een pleegkind.

Terug naar het verhaal…

Tegen alle verwachtingen in, ontmoeten Pete en Ellie op deze kindermarkt, een tiener die ze aanspreekt. Ze geven dit door en komen er tijden een gesprek achter dat dit 15 jarige meisje nog een broertje én een zusje heeft. Uiteindelijk gaan ze ervoor en hebben ze plotseling vanuit het niets een gezin met drie kinderen.

Vanaf het moment van de plaatsing is het tijd voor échte herkenning; de roze wolk na een plaatsing, het gedrag dat plots op gaat spelen. Loyaliteit naar biologische ouders, testen van liefde en onvoorwaardelijkheid, eigen gevoel en ego van pleegouders, enz. enz. Natuurlijk gaat er van alles mis, ik vond het enorm fijn dat de dingen die gebeuren niet (alleen maar) geromantiseerd zijn. Echte pijn en gebrokenheid, echte gevoelens en falende mensen.

Het leven

Het leven is niet perfect en dat wordt het in deze film ook niet alleen maar gemaakt. De biologische moeder wordt respectvol in beeld gebracht, haar wil en liefde worden duidelijk maar ook haar gevoel van ongeschikt zijn, haar onzekerheid.

Ik zal niet de hele film verraden, zo blijft het leuk om te kijken. Als pleegmoeder zou ik de film absoluut aanraden aan andere pleegouders. Zelf zou ik het niet met onze pleegkinderen kijken omdat het misschien te confronterend is, maar misschien ook wat stigmatiserend. De kindermarkt, de website met zielige verhalen en het heftige gedrag wat voorkomt, zorgt ervoor dat ik het met onze kinderen niet zou kijken. Mocht je ouders pleegkinderen hebben zou ik sowieso aanraden om de film eerst zelf te bekijken zodat je zelf de inschatting kunt maken of je het met je kinderen wilt kijken.

Geen weerspiegeling van de realiteit

Wil je graag pleegouder worden en ben je op zoek naar ervaringsverhalen? Zoek je naar hoe het is om pleegouder te zijn, hoe een plaatsing in zijn werk gaat of andere informatieve vragen? Daar is deze film in Nederland niet geschikt voor. Nederlandse pleegzorg is erg anders, zo is er niet één iemand die betrokken is. Tegen de tijd dat je pleegouder bent mét plaatsing heb je alleen van pleegzorg al zéker vier of vijf mensen gezien en gesproken. Voogden en rechtszaken zijn totaal anders in Nederland en het systeem is in niets te vergelijken met hoe het in Nederland gaat.

De gevoelens bij pleegouders, pleegkinderen, familie en vrienden en ook biologische ouders, díe zijn enorm herkenbaar. De weerbarstigheid van een pleegzorgplaatsing is ook erg herkenbaar. De weerstand die je kunt krijgen van je omgeving, het omgaan met onvoorspelbaar gedrag en het wennen aan het ‘ineens’ ouders zijn, zijn allemaal dingen die overal in pleegzorg herkenbaar zullen zijn.

Aanrader!

Ik zou de film absoluut aanraden, een leuke film mét verhaal en een mooi einde. Een feelgood film over een écht onderwerp, erg mooi gedaan!

Op dit moment is de film helaas niet via Netflix of Videoland te bekijken, je kunt hem hier kopen of streamen via Amazon Prime .

Volgen en delen

One thought on “Instant Family

  • Heel begrijpelijk dat je de film (nog) niet met je kinderen wilt kijken. Nooit geweten dat in Amerika pleegzorg vaak overgaat in adoptie. Lijkt me voor de biologische ouders wel heel heftig, want de kans dat er dan contact blijft, wordt ook kleiner, lijkt me.

Geef een reactie