Ken je mij, wie ken je dan?

Mijn blog

Dit lied speelt al dagenlang in mijn hoofd, de tekst ken ik woord voor woord en in gedachten zingt Trijntje de woorden steeds maar weer en weer… Ik neurie de melodie en bij vlagen rollen de tranen over mijn wangen, maar meestal blijft het bij een stil verdriet in mijn hart…

Om te begrijpen waarom dit lied juist nu in mijn hoofd speelt, moet ik je mee terugnemen naar het begin. Naar míjn begin, mijn gezin en de plek waar ik ben opgegroeid. Een klein dorp, ons kent ons en iedereen keek gezamenlijk de andere kant op als er iemand was die iets deed dat niet door de beugel kon. Wat door de gemeenschap saamhorigheid werd genoemd, voelde voor mij als schijnheilig en onecht. Als je elkaar niet durft aan te spreken op dingen die écht niet door de beugel kunnen, ben je dan vrienden?

Kijk voorbij mijn masker…

Als klein meisje nam ik me voor me in mijn leven te omringen met vriendinnen die mij écht zouden kennen, niet het masker dat ik ze laat zien in de kleuren die ík kies. Ik hunkerde naar écht kennen, afscheid nemen van de schone schijn van mijn jeugd en diep naar binnen. Diepgang en échte vriendschap, ik wilde gekend worden en kennen…

Als pleegmoeder wilde ik niets liever dan voor een kind degene zijn die écht zou kennen, die zou zien en die zou accepteren zonder oordeel en zonder veroordeling. Ik zou de veilige haven zijn, de stoel om in achterover te leunen zonder reservering. Hoe fijn is het als je als kind veel gemist hebt in je jonge jeugd, om dan bij een pleegmoeder te mogen zijn wie je bent, écht te zijn wie je bent. Goed zijn zoals je bent, dát was wat ik vooral wilde overbrengen. Je bent genoeg…

Ons pleegzoontje was al voorbij de kleuterleeftijd toen hij bij ons kwam wonen, hij heeft veel meegemaakt, véél teveel… Zijn hechting is zwaar verstoord, hij is zwaar getraumatiseerd en had/heeft heftige gedragsproblemen. Ik was naïef, dacht dat liefde en geborgenheid iedere wond konden genezen, hij zou altijd goed genoeg zijn. Bij mij zou hij zijn échte zelf mogen laten zien, ik zou niet oordelen of veroordelen, liefde zou alles zijn wat ik zou voelen.

Gevoel kun je niet afdwingen

Maar na een flink aantal jaren, wéét ik nu dat je gevoel niet kunt sturen of afdwingen. Ik hou meer van dit kind dan ik me ooit had voorgesteld, maar tóch is liefde niet altijd het enige dat ik voel. Ik oordeel over gedrag en veroordeel sommige gewoontes. Lang niet altijd hardop en in openbaarheid, ik slik in en sus m’n gedachten, maar ze zijn er wel! Het is zó moeilijk om jezelf zó enorm teleur te stellen… Want wáárom kan ik niet oordeelloos van hem houden? Waarom kan ik hem niet honderd procent ok vinden zoals hij is?

Ingestort

Niet zo lang geleden ben ik min of meer ingestort, ik kon even écht niet meer en na lang praten met manlief kwam naar boven dat de energiebalans bij mij zwaar uit balans is. Gedrag dat me leeg trekt, continue aandacht eisen, een altijd en immer alert kind om je heen dat eigenlijk áltijd naar mij kijkt… Bemoeien met álles en iedereen om zich heen, boze buien, woedeaanvallen, schelden, onaardigheden, onsociaal gedrag en ga zo maar door. Het trek me leeg en ik wil het niet toegeven. Ik wil niet hardop zeggen dat ik ons (pleeg)kind niet zeven dagen in de week om me heen trek. Ik kán het niet hardop zeggen en dus schrijf ik het op…

Ik mag hem kennen zoals niemand hem kent, ik kén hem zoals niemand anders hem kent en ik weet hem soms beter dan hij zichzelf. Een kind dat zich niet laat kennen, niet kán hechten en door de wonden in zijn ziel kronkelt als tweede natuur. We hebben het leuk samen, genieten van dezelfde dingen en brengen veel tijd samen door. We horen op een vreemde manier helemaal bij elkaar en toch zou hij me op ieder moment volledig laten vallen als er iets beters voorbij komt. Dat doet pijn, dat wringt…

Wie kent mij?

Als meisje hunkerde ik naar gekend worden en nu doe ik mijn best om goed voor de dag te komen. Ik wíl de zorg voor dit kind niet niet kunnen, ik kán hem niet loslaten… We praten met pleegzorg werkers over ontlasting van mijn takenpakket, maar hoe en wat dat weet eigenlijk niemand. Er is geen geld voor extra hulp, dat klinkt keihard maar dat is hoe het werkt in Nederland. Als hij hier niet meer kan wonen omdat de zorg voor hem te zwaar is, gaat hij naar een instelling en is er ineens meer geld beschikbaar… Maar hij woont bij ons, zijn pleeggezin en daarom is er geen budget voor een extra paar handen zo nu en dan…

Ben jij pleegouder en heb jij op dit punt gestaan? Wat zorgde bij jou voor meer energie, minder leegloop? Ook als je geen pleegouder bent of wel pleegouder maar nog nooit dit punt hebt bereikt zou ik je advies enorm op prijs stellen! Want er moet íets gebeuren, maar wat?

Volgen en delen

3 comments

  • Het doet zo’n pijn om te lezen dat geld hulp in de weg staat voor jullie allemaal. Herkenbaar, maar het zou echt niet moeten kunnen. Juist door jou af en toe wat te ondersteunen, zou dat helpen om weer vol liefde en geduld voor je kind(eren) te kunnen zorgen. Goed voor jou én het kind dus én daarmee voor de gemeenschap? Blijft onbegrijpelijk. Ik hoop wel dat er hulp komt voor jullie, wellicht uit de eigen omgeving?

  • Wat heb je je gevoel goed omschreven.
    Wat is het zwaar he! Hier een pleegdochter van 12 met een ernstige hechtingsstoornis.
    Kan je geen gebruik maken van een P GB?

Geef een reactie