Kilo’s chocolade en tassen vol cadeautjes…

Mijn blog

Pleegzorg betekent dat een kind voor korte of langere tijd niet bij zijn of haar biologische ouders kan wonen, maar een belangrijk onderdeel van pleegzorg blijft de biologische familie. Het kind zal misschien bij pleegouders of in een gezinshuis opgroeien, maar blijft voor zover dat mogelijk is contact blijven houden met ouders en ideaal gezien ook met andere biologische familie. Met biologische families hebben wij als pleegouders al veel meegemaakt, van superpositief tot bijzonder verdrietig…

Vandaag ging ik met ons meisje naar het gebouw van de kinderbescherming, daar had zij een afspraak met haar vader en tante. We vertellen zulke afspraken bij dit meisje zo kort mogelijk voor het bezoek zelf, omdat het haar anders veel teveel spanning geeft. Dus aan het ontbijt vertel ik dat we vandaag naar Papa X gaan en ze klapt in haar handen en is blij. “Dan hoef ik geen pap te eten want tante neemt altijd snoepjes voor mij mee!”

Fijn bezoek…

Het bezoek ging goed, vader én tante waren er gelukkig en ze hebben gezellig samen gepuzzeld en boekjes gelezen en inderdaad tante had snoepjes mee… Om precies te zijn twee Sint-Maarten zakken vol snoep, kleding variërend van een maat te klein tot drie maten te groot, nieuwe schoenen en een tas vol speelgoed dat ze niet kon laten liggen bij de kringloopwinkel… En zo hadden wij op de terugweg drie tassen vol nieuwe spullen bij ons en ik merk als we onderweg naar huis zijn, dat ik er moeite mee heb.

Het blijft een lastig evenwicht, biologische ouders kunnen niet zorgen voor hun kind zoals zij dat zelf graag zouden willen. Ze hebben een bezoekregeling en moeten alles wat ze kunnen geven, op dat moment aan hun kind geven. Dat zorgt soms voor bijzondere situaties. Ooit vierde ik met twee biologische ouders de eerste verjaardag van hun kindje, natuurlijk had ik verwacht dat ze cadeautjes mee zouden nemen en misschien ook wat gebakjes. Maar toen ze aankwamen moest ik écht moeite doen om niet te lachen… Twee énorme tassen vól cadeautjes die groter waren dan het kind zelf, een taart voor 20 personen met foto’s van het kindje het afgelopen jaar én nog een tas vol veel te grote kleren.

Zo laten ze hun liefde zien, zo willen ze zorgen voor hun kind, zorgen op afstand… Maar wat moet ík vervolgens met al die spullen? Bewaar ik alles? Maar als een pleegkind van baby af aan tot volwassenheid in je gezin woont, kun je onmogelijk alles bewaren… Gelukkig leven we in de tijd van mobiele telefoons, ik bewaar de meest bijzondere dingen en van de andere spullen of kleding maak ik foto’s met het kind en geef ik of terug aan de familie of ik geef het door aan andere pleeggezin.

Helemaal niets…

Erger dan de het overladen van je kind met cadeautjes, kleding en snoep, vind ik het als ouders helemaal nooit iets meenemen… Er zijn allerlei situaties mogelijk waar deze ouders in zitten, maar als een kind al vijf jaar in het pleeggezin woont en geen kaartje krijgt op zijn verjaardag en nooit iets van een cadeau, snoep of kleding krijgt, is dat keihard. Vooral als vervolgens zijn pleegzusje thuiskomt van een bezoek met haar biologische moeder met kilo’s chocolade én een nieuwe feestjurk!

Als pleegmoeder heb ik soms moeite met de enorme hoeveelheden spullen en snoep, maar inmiddels hebben we ons eigen systeem hierin gevonden. Dat was wel even zoeken want wat doe je als de kleding die ouders meegeven helemaal niet jouw smaak is? En Hoe ga je om met al die kilo’s chocolade?

Belangrijk is om voor ogen te houden dat dit de manier is waarop de papa’s en mama’s van onze kinderen hun liefde laten zien, dit is wat ze kunnen geven en daar zijn wij mét de kinderen enorm blij mee en dankbaar voor!

Hoe gaan jullie hiermee om?

Volgen en delen

One thought on “Kilo’s chocolade en tassen vol cadeautjes…

  • Oei, dat is inderdaad een lastige. Als alle kinderen in het gezin op dezelfde manier terug zouden komen, is het anders, maar als de één inderdaad met tassen vol leuks komt en de ander met niets, is dat best lastig. Kunnen jullie kinderen het met elkaar delen? Bijvoorbeeld dat je uitlegt dat het lekkers voor iedereen is? In een gezamenlijke pot gedaan wordt?

Geef een reactie