Lange haren en onze achternaam…

Mijn blog

Onze oudste pleegzoon woont al een behoorlijke tijd bij ons, hij is bij ons een jonge puber geworden en heeft veel ups en downs al meegemaakt met ons samen. Hij hoort bij ons, hij woont hier het langst van alle kinderen en hij is rechtstreeks vanuit zijn uithuisplaatsing bij ons komen wonen. Voor ons hoort hij erbij, hij ís ons kind en we houden van hem. Maar voor hem is dat anders, hij voelt zich altijd anders, er tóch niet helemaal bijhoren…

Eindelijk óók een bril!

Eigenlijk was mij dat nooit zo opgevallen, ik had er nooit echt over nagedacht. En toen was daar het moment dat hij voor het eerst een bril nodig had. Nog nooit in mijn leven heb ik iemand zó blij gezien om het feit dat hij een bril mocht gaan dragen. Er viel voor mij geen kwartje, ik vond het raar maar ben eraan gewend geraakt dat ik de reacties van hem niet altijd begrijp. Zijn leven is gekleurd door trauma, hechtingsproblemen en een zo’n andere opvoeding in zijn vroege jaren dan ik heb gehad, dat de brillen waarmee wij de wereld bekijken, waanzinnig verschillend zijn. Dat zijn reactie voor mij onverwacht was, was iets wat mij dus eigenlijk niet eens écht opviel…

Thuis gekomen met zijn nieuwe bril, wilde hij steeds op de foto. Logisch zou je denken, nieuwe bril die wil hij vastleggen en aan mensen laten zien. Maar hij wilde niet alleen op de foto, hij wilde op de foto met mijn man, met mij en het allerliefst maakte hij honderd foto’s van ons drietjes. Nog steeds liet ik het allemaal gebeuren en pas toen ik hem die avond naar bed bracht begreep ik wat er die dag eigenlijk was gebeurd. Als ik hem naar bed breng spreken we altijd even kort de dag door, wat ging er goed, wat kan een andere keer beter, wat brengt de dag van morgen, enz. En daar in zijn bed verzuchtte hij stralend: “Wat fijn he mama, dat ik nu éindelijk écht bij jullie hoor!”

Daar op dat moment viel voor mij het kwartje, hij zoekt naar manieren om zijn bij ons horen, te onderstrepen. Nu hebben we allemaal een bril en dus hoort hij nog een beetje meer bij ons, we lijken op elkaar… Sinds die dag valt het me regelmatig op dat hij op zoek is naar manieren waarop hij ‘bewijs’ heeft van bij ons horen. Dat we samen op een inschrijfformulier voor een vakantiebungalow staan en dat ik daar dan als moeder opsta en hij als zoon: “Zo weet niemand dat ik een pleegkind ben hé, mama?!” Hartverscheurend en hartverwarmend. Prachtig dat hij zó graag bij ons wil horen, maar hij is wie hij is en dat mag hij ook zijn! Zijn verleden, zijn familie, zijn vroege jeugd en zijn genen maken hem tot de jongen waar wij zo van houden. Maar hoe vaak we dat ook zeggen, hij heeft bewijzen nodig…

Naamswijziging

Ongeveer een jaar nu praat hij ook steeds vaker over het laten veranderen van zijn achternaam. Voor mij is dat een enorm grote stap en als je het mij vraagt (zonder opleiding in het vakgebied psychologie, kinderontwikkeling of traumaverwerking) is het niet per se een juiste keuze voor een kind. Natuurlijk begrijp ik dat er veel momenten zijn waarop hij zijn achternaam niet meer wil dragen, niet meer herinnerd wil worden aan wat vroeger was en wat hem overkomen is. Maar het is óók een groot stuk van wie hij is. Zijn familie is waar hij vandaan komt, zijn naam komt van zijn vader, zijn opa en zijn broertjes en zusje. Als je je naam veranderd, keur je daarmee niet een stuk van je eigen ik af?

Gelukkig heb ik de voogd inmiddels kunnen overtuigen dat hij qua ontwikkeling nog zo jong in zijn denken is, dat hij niet keuzes kan maken van het formaat naamswijziging. Want ze waren al zo ver dat ze het proces in gang wilden zetten en ik denk dat we daarvóór eerst nog een flink stuk verwerking, zelfacceptatie en zelfbeeldverbetering moeten doorleven. Pas als hij begrijpt dat het veranderen van zijn achternaam in de onze of in een andere, er niet voor zorgt dat hij meer of minder bij ons hoort, er niet voor zorgt dat wij meer of minder van hem houden en hij zichzelf kan accepteren zoals hij is, dán kan ik erachter staan dat we het pad van naamswijziging eens gaan verkennen…

Een plan…

Inmiddels is die naamswijziging een beetje naar de achtergrond geschoven en heeft hij iets nieuws bedacht. Een nieuwe manier om zijn plekje binnen onze familie te bemachtigen. Als we met onze familie met z’n allen bij elkaar zijn, valt er vaak een opmerking als “Oh wat lijkt S toch op M, je kunt wel zien dat het neefjes zijn!” of “Oh wat lijkt F toch op haar oom toen hij zo oud was als zij nu!”. Natuurlijk hoort hij zulke afspraken nooit en dat doet hem duidelijk pijn, want hij heeft een plan. Opa heeft lang haar, lang, woest krullend, rossig haar en het plan van onze pleegzoon om zijn plekje in onze familie te onderstrepen is duidelijk: hij gaat zijn haar lang laten groeien! Nét zo lang als dat van opa, net zo woest en stoer. En bedankt opa… Top!

Hebben jullie (pleeg)kinderen ook moeite met waar hoor je bij? Hoe uit zich dat en hebben jullie tips om hiermee om te gaan en hem hierin te ondersteunen?

Volgen en delen

One thought on “Lange haren en onze achternaam…

  • Hier geen ervaring in pleegzorg. Maar wel de overtuiging dat kinderen hoe dan ook iets overnemen of meenemen van het gedrag van degene die hen opvoeden. Bepaalde grapjes, uitspraken, of ritueeltjes. Wellicht valt er daar voor hem nog herkenning van jullie in zichzelf te vinden. Wat minder de uiterlijke kenmerken, maar meer zijn gewoontes. Ook al mag zijn eigen ik er natuurlijk ook zijn!

Geef een reactie