Mijn hoofd zit vol

Mijn hoofd zit vol, de koek is op. Zo van de ene op de andere dag is de rek eruit en weet ik niet meer waar ik het zoeken moet. Ik kan geen twee dingen meer tegelijk, ik bedoel niet twee moeilijke dingen maar bijv met de radio aan eten koken… Het lukt me gewoon even niet meer! Er is niet echt een druppel aan te wijzen die mijn spreekwoordelijke emmer over deed lopen, alhoewel er de afgelopen weken wel een aantal dingen door elkaar heen gebeurden die extra aandacht en energie vroegen…

Al een paar weken is het slapen weer slecht, kinderen wakker, onrust in huis, zelf veel wakker en onrustig óf te vast slapen. Slecht slapen helpt natuurlijk niet voor je geestelijke gesteldheid, maar het is niet de échte oorzaak. Sinds de lock down was het pittig hier in huis. Oudste pleegzoon totaal in paniek en als ik héél eerlijk ben nog steeds niet weer in zijn normale doen. Al is het maar de vraag of dat eerlijk is om te verwachten, had ik dat ergens toch al wel verwacht… Pleegdochter is een pittige peuter die haar eigen mening ontdekt. Ze verkent haar grenzen nogal letterlijk en dat vergelden de andere twee regelmatig. Lichamelijk en vocaal haalt ze regelmatig alles uit de kast en dat is vermoeiend en zwaar… Onze dreumes geniet van het leven en laat zich het kaas niet van het brood eten. Een fijne eigenschap als jongste van dit bijzondere stel, maar ook hij heeft de laatste weken flink van zich laten horen.

Druppels….

Vaccinaties die voor veel last zorgden, een bacteriële infectie die angst en pijn veroorzaakte, gedoe met dagbesteding, gezeur met de gemeente, onduidelijke afspraken en dus foute verwachtingen omtrent een digitale bezoekregeling, alle kleine dingen die er gebeurden zorgden ieder voor hun eigen druppels in die emmer en ondertussen waren alle gaatjes in de emmer gesloten. Waar ik normaal gezien regelmatig een ochtendje voor mezelf met 1 kind heb, was de afgelopen week onze grote pleegzoon dag en nacht in huis en dat kost bakken met energie… Op de dagbesteding hebben ze voor hem één op één begeleiding, hier thuis heb ik altijd minstens nog een kind in huis.  

Niets groots en dramatisch, geen onoverkomelijke obstakels, maar het is al met al gewoon even teveel geweest. Tijd voor een pas op de plaats en kijken waar mijn energie naartoe gaat. Wat kan ik anders inrichten, waar kan ik momentjes voor mezelf pakken en hoe laad ik zelf op? Waar krijg ik energie van? En hoe kan ik dat mét de richtlijnen van het RIVM voor elkaar krijgen?

Ik mis…

In deze gekke tijd mis ik contact met vriendinnen, niet het appen of het even op straat een kort praatje op afstand. Ik mis de avonden lekker met elkaar op de bank, samen aan de thee of wijn, kletsen en samenzijn. Ik mis het écht weg zijn met ons gezin, naar een zwembad, pretpark of lekker op bezoek bij opa en oma. Ik mis de gesprekken, afspraken en vergaderingen over en met onze kinderen. Ik mis bezoek en logés, ik mis familie die mee komt lunchen, vriendinnen die koffie komen drinken en gewoon bijkletsen met de mensen met wie dat zo normaal was.

Al maandenlang leven we met elkaar in deze nieuwe, onzekere tijden. We bewegen mee binnen de richtlijnen die voor mijn gevoel continue veranderen en onvoorspelbaar zijn… En nu de richtlijnen weer strakker worden, de verschillen tussen hoe mensen hiermee omgaan groter, merk ik dat ik mezelf moet verklaren als ik me aan de regels hou. Ik doe het graag, maar nu is de koek even op en is het tijd om te kijken naar wat ik zelf nodig heb. Hoe kunnen we, hoe kan ik mensen zien en spreken zonder onvoorzichtig te zijn? Hoe kan ik de dingen waar ik energie van krijg, weer oppakken?

Zelfzorg

Op Instagram zie ik de hashtag zelfzorg regelmatig voorbijkomen in combinatie met een warm bad, maskertjes en nagellak, dat ben ik niet. Ik vind een warm bad af en toe best heerlijk voor ontspanning of om tot rust te komen, maar het laad me niet op. Ook dingen als koffie drinken, een boek lezen of haken vind ik fijn om te doen, maar meer om tot rust te komen na een drukke dag vol gesprekken dan dat ik er actief van oplaad…

Zo worstel ik mezelf vandaag een weg door de dag, ik ben moe, mijn hoofd is vol. Een pas op de plaats zodat ik weer door kan… Ik leer mezelf steeds beter kennen, misschien is dat ook de fase van het leven waarin ik zit. Steeds beter weet ik wat ik nodig heb en waarom en nu denk ik dat ik behoefte heb aan alleen. Alleen zijn, ruimte, létterlijk ruimte voor mezelf… Ik heb geen idee hoe ik dat zou moeten realiseren, hoe ben je alleen in deze gekke tijd. De dreumes gaat nog niet naar school of de peuterspeelzaal, manlief werkt sinds maart thuis en pleegzorg en het huishouden vragen al mijn tijd en aandacht als de kinderen even weg zijn.

Dus ga ik erover nadenken, hoe bouw ik rust en alleen-tijd in in ons drukke leven en hoe zorg ik ervoor dat ik structureel meer oplaad…?

Wat doe jij om actief op te laden?

Volgen en delen

2 comments

  • Zorg vooral heel goed voor jezelf inderdaad, maar dat is juist nu wel extra moeilijk. Ik denk dat het goed is om te kijken hoe je het binnen de richtlijnen toch voor jezelf zo goed mogelijk kunt inrichten. Heel veel sterkte!

  • Even jezelf toestaan bij de pakken neer te zitten? Het is een moeilijke tijd, we missen onze extraatjes waar we energie van krijgen. Niks gek dat het even teveel wordt. Hopelijk vind je een manier om even tijd voor jezelf te creëren. Zelf zoek ik de natuur op om op te laden.

Geef een reactie