Noemen ze jou mama?!

Eén van de meest gestelde vragen via een privé bericht op Instagram is hoe de pleegkinderen ons noemen. Zeggen ze papa en mama? En wat vinden de biologische ouders daar dan van? Een kwetsbare vraag want in de vraag ligt al een oordeel… Noemen ze jóu mama?!

Jaren geleden toen wij goedgekeurd waren als pleegouders en we wachtten op onze eerste plaatsing hadden we het er al samen over. Als er een kindje zou komen, hoe zouden we onszelf dan voorstellen? Hoe zou het kindje ons gaan noemen? Wij hebben natuurlijk geen biologische kinderen en dus waren we er snel uit, wij waren gewoon onszelf. Het kind dat bij ons zou komen hééft al een vader en een moeder en wij hadden gewoon onze eigen voornaam.

Eerste plaatsing

Een zesjarig jongetje stond op de stoep met tranen in zijn ogen, ik ging door mijn knieën en gaf hem een hand. Ik stelde me voor met mijn voornaam en we gingen door met wat gedaan moest worden. De eerste maanden dachten we er verder niet meer over na, hij noemde ons bij onze voornamen en als we het over papa of mama hadden, ging het over zijn buikmama en papa. Voor iedereen duidelijk en goed.

Toen hij een maand of vier bij ons woonde, waren we in de Gamma. Het moment vergeet ik nooit meer ook al heb ik geen idee wat we eigenlijk op dat moment in de bouwmarkt deden, maar plotseling hoorde ik een bekende stem roepen: “Mama! Mama!” Het duurde zéker twee minuten voor ik omkeek en daar stond ons kleine mannetje met grote ogen naar mij te kijken. Hij noemde mij máma!!!

In de war

Dat ik me dit moment nog steeds precies kan herinneren (ik weet nog welke kleding we allebei droegen), laat zien hoe groot het moment eigenlijk voor mij was. Hij noemde mij mama, voor het eerst in mijn leven noemde iemand mij mama… In ons traject naar ouderschap had ik er natuurlijk over gedroomd, een kindje dat míj mama zou noemen maar in dit geval voelde het eigenlijk vooral heel vreemd…

Wáárom noemde hij mij plotseling mama? Ging hij dat nu altijd doen? En wat vond ik daar eigenlijk van? Mág het wel van pleegzorg en de jeugdbescherming? En hoe moet het zijn voor zijn buikmama?! Die lieve mama die zó graag wil, maar niet kan. De vrouw die hem in haar buik gedragen heeft en die jarenlang haar uiterste best gedaan heeft om voor hem te zorgen?

Pleegzorg

Na die eerste keer, noemde hij mij gewoon weer bij mijn voornaam. Maar áf en toe als we bijv in een supermarkt waren, op de markt of bij familie op bezoek, kreeg ik plots weer die bijzondere titel. Af en toe noemde hij mij mama en dus ging ik erover in gesprek met onze pleegzorgwerker… Zij stelde mij meteen gerust, natúúrlijk was het goed als hij mij mama wilde noemen! Ze gaf aan dat dat iets natuurlijks is wat kinderen graag willen, zij en de voogd zouden hierover ook in gesprek gaan met zijn buikmama, want natuurlijk zou dit voor haar wel eens heel pittig kunnen zijn..

In dit specifieke geval was de buikmama boos, vooral héél erg boos. Gelukkig nooit op mij en alle boosheid kon worden opgevangen door de voogd, maar het was een emotionele tijd voor ons allemaal…

Ons gezin nu

We maken een sprongetje naar ons huidige gezin, drie pleegkinderen wonen er op dit moment bij ons en alle drie noemen ze mij mama. De oudste noemt me soms bij mijn voornaam als hij het over me heeft, maar in gesprek of als ze mij roepen ben ik hun mama. Alle buikmama’s zijn daar op dit moment ook ok over, natuurlijk is het in eerste instantie niet fijn en behoorlijk pijnlijk. Maar ik weet nu dat het hart van ieder kind groot genoeg is om te houden van twee mama’s én twee papa’s. Ook naar de buikmama’s toe bevestig ik altijd hun rol en hun belangrijkheid en waarde in het leven van hun kinderen. Zij blíjven voor altijd de buikmama!

Al onze kinderen noemen mij dus mama, dat is het korte antwoord op de vraag die mij regelmatig gesteld wordt. En de biologische mama’s vinden dat ingewikkeld, pijnlijk maar ook fijn. Het geeft aan dat hun kind op een fijne plek woont, waar het zich fijn voelt en tot ontwikkeling kan komen. De buikmama’s worden niet minder mama omdat ze de titel moeten delen ook al is dat vanuit hun perspectief natuurlijk moeilijker te aanvaarden.

Buikmama’s

In ons gezin zijn de buikmama’s heel belangrijk, ze horen erbij en zijn onderdeel van het gezin. Ze hebben allemaal hun eigen naam, mama X, mama Y en mama Z en de kinderen kennen van naam, foto’s en verhalen ook elkaars buikmama.

Heb jij ook een vraag voor mij? Stel hem gerust in een reactie hieronder, een mail of via DM op Instagram 😊

Meer over dit onderwerp lees je hier

Volgen en delen

5 comments

  • Prachtig en eerlijk artikel. En heel bijzonder eigenlijk hoe dat gaat, dat een kind dus zelf op een gegeven moment blijkbaar aanvoelt dat het tijd is om je mama te noemen.
    Overigens hoeft er niet altijd een oordeel in de vraag te zitten, maar ik kan me dat gevoel wel voorstellen. Ik vond het bij leerlingen altijd belangrijk om te weten hoe ze hun pleegouders noemden. Ik wilde namelijk als ik tegen hen praatte over de pleegouders wel graag dezelfde namen gebruiken. Dus zegt een kind mama? Dan praat ik tegen het kind ook over mama. Noemt het kind de pleegouders bij de voornaam? Dan doe ik dat tegenover het kind ook, als ik bijvoorbeeld zeg dat het een brief moet afgeven.

    • Wat mooi om te lezen dat je daar als juf over nagedacht hebt! Wij komen op scholen veel verschillende leerkrachten tegen, maar merk dat pleegzorg toch nog een beetje een nare bijsmaak heeft…

  • Wat een mooi stukje”voorlichting”over een best lastig onderwerp. Kinderen willen (naar mijn idee) gewoon niet afwijken van andere kinderen. en zodra een pleegmoeder “voelt als moeder” willen ze dat ook benoemen Dat het in jouw geval, door het ontbreken van kinderen van je jezelf, een stuk emotioneler is áls een kind je mama noemt snap ik ook.
    Maar je lijkt me een geweldige “moeder”, en de kinderen die je worden toevertrouwd boffen, net als hun “buikmoeders”( wat een mooie naam) die niet vergeten worden.
    Het maakt natuurlijk ook nog uit voor hou lang de kinderen aan jouw zorg worden toevertrouwd. Het lijkt me prachtig werk waar ik vroeger ook wel over nagedacht heb, maar man en kinderen stonde daar niet 100% achter en dan moet je dat niet doen.

  • Oh wauw wat een prachtig artikel. En kan me voorstellen dat het eventjes is van: HUH, ben ik die mama die wordt geroepen? Mooi juist hoe kinderen zoiets altijd zien <3

  • Ik heb mijn stiefvader altijd bij zijn voornaam genoemd, maar ik zie hem als tweede vader. Als ik mijn vader om hem vraag dat zegt hij je dochter voor je aan de telefoon. Mooi stukje kinderen weten zelf wel wat ze willen.

Geef een reactie