Online therapie – Top of flop?

Mijn blog

Terwijl ik achter mijn laptop mailtjes typ aan de voogd en pleegzorgwerker van ons jongste pleegkindje hoor ik op de achtergrond het verhaal van de Koning van Katoren. Een prachtig boek dat ik als jong meisje gelezen heb, ik kon me zó inleven in de oneerlijkheid van het leven, het indrukwekkende avontuur en ik denk dat ik stiekem een beetje verliefd was op de nieuwe koning… Het verhaal leidt me af en stiekem leuk in achterover en luister ik mee. In mijn hoofd weer de beelden die ik er vroeger als kind bij bedacht had, wat is het toch heerlijk dat je bij het lezen van een boek de vrijheid hebt om zelf de kleurtjes te kiezen. Je kunt zelf zoveel invullen en in je hoofd vormt zich jouw eigen persoonlijke film.

Plots wordt het verhaal ruw verstoord door de vraag: “wat voel je als je dit verhaal zo hoort?” Meteen ben ik weer terug in de werkelijkheid, het verhaal luisteren we niet op een luisterboek maar het is de online therapie sessie van mijn pleegzoon. Hij zit met een andere laptop aan de eettafel te beeldbellen met zijn dramatherapeut. Zij zit ook ergens in haar huis aan een tafel achter een laptop en ze leest hem het boek voor. Online therapie, we maken wat mee in deze gekke tijd.

Lock down

Aan het begin van de lock down stond het leven plots helemaal stil. We waren onvoorbereid, werden overrompeld met de richtlijnen. De scholen gingen dicht en tegelijk ook de dagbesteding, iedereen ging thuis werken en bezoeken werden stopgezet. Ons leven lag op zijn gat en de eerste dagen beleefden we in een soort van paniek, in ieder geval onze pleegzoon maar ook ikzelf had een constant raar gevoel in mijn buik. We wisten niet wat ons overkwam, alles wat normaal was was weggevallen en we zaten binnen te wachten op wat komen ging.

Er kwam niks en samen krabbelden we weer op, als gezin maakten we nieuwe tradities en vonden we ons gezinsritme. Ook de therapeutes gingen bellen, was het een optie om de therapie voor zo lang als dit zou duren via beeldbellen door te laten gaan? Het leek mij een prima idee, om heel eerlijk te zijn heb ik nooit echt een idee wat ze nou precies doen bij dramatherapie, maar het leek mij geen probleem…

Echt niet!

Toen de dag van de afspraak aangekomen was vertelde ik hem dat hij vandaag weer therapie zou hebben, maar omdat het gebouw nog gesloten was ivm de lock down, we het via beeldbellen zouden doen. Het kortstondig aanwezig enthousiasme in zijn ogen maakte plaats voor afkeer, “Echt niet hoor mam! Ik ga toch niet bééldbellen met haar!!!” Eh… Ik was even van mijn apropos, hier had ik totaal geen rekening mee gehouden!

Met veel hangen en wurgen heb ik hem die eerste afspraak zo ver gekregen dat hij aan de telefoon even hallo kwam zeggen, even contact… En sinds die dag zijn we bezig met het terugvinden van een vertrouwen, een manier van therapie… En nu, na dik tien weken zit hij voor de laptop te kijken naar zijn therapeute die hem een verhaal voorleest. Heel soms stelt ze een vraag waar hij niet écht op reageert. Ook geeft ze hem creatieve opdrachten, dat werkt heel goed alleen wil hij wat hij gemaakt heeft vervolgens niet voor de laptop laten zien. Hij vindt dat hij gewoon naar haar toe moet, hij wil haar aan kunnen raken, kunnen voelen.

Online therapie

Misschien werkt het voor sommige kinderen net zo goed als de gewone therapie, maar bij ons is het vooral een ingewikkeld probleem geweest. Een strijd, een gemis, een strubbeling intern bij onze pleegzoon. Aan de ene kant wil hij niets liever dan weer gewoon naar drama therapie en aan de andere kant vindt hij het hele beeldbellen zó ingewikkeld en lastig! Het lukt hem niet om open voor de computer te gaan zitten en zich over te geven aan de therapie. Het voorlezen was een gouden idee van zijn therapeute! Ik zíe hem tot rust komen, ik zie hem genieten en de wereld om hem heen vergeten. Hoera! Er is een manier, een manier waarbij ze contact kunnen hebben en er rust is! Ik weet niet in hoeverre je dit ook daadwerkelijk online therapie kunt noemen, maar voor onze pleegzoon is het belangrijk dat het lijntje er blijft, dat het vertrouwen in goede staat blijft zodat als de fysieke therapie weer kan beginnen, ze niet vanuit daar eerst weer weken moeten opbouwen…

Voor ons gezin en onze kinderen bleek online therapie geen top, een flop zou ik het ook nog niet willen noemen, alhoewel de daadwerkelijke behandeling wel stil staat. Het lijntje tussen pleegkind en therapeut bewaren en behouden is al een belangrijk iets. Op deze manier kunnen ze er weer vol tegen aan op het moment dat het zover is… Maar ja, hoe lang zal dat nog duren?

En jullie?

Hebben jullie ook therapie die nu in deze gekke tijd is omgezet naar online therapie? Of je kinderen of pleegkinderen? Hoe bevalt het jullie? Online therapie, is het voor jullie en top of een flop?

Volgen en delen

2 comments

  • Mooi dat er nu toch een kleine opening is gevonden. Mijn therapie werd ook tijdelijk omgezet naar (beeld)bellen. Ik vond het een noodoplossing en was blij dat ik, toen ik aangaf dat het niet meer ging, weer naar de praktijk mocht komen.

  • Mooi geschreven, fijn dat jullie deze manier hebben gevonden. Hier is beeldbellen met de therapeut en oppas voor Martijn ook echt GEEN doen gebleken.

Geef een reactie