Onze eerste sinterklaasavond als pleeggezin…

Mijn blog

Afgelopen weekend vierden wij het sinterklaasfeest, mijn favoriete feest. De geheimzinnigheid, gezelligheid, de kaarsjes omdat het vroeg donker is en de verwondering in de ogen van de kinderen, ik geniet er al mijn hele leven met volle teugen van. Dit weekend deed het mij terugdenken aan ons eerste sinterklaasfeest als pleeggezin. We hadden in juli dat jaar ons eerste kindje geplaatst gekregen in een crisisplaatsing en toen ik doorhad dat hij in december nog steeds bij ons zou zijn, ging mijn enthousiasme met me aan de loop…

Als kind vond ik het feest al fantastisch, eerst natuurlijk toen ik nog geloofde maar ook later toen ik het grote mensen geheim had ontdekt, bleef Sinterklaas mijn lievelingsfeest. Ik was gék op het maken van surprises, kon daar weken mee zoet zijn. Ook gedichten schrijven van meerdere kantjes én het uitzoeken van wie wie had met het lootjes trekken vond ik heerlijk om te doen. Tel daarbij op de vele cadeautjes, de zelfgebakken pepernoten en gevulde speculaas en alle ingrediënten voor een toptijd in december waren voor mij aanwezig.

Eerste keer als pleeggezin…

Dus toen ik ons eerste sinterklaasfeest als (pleeg)gezin aan het regelen was, ging ik dan ook helemaal los. Ik versierde het huis met “welkom Sint en Piet”-slingers, maakte een sinterklaassnoepgoedkrans en maakte zelf een slinger van een originele sinterklaas-jutezak. Ook qua cadeautjes ging ik nu ik erop terugkijk veel te ver. Natuurlijk wist ik dat ons pleegkindje prikkelgevoelig was en dat ik daar rekening mee moest houden, maar in mijn achterhoofd had ik niet meer dan mijn eigen herinneringen. Ik organiseerde een sinterklaasavond voor het kind dat ik kende, voor mezelf…

Toen het eenmaal zover was, zat de spanning veel te hoog. Op de middag van pakjesavond vertelde onze pleegzoon mij dat hij zo blij was dat Sinterklaas nu eindelijk ook wist waar híj woonde. Ik vroeg hem wat hij bedoelde en hij vertelde over de sinterklaasfeesten die hij had meegemaakt voordat hij bij ons kwam wonen. Jaren lang zette hij zijn schoentje net als de kinderen in de klas en terwijl alle kinderen flink gevulde schoenen hadden, bleef zijn schoentje jaar na jaar leeg… Hij kreeg alleen op school een pakje van de sint én mocht bij de supermarkt zijn schoentje zetten en daar zaten dan altijd de allerlekkerste pepernoten in!

Mijn hart brak…

Die middag brak mijn hart en ik moest moeite doen om mijn tranen in te houden. Géén sinterklaasfeest voor kinderen die in Nederland opgroeien? Lege schoentjes terwijl al je klasgenootjes wel een gevuld schoentje hebben? Geen pakjesavond? Ons pleegzoontje had zich er blijkbaar helemaal bij neergelegd dat Sinterklaas destijds gewoon niet wist waar hij woonde, zijn schoen bleef jarenlang leeg en er was geen pakjesavond, het was gewoon wat het was… En nu wist Sinterklaas dat dus blijkbaar wel! Hij had een speeltje in zijn schoen gehad, een chocoladeletter én een brief, een bríef voor hém van Sinterklaas!!

Door die brief wisten we allemaal precies wat er zou gebeuren. Sinterklaas had ons laten weten dat hij zelf helaas geen tijd had om een kopje koffie te komen drinken, maar dat één van zijn pieten een zak met pakjes voor de deur zou zetten ergens tussen half zes en zes uur. Hij zou dan aanbellen en weer verder moeten… Onze pleegzoon zat te mijmeren, misschien zit er ook wel een écht sinterklaascadeau voor mij bij!

Pakjesavond

Die avond verliep het avondeten stroef, onze pleegzoon was erg druk, kon de spanning niet reguleren. Toen er op de deur gebonkt werd (wat ikzelf wel een leuke touch vond), was onze pleegzoon doodsbang voor het geluid en durfde absoluut niet naar de voordeur. De rennende buurman met pruik heeft hij dus nooit gezien en ook het beeld van een zak cadeautjes voor de deur heeft hij dat eerste jaar niet kunnen zien. Hij durfde het niet…

Manlief bracht de zak van Sinterklaas de woonkamer binnen en met allemaal een mok vol versgemaakte warme chocolademelk kon het feest beginnen. Was hád ik me hierop verheugd! Hier zaten we dan als gezin sinterklaas te vieren!

Om het allemaal prikkelarm-achtig te houden had ik ervoor gekozen geen gedichten te maken en het aantal cadeautjes per persoon op max vijf te houden. Natuurlijk was het eerste cadeautje voor het mannetje en hij was zó blij en dankbaar dat er een cadeautje voor hem bij zat, dat het daadwerkelijke cadeautje eigenlijk niet eens meer iets uitmaakte. Hij was zó oprecht verbaast, zó opgewonden dat sinterklaas bij hém thuis was geweest! Het tweede cadeautje met zijn naam erop verbaasde hem nóg meer en toen er ook een derde pakje voor hem bleek te zijn, fluisterde hij in mijn oor, mag ik gaan spelen? Geef dat cadeautje maar aan kindjes die geen cadeautje hebben gekregen van sinterklaas.

Twee cadeautjes…

Twee cadeautjes heeft hij opengemaakt die avond en het was meer dan genoeg… Meer kon hij niet aan en ik wist niet wat er gebeurde… De andere drie cadeautjes voor hem bleven achter in de zak, hij kon het niet aan…

Ik had sinterklaas gemaakt wat ik als kind het aller geweldigst zou hebben gevonden, alles erop en eraan, maar het was voor dit pleegkind veel en veel teveel. De sinterklaasmuziek die ik gezellig op de achtergrond had aangezet moest al tijdens het avondeten uit. De chocolademelk heeft hij alleen gebruikt voor de gezellige foto en meer dan de helft van de cadeautjes bleven die avond onaangeroerd. Die avond zat ik compleet van slag op de bank, ik begreep er niets van en was enorm teleurgesteld…

Het is enorm ingewikkeld om je als pleegouder in te leven in een kind dat zwaar verwaarloosd is geweest. De impact hiervan gaat heel veel verder dan je vaak in eerste instantie verwacht. Daarnaast is het ook moeilijk om je eigen verwachtingen, dromen en eisen van hoe dingen moeten, zullen of zouden moeten gaan te scheiden van wat daadwerkelijk het beste is voor het kind waar je op dat moment voor zorgt. Nu, jaren later kan ik zeggen dat hoewel ik het nog steeds lastig vind, ik beter begrijp wat mijn eigen verwachtingen zijn en wat het beste is voor ons kind. Verschillen in kalenderleeftijd en ontwikkelingsleeftijd, verleden, prikkelgevoeligheid, angsten, trauma’s, enz. het zijn allemaal dingen die meespelen in de drukke decembermaand en dus allemaal dingen waarmee je rekening zult moeten houden als pleegmoeder.

Afgelopen weekend was het een geweldige sinterklaasavond, ik merk aan m’n man en mijzelf dat we het al heel wat jaren doen en dat we inmiddels bijna vanzelf kiezen wat het beste is… Aan die eerste sinterklaasavond als pleeggezin zal ik nog vaak terugdenken…

Actie Pepernoot

Nog steeds zijn er in Nederland kinderen die geen pakjesavond kunnen vieren, stichting Kinderhulp heeft daarvoor Actie Pepernoot opgericht, hier kun je geld doneren en zij zorgen er dan voor dat ook deze kinderen een cadeau krijgen op sinterklaasavond! v

Hou jij net als ik ook zo van de sinterklaastijd en sinterklaasavond?

Volgen en delen

Geef een reactie