Pleegouder worden…

Als je mij als jong meisje had gevraagd wat ik later wilde doen met mijn leven, zei ik steevast dat ik zou gaan zorgen voor kindjes van wie de vader en moeder dat zelf niet konden. Eigenlijk weet ik niet eens precies hoe ik daar als kind bij kwam, misschien omdat mijn eigen thuissituatie niet ideaal was of wellicht door mijn lievelingsfilms Annie en Curly Sue? Hoe dan ook, al op jonge leeftijd was ik me ervan bewust dat soms de papa en mama van een kindje niet voor hun eigen kind kunnen zorgen.

Toen voor ons het krijgen van een baby niet vanzelf bleek te gaan, zijn we vrij snel overgestapt op mijn droom van toen. Wij werden pleegouders vanuit een naïviteit waar ik nu soms nog naar terug verlang. Liefde, veiligheid, structuur en rust, dát was wat wij deze kindjes zouden bieden en eigenlijk was ik ervan overtuigd dat ze dan zonder problemen zouden kunnen functioneren als ieder ander kind. Ik zag geen donderwolken of uitroeptekens boven onze plannen waar onze familie dat al vrij snel wel zag.

Geen onvoorwaardelijke steun?

Verdrietig en teleurgesteld was ik toen bleek dat niet iedereen in onze familie en vriendenkring even enthousiast was over ons plan pleegouders te worden. Er waren mensen die ons letterlijk uitlachten, dus wij dachten dat wij die kinderen konden “redden”? Andere familieleden uitten hun zorgen door duizend vragen, hoe gingen we dit of dat oplossen? Hoe zouden we zus of zo aanpakken? En waarom zouden we niet tóch voor IVF of adoptie gaan? Dán kregen we tenminste een kindje voor ónszelf!!!

Eén iemand besloot de bedenkingen wetenschappelijk op ons af te vuren, artikelen, onderzoeksverslagen, krantenkoppen, we kregen de éne na de andere mail vol stukken over pleegzorg, pleegouders, pleegzorgorganisaties en meer. Ik las het allemaal en de verhalen deden pijn in mijn hart. Als alles mis gaat wat er mis kán gaan, lees je het in de krant en ook deze verhalen deden niets af aan mijn en ons enthousiasme…

Liefde en oprechte bezorgdheid

Als ik er nu op terugkijk begrijp ik dat al deze familieleden en vrienden deden wat ze deden uit liefde, bezorgdheid en/of bescherming. Zij wilden voorkomen dat wij een ingrijpende en in hun ogen wellicht foute beslissing zouden maken. Ze wilden ons waarschuwen, afschrikken of op z’n minst voorbereiden op de zware taak die rust op de schouders van pleegouders. Allemaal op hun eigen manier was dit hún manier van ons steunen en helpen in het maken van een goeie keuze, maar op dat moment voelde ik me in de steek gelaten en alleen staan. Met naast me mijn steun en toeverlaat, de liefde in mijn leven en mijn maatje door dik en dun. Wij samen gingen dit doen, wát iedereen ook zei…

Ook tijdens de voorbereidende cursus voor pleegouders hoorden we de meeste heftige verhalen. Voorbereidend op onze nieuwe taak kregen we de ene na de nadere casus over pleegkinderen, pleegouders, pleeggezinnen en biologische ouders op ons afgevuurd en ons werd gevraagd om een reactie.

Ik weet niet hoe het kan dat al die dingen mij in die periode nooit écht geraakt hebben, normailiter ben ik best rationeel en denk ik goed na. Op de middelbare school stond ik bekend om mijn lijstjes met voors en tegens en ik was altijd een “weger”… Toch heeft in de hele voorbereiding naar ons pleegouderschap geen enkele tegen het lijstje gehaald. Dit was wat wij wilden, dit was wat wij gingen doen, punt.  

Achteraf…

Jaren zijn er voorbijgegaan, we draaien al een behoorlijke tijd mee als pleegouders en verdeeld over de plaatsingen die we tot nu toe mee mochten maken hebben we de meest heftige en verschrikkelijke dingen gehoord en meegemaakt. Nú begrijp ik wat er allemaal bij komt kijken, dat kinderen in Nederland niet zomaar uit huis geplaatst worden en dat een pleegkind geen project is, maar een écht mensje met familie en geschiedenis… De rugzakken van onze kinderen zijn overvol, té zwaar voor één persoon om te dragen en dus dragen wij met ze mee. De liefde, rust, veiligheid en structuur die wij wel degelijk bieden, halen niet actief dingen uit die rugzak maar het schept een basis van waaruit we met elkaar aan de slag kunnen. Natúúrlijk met de nodige professionele hulp, want ongeschoold kun je geen traumabehandeling geven of hechtingsstoornis behandelen…

Regelmatig krijg ik via mail of Instagram vragen van aspirant pleegouders met families die niet zomaar achter hun plan staan. Moeilijke vragen, kwetsende opmerkingen, het kwam niet alleen in onze families en vriendenkring voor. Mijn advies is probeer niet te vergeten dat ze het doen/zeggen/op je afvuren vanuit een goed hart. Ze willen je beschermen, waarschuwen of behoeden voor een (in hun ogen) fout en doen dat op de manier die hun het beste lijkt maar jou misschien kwetst…

Wees open, maar volg je eigen pad. Luister, maar maak je eigen keuzes. En neem de mensen om je heen mee op je traject, het voorbereidende traject voor pleegouders is er niet voor niets en kan ook de mensen om je heen geruststellen. Je doet het als pleegouders namelijk nooit alleen! De organisatie die jou voorbereidt zal ook naast je staan in het pleegouderschap.

Vragen?

Denk jij erover om pleegouder te worden? Of zit iemand die je kent in het traject en maak jij je zorgen? Als je vragen hebt kun je me altijd bereiken via mail, contactformulier of als je héél snel antwoord wilt, via Instagram.

Volgen en delen

2 comments

  • Heel bijzonder, dat je dit als kind al aangaf. Ik denk niet dat er veel kinderen zijn die dit als droom hebben. Ik ben trouwens best verbaasd over het feit dat je zoveel ‘tegensputterende’ mensen in je omgeving had. Ten eerste is het een keuze die je zelf maakt en ten tweede zouden mensen volgens mij blij moeten zijn dat je kinderen wilt helpen. Overigens kun je dat onbegrip óók tegenkomen bij IVF en/of adoptie. Wat dat betreft zit de wereld eigenlijk een beetje vreemd in elkaar…

Geef een reactie