Pleegouders in Nederland – Pleegmoeder in crisistijd

Interview

Een blog schrijven over mijn eigen leven als pleegmoeder, heerlijk van me afschrijven, frustraties delen en ook de mooie momenten. Meteen heb ik ook een fijne plek om al mijn verhalen te bewaren, want schrijven heb ik altijd al gedaan…

Maar is het niet leuk om van meer pleegouders te horen, meer verhalen te verzamelen om zo een completer beeld te laten zien van de pleegouders in Nederland. Want wie zijn dat, de pleegouders van Nederland? Hoe ziet hun leven eruit? Blijven de pleegkinderen lang of kort en zijn het áltijd probleemkinderen?

Vandaag een interview met een pleegmoeder van drie pleegkinderen, hoe is het om pleegouder te zijn in deze crisis? Waar loop je tegenaan? Is er hulp? En hoe reageren de pleegkinderen op de Coronacrisis?

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, hoe gaat het met jullie?

Goed, maar het is zwaar, na bijna zes weken in een soort lock down achtige situatie merk ik hoeveel ik normaal heb aan de momenten dat de kinderen op school, dagbesteding en therapie zijn. Na zes weken amper tijd voor mezelf, ben ik enorm toe aan een leeg huis en ruimte om te ademen…

Pleegouder zijn valt volgens de regels onder vitale beroepen, dus we kunnen opvang voor de pleegkinderen aanvragen, hebben jullie dat ook gedaan?

Bij ons is dat helaas niet mogelijk. De opvang die geboden wordt is veelal op scholen en ons oudste pleegkind gaat helaas niet naar school. Wegens trauma’s uit zijn verleden, een zware ontwikkelingsstoornis, gedragsproblemen en hechtingsproblemen, lukt het hem niet om naar een ‘gewone’ school te gaan. Normaliter gaat hij naar een dagbesteding, een woongroep waar hij nog niet woont zeg maar. Daar krijgt hij overdag allerlei dingen aangeboden zoals knutselen, samen koken, zingen, actief bezig zijn, enz. Er is daar één op één begeleiding voor de clienten, een zware doelgroep. Op dit moment bieden zij ook een soort noodopvang, maar dit is allemaal zó anders ingericht dat ons pleegkind daar niet terecht kan. Dit zou thuis zoveel extra stress, woedeaanvallen en dergelijke opleveren dat het niks oplevert…

De andere pleegkinderen gaan nog niet naar school maar worden natuurlijk ook getroffen door deze crisis. Ineens is hun oudste pleegbroer de hele dagen thuis en dat is voor hen ook pittig. Daarnaast vallen alle normale dingen weg. Een uitje naar de supermarkt, bibliotheek of kinderboerderij zitten er niet meer in. Koffiedrinken bij een vriendin, spelen met kinderen in de speeltuin, de peuterspeelzaal en zwemles, alles staat stil en dus ook hun leven is plots helemaal anders. Hoewel zij het best heel goed doen, merk ik ook dat het ze niet makkelijk valt. Soms bozigheid, vaker verdriet… Wáárom mag ik niet naar mijn juf? Waarom kan ik niet naar de lammetjes? Waarom mag ik niet met mijn buurmeisje knuffelen?

Krijgen jullie hulp vanuit de pleegzorgorganisatie?

Ze proberen het wel hoor! Ze bellen regelmatig, vragen wat we nodig hebben… Maar ook zij kunnen heel weinig doen… De dagelijkse zorg komt op ons neer en dat is heftig. De constante vraag om aandacht van de oudste en daarbij twee kleine kinderen die natuurlijk ook aandacht en tijd nodig hebben, is het pittig. Een pleegzorgwerker kan een luisterend oor zijn en dat doen ze ook écht hoor! Als ik bel zijn ze er altijd, ze hebben ideeën en tips, maar échte hulp bieden ook zij niet. Alhoewel we wel vanuit hun zijn opgegeven voor het fonds voor kwetsbare kinderen!

Het fonds voor kwetsbare kinderen? Kun je daar iets meer over vertellen?

Stichting kinderpostzegels heeft samen met wat andere organisaties een fonds opgezet voor de kwetsbare kinderen in Nederland in deze Coronatijd. Kinderen die tijdens het thuiszitten iets extra’s nodig hebben, kunnen door een proffessional opgegeven worden en kunnen dan vanuit dat fonds een bepaald bedrag krijgen wat aan dat kind uitgegeven moet worden. Ik had er zelf ook nog niet van gehoord toen we ervoor opgegeven waren door onze pleegzorgwerker. Supertof dat zij dat uit zichzelf deed!

Uiteindelijk hebben we ook daadwerkelijk bonnen gekregen vanuit dat fonds, hiervoor hebben we een trampoline en wat creatieve materialen kunnen kopen. Vooral de trampoline heeft heel veel lucht gegeven, als we bij onze oudste een woede aanval aan zien komen, laten we hem springen op de trampoline en je zíet hem letterlijk tot rust komen daar. Heel bijzonder en we zijn enorm dankbaar voor dit fonds! Ook de kleintjes vinden de trampoline geweldig! 😊

Hoe reageerde jullie pleegzoon op de lock down en Corona crisis? Bespreken jullie het nieuws met hem?

In de taxi van leerlingenvervoer hoort hij altijd het nieuws en daar had hij het nieuws op de voet gevolgd tot het moment van lock down. De sluiting van de scholen en het hamstergedrag heeft veel invloed op hem gehad. Het raakte zijn trauma’s waardoor hij wekenlang in staat van overleving kwam. Als een kind in die staat is, kan het niet ontwikkelen, niet leren en is het alle hands on dek. Inmiddels is hij rustiger, we schermen hem af van journaal en vertellen hem zelf de simpelere versie. De boekjes die je online ziet verschijnen zijn mooi, maar voor hem niet zo héél geschikt. Eén boekje speciaal voor kleuters heeft hem wel uitgelegd dat het weer goed gaat komen, dát is voor hem de belangrijkste boodschap. Hij is bang dat er mensen uit zijn biologische familie zullen overlijden en dat hij dat dan niet te weten komt. Hij is bang voor mijn gezondheid en voor zijn vriendinnetje. Hij is bang dat hij nooit meer naar de dagbesteding zal kunnen… Weten dat het goedkomt is dan heel geruststellend… Dat herhalen we dus vaak.

Onze kleine kinderen weten dat er een ziekte is die niet leuk is en dat we daarom proberen dat niemand ziek wordt. Maar of ze het écht begrijpen of alleen ons napraten? Dat weet je niet… Verder weten ze dat ze niet in speeltuinen mogen spelen als er andere kinderen zijn, schieten ze aan de kant als we tijdens een wandeling iemand tegenkomen en passen ze zich heel snel aan. Soms baart me dat wel wat zorgen, wat leren we onze kinderen op dit moment? Die afstand, dat gevoel van onveilig zijn van knuffelen…

Je hebt het over de biologische familie van je pleegzoon, hoe gaat het met bezoekmomenten en het contact tussen biologische families en jullie pleegkinderen in deze tijd van sociale afstand?

Alle bezoekmomenten zijn geannuleerd. Omdat tijdens een bezoek de afstand van anderhalve meter natuurlijk nooit vol te houden is, zijn tot nader orde alle fysieke bezoeken geannuleerd. En ondertussen zoeken we naar andere manieren om contact te onderhouden. Bij de biologische ouders van onze oudste, hebben we een cadeau en lekkers gebracht. Met hem konden we van te voren afspreken dat we zouden aanbellen en dan afstand zouden nemen, dit was moeilijk, maar wel heel fijn. Op deze manier konden ze elkaar even zien en spreken, zonder fysiek contact. Verder stuurt hij post en kunnen ze met elkaar bellen.

Met de kleintjes is het contact in deze tijd veel lastiger. Beeldbellen lukt amper voor vijf minuutjes en dat is voor de biologische ouders natuurlijk heel pijnlijk… We sturen extra foto’s, filmpjes, kaartjes en knutsels, maar het blijft zoeken. Dus als iemand nog tips heeft?

Is het voor jullie als pleeggezin heftiger dan voor een ‘normaal’ gezin in deze crisis?

Dat weet ik niet, ik heb deze situatie alleen meegemaakt in ons huidige pleeggezin en dat is pittig maar niet onmogelijk. Hoewel het moeilijk is, is het ook heel fijn! We genieten van alle tijd die we met elkaar hebben, doen leuke dingen en creëren onze eigen nieuwe normaal. We leven veel minder met de klok, wandelen veel meer en volgen de kinderen in hun ontwikkeling. Het vele samenzijn heeft absoluut ook een voordeel!

Of het moeilijker is als pleeggezin weet ik niet, ik denk wel dat het voor kinderen met een trauma, kinderen met een hechtingsprobleem of kinderen met gedragsproblemen moeilijker is om met deze situatie om te gaan. Maar er zijn ook niet pleegkinderen die in zulke situaties zitten… Dus ja het is pittig, maar ik kan niet vergelijken.

Heb je nog een tip voor andere pleegouders of ouders in deze crisis?

Blijf dichtbij jezelf! Er wordt zoveel gezegd en geschreven over wat je kunt doen dat we nog wel een heel jaar in lock down kunnen en nog steeds niet door alle mogelijke bezigheden heen zijn! Maar blijf dichtbij wie jullie als gezin zijn! Ga geen ingewikkelde knutselprojecten starten als je niet van knutselen houdt want dat gaat sowieso alleen voor frustratie kosten! Doe wat voor jou en jullie werkt, leg de lat niet te hoog en probeer ook het positieve van deze situatie in te zien.

Carolien bedankt voor dit interview en heel veel succes nog tijdens deze situatie! Met jouw positieve kijk op het leven gaat dat vast goedkomen! 😊

Volgen en delen

Geef een reactie