Pleegouders in Nederland – Pleegmoeder sinds 3 weken

Een blog schrijven over mijn eigen leven als pleegmoeder, heerlijk van me afschrijven, frustraties delen en ook de mooie momenten. Meteen heb ik ook een fijne plek om al mijn verhalen te bewaren, want schrijven heb ik altijd al gedaan…

Maar is het niet leuk om van meer pleegouders te horen, meer verhalen te verzamelen om zo een completer beeld te laten zien van de pleegouders in Nederland. Want wie zijn dat, de pleegouders van Nederland? Hoe ziet hun leven eruit? Blijven de pleegkinderen lang of kort en zijn het áltijd probleemkinderen?

Vandaag lees je over het pleegzorgavontuur van Corien en Fred, Corien vertelt over de aanloop naar hun eerste plaatsing en sinds drie weken woont hun eerste pleegkindje bij hen in huis!

Wanneer kwam voor jullie de interesse voor pleegzorg?

Nog voordat ons dochtertje Indy geboren werd, hadden wij het regelmatig over adoptie, als je daarover informatie opzoekt is het financiele stuk erg onduidelijk. Fred heeft altijd geloofd dat wij een kindje zouden krijgen. Op welke manier precies wist hij niet, maar hij was er zó van overtuigd dat het mij ook vertrouwen gaf.

Toen na 15 jaar huwelijk onze dochter Indy werd geboren (sometimes miracles happen), merkten we dat we ruimte in ons huis en ons hart hadden voor meer kinderen. Maar in verband met mijn diabetes en leeftijd besloten we om ons gezin te laten groeien door pleegzorg. We zien dit als een manier van het mogen helpen van onze naasten en we doen het graag.

In januari 2018 zochten we informatie, gingen naar een informatieavond over pleegzorg en tijdens die avond kon je je aanmelden en zo begonnen wij enthousiast aan het voortraject om pleegouders te worden.

Hebben jullie destijds je interesse en aanmelding voor pleegzorg meteen gedeeld met je omgeving?

Nee, we hebben dit zeker niet meteen gedeeld. Eerst deden we ons huiswerk, doorliepen de cursus en pas toen het hele voortraject was afgerond en we ook al een plaatsingsvoorstel hadden gekregen, hebben we het verteld aan onze ouders, broers, zussen en verdere familie.

De reacties waren erg wisselend, meerdere mensen reageerden redelijk ‘tam’. Gelukkig werd er door sommige mensen ook enthousiast gereageerd!

En toen? Hoe zag jullie voorbereidingstraject om pleegouders te worden eruit?

Wij gingen naar de cursus en hoorden dat pleegzorg pittig is. Maar wij hadden ons blijkbaar  al goed ingelezen want veel dingen die werden verteld klonken bekend, maar misschien komt dat ook  omdat we al een (biologisch) dochtertje hadden.

 De laatste cursusavond volgden we in een andere groep omdat we bij 1 avond verhinderd waren. Van de laatste avond hebben we het meest geleerd!

Het voorstel voor plaatsing van onze huidige pleegzoon kwam al snel na het afronden van de cursus.

In de zomervakantie hadden wij het goedkeuringsgesprek waarbij onder andere gekeken werd of de slaapkamer een eigen ingang heeft. Hier hebben wij het slaapkamertje wat moeten verbouwen waar we gelijk aan begonnen nadat het goedkeuringsgesprek had plaats gevonden en we “goedgekeurd” werden.

Dat was dus eigenlijk de eerste stap.

En toen werden jullie ingeschreven als pleegouders, wat wat op dat moment je gevoel?

Gaaf, mooi en bijzonder…

Tijdens de gesprekken werd door de onderzoekers genoemd dat ze ons een team vonden en dat was voor ons erg fijn om te horen. We doen dit ook écht samen als team en niet alleen met elkaar, maar vooral ook met de hulp van God! Zonder Zijn onmisbare hulp zouden wij dit niet kunnen…

Bij jullie kwam het plaatsingsvoorstel al erg snel, was je meteen enthousiast of ergens ook nog terughoudend?

Toen we al zo snel een voorstel kregen waren we in eerste instantie vooral verbaasd. We hadden als aanbod een kindje van 5 tot 8 jaar en het jongetje van het voorstel was 9 jaar. Ik twijfelde in eerste instantie of zo’n groot kindje wel bij ons zou kunnen wonen. Na de eerste kennismaking bij zijn ouders thuis had ik buikpijn, zouden wij dit kunnen?

Nadat ik ’s avonds een rondje met de hond had gewandeld en m’n gedachten weer op een rijtje had, was ik weer vastberaden. He zou oneerlijk zijn om een gezin en jongetje dat onze hulp goed zou kunnen gebruiken, af te wijzen op basis van leeftijd.

We denken dat dit kereltje niet voor niets op ons pad is gekomen.

Om wat voor plaatsing gaat het?

Het is een vrijwillige plaatsing, ouders hebben zelf besloten om de hulp van pleegzorg in te schakelen omdat het ze allen niet lukt. Waanzinnig dapper van deze ouders!

Een vrijwillige plaatsing heb ik zelf nog nooit meegemaakt, ik kan me voorstellen dat er dan meer tijd is voor de verhuizing? Hoe gaat zo’n (wen)procedure in zijn werk?

Eerst hebben wij kennis gemaakt bij ouders thuis, daarna zijn ze bij ons thuis geweest. Vooraf hadden we afgesproken dat we een klik tussen het pleegkindje en onze dochter belangrijk vonden, omdat het waarschijnlijk voor meerdere jaren gaat zijn en we geen break down zouden willen, hebben we hier goed op gelet.

Na dit bezoek is ons pleegzoontje drie keer bij ons komen spelen en sinds dik drie weken woont hij nu full time bij ons thuis.  

Hoe is het contact tussen jullie en de ouders van jullie pleegzoon?

Het contact is goed, we bellen en appen en hebben goed contact. Van beide kanten weten we elkaar te vinden met bijvoorbeeld vragen.

Hoe hebben jullie je dochter voorbereid op de komst van een pleegkind in jullie gezin?

We hebben haar uitgelegd wat pleegzorg is, wat pleegkinderen zijn.  In de bibliotheek hebben we vervolgens een boek geleend over een pleegjongetje. Na het voorlezen daarvan kwam ze de dag erna met haar poppenwagen naar me toe: “Wil  je op mijn kindje passen, pleegmoeder? Jij bent toch pleegmoeder, mamma?”

 We hoefden niet te vragen of ze het snapte…….😉

Hoe reageert ze nu op haar pleegbroertje?

Indy vroeg wel eens om een broertje of zusje, wanneer zou ze die nou krijgen? Wij konden haar hier nooit antwoord op geven… Ze ziet haar pleegbroer écht als grote broer en is enthousiast.

De eerste keer na de plaatsing dat ze opa belde zei ze: “Opa ik vind met je bellen leuk hoor, maar ik ga nu naar mijn broer”. Ik stond in de keuken en inwendig moest ik vreselijk lachen.

Hoe is jullie contact met voogden en pleegzorgwerkers tot nu toe?

Door vakanties hebben we tot nu toe alleen nog contact gehad met de matchers, gisteren hebben we een afspraak gemaakt met onze begeleider omdat er wel wat vragen zijn die we graag willen stellen.

Hoe zie je de toekomst tegemoet?

We zijn nog maar 3,5 week verder na de daadwerkelijke plaatsing, maar tot nu toe voelt het goed en zijn we erg positief. Als dit goed blijft gaan is het misschien mogelijk dat we in de toekomst nog een kindje een plekje kunnen bieden. Maar eerst gaan we wennen aan deze nieuwe situatie.

Corine en Fred enorm bedankt voor dit inkijkje in jullie leven! Ik wens jullie heel veel geluk met deze twee mooie kinderen.


Volgen en delen

2 comments

Geef een reactie