Pleegouders in Nederland – Pleegmoeder van 160+ pleegkinderen

Een blog schrijven over mijn eigen leven als pleegmoeder, heerlijk van me afschrijven, frustraties delen en ook de mooie momenten. Meteen heb ik ook een fijne plek om al mijn verhalen te bewaren, want schrijven heb ik altijd al gedaan…

Maar is het niet leuk om van meer pleegouders te horen, meer verhalen te verzamelen om zo een completer beeld te laten zien van de pleegouders in Nederland. Want wie zijn dat, de pleegouders van Nederland? Hoe ziet hun leven eruit? Blijven de pleegkinderen lang of kort en zijn het áltijd probleemkinderen?

Voor dit tweede interview heb ik afgesproken met Grian, al meer dan 20 jaar pleegmoeder en door de jaren heen hebben er meer dan 160 pleegkinderen voor korte of langere periode bij haar  en haar gezin gewoond. 

Laten we teruggaan naar het allereerste begin zo’n 20 jaar geleden, je was jong en pasgetrouwd. Hoe kwamen jij en je toenmalige man in aanraking met pleegzorg?

In mijn jeugd ben ik al op verschillende manieren in aanraking gekomen met pleegzorg, zo hadden onder andere mijn ouders ook regelmatig pleegkinderen in huis. Pleegzorg was dus niet vreemd voor mij. Toch hebben we er niet echt bewust voor gekozen, we hebben geen cursus vooraf gedaan en hebben geen gesprekken gehad over crisis, perspectief en welke leeftijd dan bij ons zou passen. Mijn man is als vluchteling in Nederland gekomen en via via werden we zo door Nidos benaderd met de vraag of we pleeggezin bij hen wilden worden. Via Humanitas deden we op dat moment al weekendopvang van een baby om de tienermoeder te ontlasten, en haar voogd was van Nidos. Zo is het balletje gaan rollen, en korte tijd later was de eerste plaatsing een feit.

Nidos is niet één van de reguliere pleegzorgorganisaties die we kennen, kun je er wat meer over vertellen?

Nidos voert als onafhankelijke (gezins-)voogdij instelling, op grond van de wet, de voogdijtaak uit voor Alleenstaande Minderjarige Vreemdelingen. Dat betekent dat kinderen die als vluchteling alleen in Nederland komen, zonder familie, onder de voogdij van Nidos komen. Nidos vangt deze kinderen in eerste instantie kortdurend op in een schakelgezin. Dat heb ik de laatste jaren vooral gedaan. In het schakelgezin komen de kinderen tot rust na de enorm lange en moeilijke reis die ze net achter de rug hebben met de verschrikkelijke dingen die ze vaak onderweg hebben meegemaakt, en hebben ze vooral behoefte aan basiszorg, wifi en eten. Terwijl de kinderen in het schakelgezin verblijven  wordt er gezocht naar een langdurige plek. Is er familie in Nederland? Dan wordt familie opgespoord en gekeken of het kind daar kan wonen. Is dat niet zo? Dan wordt er gezocht naar een cultuurgezin, een gezin met een gelijke of soortgelijke cultuur waar het kind kan opgroeien en volwassen kan worden. Voor Nidos zijn cultuurgezinnen dus ongelofelijk belangrijk.

Behalve schakelopvang doe ik ook crisisopvang en langdurige opvang. De kleintjes die nu bij ons wonen blijven bij ons, en afgelopen zomer is, na 3 jaar bij ons, mijn pleegzoon herenigd met zijn familie. Fantastisch om mee te maken. Er zijn veel ellendige momenten maar juist de ellende en gebrokenheid geeft me altijd extra moed en energie om ervoor te gaan, en door te gaan. we zijn zo nodig.

Voor hoeveel pleegkinderen heb jij in de afgelopen jaren gezorgd?

Kinderen bleven soms kort en soms langer, door de jaren heen heb ik voor 160 tot 200 kinderen gezorgd, ik ben de tel kwijtgeraakt.  Bijna niet voor te stellen! Al die verhalen en al die herinneringen… Op dit moment heb ik niet met al die kinderen nog contact, kinderen bouwen hun eigen leven op elders in Nederland of gaan terug naar hun eigen familie. Ik denk dat ik met 20 tot 30 kinderen op dit moment nog contact heb, ze bellen of komen (soms regelmatig) langs. Op dit moment ben ik zelfs oma van het kindje van een pleegdochter, zij hoort écht bij ons gezin en is als een zus voor mijn biologische kinderen.

Speciaal voor mijn pleegkinderen heb ik Facebook gehouden, zo kunnen ze me altijd terugvinden en contact met me opnemen. Heel bijzonder en vaak erg genieten.

Wat is jouw drijfveer om dit vol te houden?

Deze kinderen hebben op dit moment in hun leven helemaal niemand! Ze zijn alleen, ze hebben hun familie achter moeten laten of verloren onderweg, hebben verkrachtingen of andere verschrikkelijke dingen gezien en meegemaakt onderweg. En je weet dat er ergens op de wereld nog hun moeder is, een moeder die géén idee heeft óf haar kind nog leeft en zo ja, waar het dan op de wereld is. Ik ben dankbaar dat ik dan even de rol vann die moeder over mag nemen. Deze kinderen komen op mijn pad en ik hoop dat ze iets van troost en liefde mogen ervaren bij ons. Zorgen voor deze kinderen hoort bij mijn leven, ik kan me geen leven voorstellen zonder kinderen. Men zegt wel eens tegen me dat het mijn roeping is en eigenlijk hebben ze gelijk.

Voor mij is mijn prive niet zo nodig, tijd voor mezelf is ook een kop koffie drinken op de bank met de kinderen om mij heen, dát is voor mij ontspanning. Ik kom prima tot rust te midden van mijn gezin en als het zwaar is kies ik bv voor bemoedigende muziek of even afleiding.  Alleen als mijn agenda te vol raakt met verplichtingen krijg ik wat stress, dus daar let ik op. De Avonden heb ik voor mezelf of om iets leuks met mijn pubers, en ze passen met liefde op als ik wel even eruit zou willen.

Wat vinden je biologische kinderen ervan de er altijd pleegkinderen in huis zijn?

De eerste pleegkinderen kwamen in ons gezin nog voordat we zelf ouders waren geworden, m’n biologische kinderen weten eigenlijk niet beter. Ze kennen mij zoals ik ben en bij mij hoort de zorg voor al deze kinderen. Vaak genieten ze er ook erg van. Wel betrek ik ze er altijd heel duidelijk bij, als er een kind weggegaan is evalueren we met elkaar. Willen we dit nog zo, of moet het anders? Staat iedereen er achter? Het is nog nooit voorgekomen dat zij wilden dat ik zou stoppen, we stonden altijd weer open voor een nieuwe plaatsing.

Inmiddels zijn m’n kinderen groot, de jongste is nu 14 jaar. Ik vind het heerlijk  dat ik ook af en toe iets met ze alleen doe zoals winkelen of ergens uit eten, maar de andere kinderen horen er helemaal bij. Dat is wel rijkdom.

Heb je nog tijd voor een eigen leven? Vriendschappen, hobby’s, enz?

Mijn kinderen zijn mijn leven, ik geniet ervan om met hen mijn leven te delen. Daarnaast is het online gebeuren voor mij een uitkomst! Via Instagram en Facebook heb ik contact met andere pleegouders, pleegkinderen en is er ruimte om contacten te onderhouden. Ik heb een open huis dus vind het altijd fijn als mensen langskomen, ik hou van gezelligheid met een kopje koffie. Vrienden en familie weten hoe mijn leven eruit ziet en dat afspraken flexibel zijn. En hobby’s heb ik genoeg maar de meeste daarvan moeten wachten tot ik achter de geraniums beland 😊

Hoe ziet jouw pleegzorgtoekomst eruit, wat zijn je plannen?

Op dit moment zorg ik voor twee jonge pleegkinderen die allebei bij mij gaan opgroeien, zij blijven dus. Het liefst zou ik nog één jong kind erbij willen opvangen, drie kleintjes zodat ze samen op kunnen groeien, en daarnaast zijn er twee crisisplekken. Het liefst blijf ik in de toekomst pleeggezin bij Nidos, maar de reguliere pleegzorg is ook mogelijk. ik kan me in elk geval geen leven voorstellen zonder pleegkinderen.

Heb je tot slot nog tips voor (nieuwe) pleegouders?

  1. Netwerk: zorg ervoor dat je een goed netwerk hebt dat achter je staat, zonder netwerk is het heel moeilijk om dit vol te houden. Zij kunnen misschien eens oppassen, een maaltijd brengen, een tas boodschappen of alleen al een luisterend oor aanbieden.
  2. Insta perfect: laat je niet gék maken door het leven dat online gedeeld wordt. Ik merkte zelf dat het mijn gastvrijheid op een gegeven moment in de weg stond, ik zag op tegen onverwachte visite omdat mijn huis niet opgeruimd was. Ik heb dit inmiddels losgelaten, mijn huis is niet altijd perfect schoon of opgeruimd en dat is oké.
  3. Contact met andere pleegouders: het is fijn om zonder oordeel je verhaal te kunnen doen, herkenning te vinden bij andere pleegouders. Vaak heb je aan een half woord genoeg en nooit zal een andere pleegouder tegen je zeggen: “Maar je hebt er toch zelf voor gekozen?”
  4. Betrouwbaar: wees bovenal betrouwbaar naar de kinderen waarvoor je mag zorgen, beloof geen dingen die je niet waar kunt maken en verwacht geen wonderen/sprookjes
  5. Flexibel en voorbereid zijn: wees voorbereid op wat je tegen kunt komen, lees ervaringsverhalen van andere pleegouders in boeken of op het internet en wees flexibel, soms gaan plaatsingen niet door of verandert er gedurende een plaatsing van alles. Het gaat in de eerste plaats om het kind.

Heb jij nog een vraag voor Grian stel hem dan hieronder, Grian zal de vragen lezen en zo mogelijk beantwoorden.

Volgen en delen

One thought on “Pleegouders in Nederland – Pleegmoeder van 160+ pleegkinderen

  • Wat een prachtig artikel. Ik had nog nooit van deze organisatie gehoord; goed dat daar op deze manier ook aandacht voor is.
    Het lijkt me trouwens behoorlijk pittig. Niet alleen de zorg voor die kinderen, maar ook het regelmatige afscheid.

Geef een reactie