Roetveegpiet en lastige vragen…

Mijn blog

Vandaag is het zover, de dag waar heel Nederland al weken naar uitkijkt! Of als we heel eerlijk zijn al vanaf het moment dat we terugkomen van de zomervakantie als de pepernoten alweer in de schappen van de Kruidvat liggen… Vandaag is Sinterklaas jarig, Sinterklaas bezoekt de basisscholen van Nederland én vanavond is het pakjesavond. Een spannende dag voor veel kinderen.

Bij ons thuis was het een pittig nachtje. De jongste is niet lekker en heeft tot twee uur gehuild, gejammerd en tegen mij aan gelegen. En toen ik voor mijn gevoel nét sliep werd om 5:21 naar eigen zeggen, onze grote pleegzoon wakker… Het feest kon wat de kinderen betreft niet vroeg genoeg beginnen: “Mogen we onze pietenpakjes aan?!”

Pietenontbijt

En zo zat ik vanmorgen om kwart over zes met twee hulppietjes en een koortsige baby aan het ontbijt. Zal Sinterklaas ook op de zorgboerderij komen? Neemt Sinterklaas ook pieten mee? En zijn dat dan de zwart geschminkte of de échte pieten? Mogen we Pietendisco spelen? Over hoeveel minuten is het pakjesavond?

Het busje van leerlingenvervoer was vroeg, dat wisten we al het verzoek van de chauffeur was om een kwartiertje eerder klaar te staan vandaag, dát is zeker gelukt! Al dik een uur voor vertrek stond onze grote pleegzoon klaar, verkleed als pietje en klaar voor de spannende dag die het zou worden. Ook ons meisje was er al helemaal klaar voor, ookal moest zij nog dik twee uur geduld hebben voordat we zouden vertrekken naar het centrum voor jeugd en gezin, waar Sinterklaas ook even de kleine peuters zou bezoeken…

Sinterklaasochtend

Kortom ik had een pittige nacht en een uitdagende ochtend achter de rug, toen ik het centrum voor jeugd en gezin binnenliep. De vaste moeders zaten al aan tafel met een kopje koffie en ik ging er gezellig bijzitten… Even relaxen, dáár was ik aan toe!

“Kijk, dat is die pleegmoeder waar ik het over had!”, ietwat verbaasd kijk ik op, dit móet wel over mij gaan. En ja hoor, ze hadden het gehad over pleegzorg, pleegkinderen en pleegouders en ik was de enige pleegmoeder die ze kenden. “We hadden het erover dat we het zó geweldig vinden wat jullie doen, dat jullie je hele leven inleveren voor de kinderen van mensen die er met de pet naar gooien.” Ik schrok, hier was ik niet op verdacht en ook helemaal niet klaar voor na de nacht die ik had gehad. “Ik heb liever niet dat je op die manier over de biologische ouders van mijn kinderen praat” wist ik nog uit te brengen voordat ik opstond om een tweede kop koffie te pakken en een neus af te vegen…

Gelukkig werd er een sinterklaasliedje ingezet en ging iedereen over naar de orde van de dag, pietenpakjes werden zo nodig aangetrokken, de stoel voor de Sint werd versierd en het ene na het andere lied werd gezongen. Er werd gedanst door de kleine kinderen, muziekinstrumenten werden uit de kast gehaald en toen ineens werd er op de deur geklopt….

Ik zou het niet kunnen…

Ik was met draagzak en zieke baby op de bank gaan zitten en bekeek het geheel van een afstandje. Onze kleine meid deed het supergoed, vol ontzag zat ze te kijken naar de Sint en zijn Pieten, ze zong uit volle borst mee en gaf heel stoer, de grote roetveegpiet een handje. Een andere moeder met pasgeboren baby kwam naast me zitten en ging borstvoeding geven. “Ik kan het maar niet loslaten wat jullie doen, ik heb daar écht diep respect voor” was hoe ze begon… Ik weet nooit wat ik moet zeggen als iemand zoiets tegen mij zegt, dus ik hield me stil en knuffelde mijn koortsige mannetje. “Ik zou dat écht niet kunnen hoor, ik ben daar veel en veel te gevoelig voor! Ik zou het me allemaal veel te erg aantrekken. Ik ben blij dat jullie het doen, veel succes!” en ze stond op om haar andere kind te troosten omdat het gevallen was…

We bleven alleen achter op de bank en ik wist niet wat ik had gehoord. Té gevoelig om pleegouder te worden, kan dat? Té gevoelig? Meteen herinner ik me discussies aan het begin van ons huwelijk waarin mijn man me voor de voeten wierp dat ik té gevoelig zou zijn… Is dat ik gevoelig ben niet juist mijn kracht als pleegouder? Heb je boven alles niet een enorme dosis empathie en liefde nodig om het vol te houden als pleegouder? Er bestaat niet zoiets als té gevoelig zijn om pleegouder te worden, de vraag is wát mag het je kosten?

Pleegoudereisen?

Want hebben deze kinderen niet iemand nodig die vol voor ze gaat, die van ze gaat houden zonder grenzen, zonder terughoudendheid en die ze alles geeft waar ze recht op hebben? Ondanks de mogelijkheid van verlies en rouw, van enorm verdriet, onzekerheid, stress en drukte. Als het je alles mag kosten kun je niet té gevoelig zijn om pleegouder te worden…

Terwijl de roetveegpieten en Sinterklaas onder luid gezing weer doorgingen door de rest van het gebouw, bleef deze zin in mijn hoofd rondzingen… Ik ben er niet meer op teruggekomen, want cadeautjes moesten worden uitgedeeld en uitgepakt, rotzooi moest worden opgeruimd en het was tijd om naar huis te gaan met de kleine hulppietjes.

Vandaag was het de dag van Sinterklaas, van roetveegpiet en lastige vragen…

Wat zou jij doen? Zou je erop terugkomen de volgende keer als ik haar zie?

Volgen en delen

Geef een reactie