Stapje voor stapje…

Mijn blog

Vandaag begint de maand juni en het begin is zó anders dan ik me had voorgesteld? Wij zouden nu met ons gezin op vakantie zijn, andere landen bekijken en de kinderen de stad van onze huwelijksreis laten zien. We zouden weken rondtrekken met het hele pleeggezin en van camping naar camping de wereld met elkaar gaan verkennen. Er waren grootse plannen van watervallen tot ijsjes, van pizza/dorpsfeest tot slapen onder de sterrenhemel, maar niets van dat alles is het geworden. De vakantie is geannuleerd en wij zijn gewoon thuis. Hetzelfde thuis waar we vanaf halverwege maart zo’n beetje al onze tijd doorbrengen, de thuisbasis van ons gezin, een fijne plek, maar wat hádden we het graag anders gezien!

Verschillen

Stapje voor stapje gaat de wereld weer open, voorzichtige stapjes en je ziet de verschillen in mensen om je heen. Je hebt de mensen die na de eerste voorzichtige stapjes meteen rennen, een val riskerend, maar dat is niet erg, ze kunnen lópen! En je hebt aan de andere kant de mensen die weten dat ze stapjes mogen zetten, fysiek zouden ze het ook kunnen, maar ze kijken eerst de kat uit de boom. En dan nog een kat én misschien wel nóg één. Zoveel mensen, zoveel invullingen aan deze nieuwe maatregelen en steeds meer wordt ik er een beetje bang van…

Saamhorigheid

Terwijl iedereen op zijn eigen manier steeds een stapje zet, denk ik terug aan voor het begin. Het begin van deze lock down toen we ineens met z’n alleen verplicht thuis waren. De verbazing, het ongeloof, maar óók de saamhorigheid. Voor het eerst in jaren hoorden wij er weer even helemaal bij, ook bij ons waren we allemaal thuis en ook bij ons was dat zwaar, onverwacht en uit het dagelijkse ritme. Maar wat ik even was vergeten, in deze zalige weken van saamhorigheid en samen hetzelfde willen, was hoe het daarvoor was. Ons normaal was namelijk niet normaal!

Voor de lock down had ons kind in basisschoolleeftijd geen school, er is geen school voor hem. Kinderen in Nederland hebben het recht op onderwijs, maar soms lukt het niet om dat recht voor hen vorm te geven. Onze pleegzoon heeft ontheffing van de onderwijsplicht. Dat klinkt enorm coulant en meedenkend van de regering, maar stiekem is het een trucje waarmee ze zichzelf vrij maken van de plicht hem onderwijs te verstrekken. Er is geen manier gevonden waarop hij naar school kon gaan, meer dan één keer hoorden we van mensen die er verstand van hadden: weet je wat voor hem pérfect zou zijn? … Maar helaas, dat is net een paar jaar terug wegbezuinigd.

Best ingewikkeld…

Dus nu het nieuwe normaal steeds meer op het oude normaal gaat lijken, merk ik dat ons oude normaal nog steeds niet normaal is… Volgende week gaan de basisscholen weer volledig open en zullen de kinderen weer meedraaien in de maatschappij. De laatste weken voor de zomervakantie zullen ze leren, huiswerk maken, spreekbeurten voorbereiden, excursies maken, samen sporten en ga zo maar door. Ook dingen als schoolreisjes en laatste schoolweken zullen, welliswaar op een nieuwe manier, op de één of andere manier doorgaan. En dát stapje vind ik best ingewikkeld…

Ik heb er namelijk best moeite mee dat onze pleegzoon al die dingen mist. Nooit een rapport om te laten zien aan familie, nooit mee op schoolreisje of het nationale voorleesontbijt, nooit op excursie of een spreekbeurt maken waar hij trots op is. Hij mist natuurlijk het ‘normale’ naar school gaan, loopt steeds meer achter qua leren, maar ook al die extra dingen maken dat hij buiten de maatschappij leeft. Of in ieder geval voor een stukje…

Boos!

Ons nieuwe normaal, is dus net zo niet normaal als ons oude normaal dat eigenlijk ook al was. Alleen dan nu met extra de afstand, het niet met het hele gezin zonder nadenken boodschappen kunnen doen en met heel vaak je handen wassen. Al die extra Corona dingen zijn we eigenlijk al wel een beetje aan gewend. Hoewel het nog steeds gek voelt om geen handen te schudden, vrienden te knuffelen of familie in huis uit te nodigen, wennen die dingen gek genoeg al. Maar het niet normaal mee mogen doen van onze pleegzoon is iets waar ik me om wat voor reden dan ook niet bij neer kan leggen.

Het maakt me bozig, opstandig en verdrietig. Ik begrijp niet dat er geen school is die zegt, weet je wat? Laat hem met al die leuke dingen maar gewoon met ons meedraaien. Ik begrijp niet waarom het recht op onderwijs ook gewoon niet hoeft te lukken en waarom daar zo makkelijk mee omgegaan kan worden. Natuurlijk begrijp ik echt wel dat er van alles geprobeerd is en dat ze heus niet over één nacht ijs zijn gegaan, maar om een kind op basisschoolleeftijd al van school te halen, ik vind het zó heftig!

Wij kunnen dit!

Stapje voor stapje gaan we met heel het land van slot en steeds meer glijden we in het normale leven. Steeds meer zal ons gezin dus weer “anders” zijn en daar moet ik gewoon even aan wennen denk ik. Diep ademen en schouders eronder, wij kunnen dit!

Volgen en delen

3 comments

  • Ik vind het alleen maar heel terecht dat je je niet neerlegt bij het niet mee kunnen doen van je pleegzoon. Want inderdaad: vrijstelling van de leerplicht klinkt een stuk ‘leuker’ dan het is. Ik hoop zó dat er toch een plek komt waar hij kan ‘bloeien’, ook buitenshuis.

  • Dit is inderdaad heel heftig en volkomen terecht dat het je boos maakt. Hier een jongetje al 2,5 jaar leerplicht ontheffing. Pittig voor jullie. Sterkte! En wees trots op je moederhart ❤️

Geef een reactie