Té druk…?

Mijn blog

Agenda’s puilen uit van de notities, afspraken, to do’s en familietijd. Als pleegmama denk ik het altijd nog nét een tandje drukker te hebben dan de sowieso drukke moeders om mij heen. We móéten zóveel! Allereerst moet altijd je huis netjes en schoon en mooi zijn, je spullen moeten bij elkaar passen, duurzaam zijn en je moet een eigen stijl hebben. Dan moet je goed zorgen voor het milieu, je huis isoleren, deuren dicht, ledlampen, groen afval in de groene container, plastic in speciale zakken, papier in de papiercontainer, glas in de glasbak en eigenlijk mag je geen restafval hebben. Die container wordt dan ook maar één keer in de twee weken geleegd en niemand behalve ik schijnt daar moeite mee te hebben… Hoe doen andere moeders dat?

Als dat alles was, was het misschien te doen, maar dan is er naast de zorg voor huis, tuin en keuken, nog de zorg voor je gezin. Kasten moeten altijd gevuld zijn met kleding die schoon is én de juiste maat heeft. Als we als moeders heel eerlijk zouden zijn, zouden we verzuchten dat dát eigenlijk onmogelijk is want kinderen groeien altijd nét als je alle kleding in de vorige maat netjes schoon en opgevouwen in de kast hebt liggen…. Maar we lossen het op, zorgen dat er uit het niets een nieuwe maat geïntroduceerd wordt en vaders kijken er niet eens meer van op. Kleding die past in de kast…

Man en kinderen…

Dan de kinderen zelf die moeten gewassen, verzorgd, gevoed, liefgehad en opgevoed. Je moet ze op tijd in de klas afleveren met een broodbak met gezonde producten en als de bel gaat moet jij daar weer zijn. Het maakt niemand verder écht uit wat je in die tussentijd hebt gedaan, als je er maar staat! Dan moeten er speelafspraakjes, therapieën, sport en spel, hobby’s en muziek en als je écht pech hebt ook nog een tienminutengesprekje met de juf. Op school wordt er van je verwacht dat je helpt het speelgoed schoon te houden, sinterklaasdingen te frustselen, mee te lopen naar het gymlokaal, het kerstdiner te verrijken met iets orgineels, zelfgemaakts én pinterestwaardig want je wilt niet onderdoen voor de andere moeders…

Er is natuurlijk in mijn geval ook nog de man in huis die zijn aandacht wil, rotzooi maakt dat opgeruimd dient te worden, heus wel wil helpen maar de dingen gewoon niet uit zichzelf ziet. Hij wil tijd voor zichzelf en dat geef ik hem van harte maar als hij dan weer beneden komt moet ik op slag ook alles uit handen laten vallen, anders is het ongezellig. Als hij iets doet of heeft gedaan in het huishouden moet hij een complimentje, een dag zorgen voor de kinderen heet een papadag en bestaat uit samen leuke dingen doen, naar de speeltuin of een film met pizza. Papadagen bestaan eigenlijk nooit uit nieuwe schoenen kopen of naar de tandarts…

Dan moeten we nog een sociaal leven, zorgen voor de wereld om ons heen, vrijwilligerswerk en zelf sporten. Familie wil ons nu en dan zien (ook weer schoon en netjes), het huis moet aan kant, de was moet gedaan en de vaatwasserblokjes aangevuld… Een eetplanning moet gemaakt worden, weekboodschappen gedaan, lekker én gezond eten gekookt en op tijd want de kinderen moeten vroeg naar bed…. En natúúrlijk ook nog onszelf ontwikkelen, buiten de deur werken en in ons vakgebied blijven verdiepen, ontwikkelen, cursussen en opleidingen volgen en doen.

Pleegzorg

Als pleegmoeder heb ik dan behalve het sociale en familieleven, ook nog een pleegzorgleven. Dus contact met voogden, therapeuten, pleegzorgwerkers, speciaal onderwijs, leerlingenvervoer, de gemeente en als klap op de vuurpijl de biologische families van onze pleegkinderen. Al die mensen willen op de hoogte zijn, moeten bijgepraat, fotos moeten verstuurd en afspraken moeten nagekomen worden. Gemiddeld heb ik zéker één ochtend in de week iemand op de koffie om te praten over éen van onze kinderen, zit ik met enige regelmaat bij de raad van de Kinderbescherming of bij Jeugdbescherming op kantoor en mail ik wekelijks foto’s van de kinderen naar hun biologische familie. Die familie bestaat niet alleen uit een biologische vader en moeder, er zijn ook opa’s, oma’s, tantes en ooms, zusjes, broertjes, broers en zussen… Al met al is alleen het hele pleegzorggebeuren soms al een dagtaak…

En dan is er ook nog me-time, ik kende dat nog niet dus als student had ik er vroeger geen last van. De laatste tijd komt dat ineens ook om de hoek kijken, je moet goed voor jezelf zorgen want als je goed voor jezelf zorgt kun je beter voor andere zorgen. En dat is wat ik doe, zorgen… Maar als ik eerlijk kijk naar mijn tijd en mijn agenda, is zelfzorg niet iets wat ik inplan of waar ik tijd voor maak. Als er tijd is en ik weet even niet wat ik moet doen, dan zou het kunnen dat ik eraan toe kom, maar vaak wil ik op dat soort moment ook gráág naar bed en lekker slapen!

Over het algemeen heeft het moeten niet zoveel invloed om mij en ons leven, ons huis altijd tiptop in orde hebben, heb ik vrij snel na onze eerste pleegzorgplaatsing achterwege gelaten. Het is onmogelijk voor mij gebleken om een leuke moeder te zijn én altijd een opgeruimd huis te hebben. Ook kleding wordt meestal niet gestreken, speelafspraakjes worden niet dagelijks gemaakt en we zijn niet overal bij in het dorp of de familie. Soms maken we bewust tijd voor verveling, even helemaal niets op de planning en bij elkaar zijn en zien wat er gebeurd, waar komen de kinderen mee?

Deze week ben ik druk, druk in mijn agenda maar vooral druk in mijn hoofd. Om me heen gebeurt er veel en dat zorgt ervoor dat ik de dingen minder goed kan overzien. Mijn hoofd en agenda worden een soort brei en het gevaar is daar dat ik bevries en niets doe terwijl ik het zó druk heb… Herken je dat?

Hoe gaan jullie om met de drukte van alledag? Maak je bewust tijd voor jezelf? En wat doe je dan?  

Volgen en delen

One thought on “Té druk…?

  • Het leven is inderdaad soms (te) vol. Wat ik denk is dat het gaat om de meest waardevolle en belangrijke dingen. Dus ja, kinderen opvoeden, maar vooral dat liefhebben. Dat eerst! En dat dan je vloer misschien een keer even niet helemaal glimt, jammer dan…

Geef een reactie