Vergeten kinderen in deze tijd…

Vandaag ben ik wat stiller dan anders, mijn hart doet pijn. De afgelopen twee weken hoor en lees ik dat moeders om mij heen worstelen. Plotseling staat de hele wereld op de kop, zelf thuiswerken, man soms ook hele dagen in huis, de kinderen gaan niet meer naar school, clubs en sport, alles is gestopt… Alles is anders en samen delen we de onzekerheid, we nemen stap voor stap en ondergaan deze situatie.

Voor de kinderen is het evenmin makkelijk, hun hele leven wordt min of meer opgeheven. Alles wat ze kennen en geleerd hebben en gewend zijn is ineens anders. Geen school en toch geen vakantie, geen sport, niet buiten voetballen en stoeien, geen clubjes of muziekles, therapie, zwemles, alles is gestopt. En als speciale bonus moeten ze omgaan met papa en mama die plots de hele dag op elkaars lip zitten en zelf eigenlijk ook niet weten wat er de komende tijd gaat gebeuren. Iedereen is een beetje meer gespannen dan anders, de onzekerheid speelt ons allemaal een beetje parten.

Onze pleegkinderen hebben enorm veel last van al die veranderingen en onzekerheden, maar we zoeken, proberen, vallen, huilen en staan weer op. We leren samen de weg in deze ingewikkelde en rare situatie. Samen hebben we het huis behangen met schema’s en structuren, we leven op routine en dat hebben we dus gemaakt voor onszelf. De kinderen beginnen al een beetje aan de nieuwe situatie te wennen en ondanks de onzekerheid van het moment, beginnen ze er lol in te krijgen mij “juffie” te noemen…

Vroeger

Gisteravond bij het naar bed gaan vroeg mijn pleegzoon mij iets dat ervoor zorgt dat ik juist vandaag wat meer in mijn gedachten leef. We hadden het zoals iedere avond over onze dag, hoe vonden we het allebei gaan? Wat was het leukste moment? “Mama, mag ik je iets vragen?” Natuurlijk mag hij me iets vragen, al vraag ik me af wat het gaat zijn, want normaal stelt hij honderd vragen per uur en nooit vráágt hij of hij iets mag vragen. Ik weet al dat het iets bijzonders of belangrijks gaat zijn en antwoord dat hij me altijd iets mag vragen.

“Wat was er gebeurd als dit vroeger was gebeurd?”, zonder te vragen weet ik meteen wat hij bedoelt… Wat als dit gebeurd was toen hij nog bij zijn biologische ouders woonde? Was als er toen ineens geen school meer was? Ik heb hem een hele dikke knuffel gegeven en gezegd dat zo’n pandemie bijna nooit voorkomt, dit is de eerste keer in het leven van grote oma dat dit gebeurd, dus dat is heeeel lang geleden. Gelukkig is hij nu bij ons en samen kunnen we dit…

Hij nam genoegen met dit ontwijkende antwoord, maar het heeft mij nog niet losgelaten. Want wát gebeurd er op dit moment met de kinderen die in een situatie zitten als waar hij toen in zat? Hoe gaat het met de kinderen die honger hebben? Die normaal op school van juf een boterham krijgen? Hoe gaat het met de kinderen die tenminste op school een paar uurtjes per dag rustig kunnen bijkomen, even ademen en weten dat je veilig bent. Hoe gaat het met de kinderen die verwaarloosd worden, als de stok achter de deur van het elke dag naar school moeten brengen er niet meer is, wat gebeurd er dan?

Veilig thuis en Jeugdhulpverlening

De verschillende hulporganisaties zijn erover in gesprek las ik op het internet toen ik ging opzoeken of er iets over bekend is, wordt erover geschreven en gesproken? Ik vraag me dan meteen af, met wíe zijn ze dan in gesprek? Ik ken namelijk één van de ambulant begeleiders en die zit ook gewoon thuis met haar kinderen, huisbezoeken zijn helemaal stopgezet… De zorgelijkse situaties die bekend zijn worden dus los(ser) gelaten, hoe zit het dan met de onbekende situaties? Wat als juf ook niet meer iedere dag daar is voor een voorzichtige knuffel?

Ik weet natuurlijk dat ik niets kan doen, maar de kinderen blijven in mijn hoofd zitten. Twijfel jij over het welzijn van een kind in jouw buurt? Wat doe je dan? Bel je veilig thuis? En doe je dat tijdens deze tijd sneller? Of juist niet omdat je de kinderen niet meer ziet?

Zelf ken ik een gezin waar ik me soms zorgen over maak en ik heb ze de volgende ochtend meteen opgebeld, gevraagd hoe het ging en of ik misschien ergens mee kon helpen. Ze bleken wat boodschappen goed te kunnen gebruiken, dus ik ben voor ze langs de winkel gegaan en heb er voor de zekerheid nog wat brood, snoep en fruit extra bij gedaan…

Laten we allemaal goed voor onszelf, ons gezin maar ook voor elkaar zorgen! Kijk om je heen en wees niet te bang. Als je twijfelt aan het welzijn van een kind, bél!!!

Heb jij al eens een melding gedaan bij Veilig thuis?

Volgen en delen

One thought on “Vergeten kinderen in deze tijd…

  • Wat een heftige, indringende vraag was dat. Veilig Thuis is een instelling waar ik als leerkracht wel mee te maken heb gehad, maar de drempel was voor mijn gevoel altijd hoog. Je wéét wat er dan gaat gebeuren en dat dat hoe dan ook heftig gaat zijn voor een kind. Maar ja, hoe het thuis is, is ook heftig. Het voelt bijna als van twee slechten de minst slechte kiezen.

Geef een reactie