Verjaardag…

Verjaardagen zijn een feestje, dat leer je al van kinds af aan. Jarig zijn betekent ballonnen, slingers, taart en cadeautjes. Een feestje, uitdelen en een feestmuts, het hoort er allemaal bij. Er komt visite en de postbode brengt met een beetje geluk wat mooie kaartjes. Jarig zijn is leuk, zéker als je kind bent tel je de nachtjes letterlijk af, “Hoeveel nachtjes slapen nog?”

Voor pleegkinderen is dat natuurlijk niet anders, jarig zijn is leuk! Maar jarig zijn in pleegzorg kan ook ingewikkeld zijn, want jarig zijn zonder je papa en mama is tóch raar. Jarig zijn zonder je échte opa en oma, die heb je eigenlijk sowieso al veel te lang niet gezien…

Vier jaar

Ons meisje is vier jaar geworden en voor haar is het niet gek of raar. Ze weet niet beter dan dat ze bij ons woont, dat ze met ons viert en dat wij ontbijt op bed komen brengen. Haar buikmama en papa ziet ze regelmatig als dat lukt en dat vindt ze heel leuk. Ze ként ze en geniet van de momenten die ze samen hebben. Maar voor haar is het ‘gewoon’ dat ze nooit bij ons thuis komen of aanwezig zijn op haar verjaardag.

Voor onze pleegzoon is dat anders, hij heeft jarenlang bij zijn buikmama en papa gewoond en herinnert zich nog de verjaardagen thuis. Hij blijft zijn ouders zien, ze kennen elkaar en horen bij zijn leven, maar op zijn verjaardag zijn zij er niet bij. Dat gemis is er voor de ouders, maar ook bij onze pleegzoon.

Het is niet zo dat hij weer bij ze zou willen wonen, maar hij mist ze wel op bijzondere dagen. Hij zit dan te wachten bij de postbus en als de postbode dan geen kaartje van zijn mama X en papa X bij zicht heeft, is de teleurstelling van zijn gezicht te lezen…

Feestbezoek

Omdat de kinderen regelmatig bezoek hebben, zorgen we altijd dat er in de buurt van verjaardagen een bezoek gepland wordt. Dat is dan het verjaardags-momentje met de biologische ouders. Vaak is er taart, snoep en cadeautjes, alhoewel dat ook per gezin enorm verschilt. Bij het ene kind komen we thuis met grote, dure cadeaus en bij het andere kind komen we thuis met twee boodschappentassen vol snoep en kleding. Iedere familie heeft zijn eigen gewoontes en dat zie je ook in pleegzorg terug.

Ik doe zelf altijd mijn best om er écht een feestje van te maken. Voor de zekerheid neem ik kleine taartjes mee en iets lekkers om te drinken. Als de biologische familie niets heeft meegenomen zet ik dat op tafel. Ik zorg voor knutselwerkjes en foto’s om aan de buikmama en papa te geven en feliciteer ook altijd de buikmama en papa met de verjaardag van hún prachtige kind.

Pleegmoeder

Zelf vind ik juist deze bijzondere dagen in het leven van onze kinderen, best pittig. Het houdt met bezig, het verdriet van de buikmama, papa en andere biologische familie. Op de verjaardag van ons meisje was ik de week ernaartoe al bezig met het gemis dat haar buikmama zou kunnen voelen. Ik bedenk me hoe ze zich moet voelen, hoe ik me zou voelen in die situatie en dat drukt best zwaar op me. Zou ze terugdenken aan haar dikke buik, de weeën en de eerste keer dat ze háár meisje in haar armen hield? Ik voel het verdriet van het missen van haar kind, het niet mee mogen vieren en het uit handen moeten geven van je eigen kind.

Manlief zei afgelopen week; “Je wéét helemaal niet of zij dat ook zo voelt!” en hij heeft natuurlijk gelijk, maar ik weet niet of dat mij dan blij maakt of juist nóg verdrietiger… Pleegzorg is niet zoals het hoort te zijn, kinderen horen bij hun mama en papa en juist op deze bijzondere dagen voel ik dat verdriet…

Herken jij deze gevoelens?

Denk jij bij verjaardagen en andere bijzondere dagen ook altijd terug aan wat was?

Volgen en delen

2 comments

Geef een reactie