Wat ik destijds zocht…

Mijn blog

Het is nu ongeveer zeven jaar geleden dat wij voor het eerst op zoek gingen naar informatie over pleegzorg. Zwanger worden wilde maar niet lukken en in de zomervakantie vielen voor het eerst de woorden pleegzorg, pleegouders en pleegkinderen, zou het iets voor ons zijn?

In onze omgeving kenden we eigenlijk heel weinig voorbeelden van pleegzorg. Een schoonzusje had korte tijd crisispleegzorg gedaan op een moment dat wij heel andere dingen aan ons hoofd hadden. We hebben er destijds niet echt bij stilgestaan wat dat eigenlijk betekende. Op onze bruiloft waren dus ook pleegkinderen aanwezig, drie leuke, vrolijke kinderen die niet opvielen. Ze deden mee met de rest en verder vielen ze eigenlijk niet op.

Uit huis geplaatst…

Andere vrienden hadden een broer van wie de kinderen uit huis geplaatst werden, de nichtjes van m’n vriendin woonden voor dik een jaar bij opa en oma en ik zag wat dat deed met de familie. Niet alleen het gezin waar het om ging, de vader en moeder, de kinderen werden hierdoor geraakt. Ook de opa en oma, ooms, tantes en verdere familie werden geraakt door deze uithuisplaatsing. Een korte periode was ik zelfs betrokken bij de bezoeken van deze kindjes en ik keek met open mond naar de dingen die er gebeurden. Hoe moest het zijn voor een vader of moeder om je kinderen te verliezen? Ik zag hoe verscheurd de hele familie raakte, meningsverschillen, niet in kunnen leven in de heftige emoties, spanning en stress zorgden voor familieruzies, voor afstand tussen broers en zussen en voor diepe, diepe wonden…

Pleegouders?

Dit keer was het anders, dit keer dachten w铆j na over het zijn van pleegouders. Pleegouders!!! Zouden we dat kunnen? Weten wij genoeg over kinderen, ontwikkeling, opvoeding? Kunnen wij omgaan met alle heftige emoties van een kind dat zojuist huis en haard heeft moeten achterlaten? Kunnen wij bieden wat nodig is voor zo’n kindje? Wat 铆s er eigenlijk nodig op het moment dat zo’n kindje in je huis komt wonen voor een bepaalde tijd? En het afscheid dat komt, hoe ga je daar mee om? En, en, en…?

En zo begon mijn honger, mijn honger naar informatie over pleegzorg. Alles van pleegzorg, wat heb je nodig om pleegouder te mogen zijn, wat zijn de wetten en de regels? Wat wordt er van je verwacht en mag je zelf ook wensen/eisen opstellen? Hoe lang duurt het voor er een kindje bij je komt wonen? Hoe lang duurt een plaatsing? Hoe gaan de bezoeken, hoe vaak is er bezoek, hoe heb je contact met de biologische ouders? Hoe gaat het traject naar pleegouderschap? Wie weet hier meer van en hoe geef ik me op? Moet je een bepaalde opleiding hebben gehad om pleegouder te mogen zijn? Moet je een koophuis hebben en hoeveel kamers heb je nodig? Mag je huisdieren hebben? Ik had zoveel vragen en mijn hoofd maalde dag en nacht, hoe zou het zijn en gaan we het doen en wanneer dan en…

Zoektocht naar informatie….

Met mijn man praatte ik veel over het onderwerp, maar hij stond er duidelijk anders in. Hij liet het allemaal op zich afkomen, wachtte rustig af op wat er komen ging. Inmiddels had ik een informatiepakket aangevraagd, waren we aangemeld voor een informatieavond en had ik bij onze bibliotheek alle boeken gereserveerd die ze hadden over pleegzorg. Maar ik vond niet waar ik z贸 naar op zoek was, ervaringen van alledag van de pleegouders in mijn buurt. Wat waren hun ervaringen, hoe pakten zij dingen aan en wat kon ik verwachten?

Boek na boek las ik en het werd steeds duidelijker, dit was wat enorm bij ons paste! Dit was wat ik wilde en liever vandaag dan morgen! De informatieavond liet echter nog dik een maand op zich wachten en in die periode was ik dolblij geweest met een pleegmoeder die middenin de chaos van haar leven, een blog zou typen met de gewone dingen die er zoal gebeuren in een pleeggezin.

Een eigen blog!

Inmiddels zijn er jaren en jaren verstreken en is er gelukkig online veel meer zichtbaarheid gekomen. Er is een heuse vereniging voor en door pleegouders en er zijn meerdere mooie blogs te vinden van pleegmoeders die hun leven delen. Ook komen er prachtige boeken bij waarvan de meesten het lezen meer dan waard zijn! En toch blijft er iets knagen, zal ik…? En vandaag lijkt het er dan toch van te komen, ik ga het doen! Ik begin een eigen blog, deze pleegmoeder gaat haar leven met jullie delen! Nu maar hopen dat er iemand is die het net als ik destijds, graag wil lezen!

Ben jij pleegouder? Wil je graag pleegouder worden?
Hoe ben je hier terechtgekomen?

Volgen en delen

2 comments

  • Ik volg je op Instagram en na je reminder van vandaag ben ik toch begonnen met lezen. Toen ons ziekenhuistraject uit leek te lopen op een onvervulde wens ben ik wat meer gaan kijken naar pleegzorg. O.a. Via het account van moedertjeohh. Inmiddels ben ik recent bevallen van een dochtertje, maar iets in mij blijft nieuwschierig naar pleegzorg. In ons hart huis is (in de toekomst) ruimte voor nog een kindje. Een biologisch kindje of wellicht toch een pleegkind? Ik weet het nog niet. Tot die tijd ga ik graag jou blogs lezen :).

    • Wat bijzonder mooi dat je zwanger mocht worden! Nog van harte gefeliciteerd met de geboorte van je dochtertje! Pleegzorg blijft altijd aanwezig, dus voel je vooral niet opgejaagd, geniet nu eerst van je dochtertje! Als het moment daar is, zijn er kinderen die jullie nodig hebben en passen binnen jullie gezin op dat moment! Leuk dat je komt lezen! 馃檪

Geef een reactie