Wij als buren hebben er recht op…

Mijn blog

Wie zijn jouw buren? De mensen die in het huis naast je wonen en het huis voor of achter je, de mensen om je heen. Geen familie en ook (nog) geen vrienden, gewoon mensen die in een huis wonen dat toevallig naast jouw huis staat.

Ons eerste pleegkind

Toen wij zo’n zeven jaar geleden pleegouders werden, was dat geen geheim. Onze families wisten al een tijd dat we er mee bezig waren en ook vrienden waren grotendeels op de hoogte van onze plannen. Mensen vonden er eigenlijk allemaal wel iets van variërend van écht iets voor ons tot het raarste, meest ondoordachte plan dat diegene ooit van ons gehoord had. Sommige meningen werden ons recht in ons gezicht verteld, andere oordelen hoorden we via via of zelfs via groepsapp en Facebook.

De dagen na onze eerste plaatsing, was iedereen nieuwsgierig. Mensen wilden ineens op bezoek komen, we kregen appjes van familieleden die we al in geen jaren één op één hadden gesproken en ook in onze vriendenkring zorgde het voor nogal wat opschudding. Waren wij voorheen altijd het kinderloze stel dat zo graag kinderen wil, nu waren we plotseling de ouders van een zesjarig jongetje. We wisten niet hoe lang hij bij ons zou blijven en over zijn verleden lieten wij weinig tot niets los. Al snel werd duidelijk dat hij bijzonder was, bijzonderder dan wij gewend waren in ons leven tot op dat moment.

Anders is eng

Onze pleegzoon, ons eerste kind en degene die van ons pleegouders maakte, had veel meegemaakt en was zwaar, héél zwaar beschadigd. Waar we in het begin nog redelijk positief waren, viel na de eerste weken langzaam zijn masker af en merkten wij steeds weer dat hij meer schade had opgelopen dan in eerste instantie gedacht. We hadden te maken met een jongetje dat zwaar verwaarloosd, getraumatiseerd en niet gehecht was, met alle gedragsproblemen van dien. Agressie, woedeaanvallen, boosheid, onbegrip, luidruchtigheid, schelden, fysiek geweld, achterstand in zijn ontwikkeling en een bepaalde niet aangepastheid zorgden er al snel voor dat hij opviel in de straat…

We wonen in een kinderrijke buurt, veel gezinnen om ons heen hebben kinderen in de leeftijd van dat eerste pleegkind en we hadden eigenlijk verwacht dat dat wel fijn zou zijn. Zelf had ik geen ervaring met het zijn van moeder tussen andere moeders, ik was immers altijd de kinderloze vriendin? De vriendin met wie je over de andere dingen in het leven praatte en nu was ik voor het eerst moeder tussen moeders, de moeder van dat rare kind…

Er wordt gepraat

Langzaam merkte ik dat er over ons gepraat werd, mensen liepen smoezend langs ons huis en keken meer en langer dan voorheen naar binnen. Als ik langs een groepje buren liep stopte ineens het gesprek en werd er een beetje lacherig gedaan… Een buurvrouw fluisterde me toe dat er gepraat werd over onze pleegzoon: “Ze vertrouwen hem niet”…

Op een dag liep ik langs het park vlak bij ons huis, onderweg naar huis toen er twee van onze buren naast me kwamen lopen. Ze hadden het er met alle buren over gehad en vonden dat ze er als buurt recht op hadden om te weten wat het verhaal van onze pleegzoon was. Ze vonden dat ze op de hoogte moesten zijn van wie er naast hen woonde en wilden weten waar hij met zijn biologische ouders woonde, wat hij allemaal meegemaakt had en wat de gevaren voor de buurt zouden kunnen zijn nu hij hier woonde. Vragen als hoe lang verwacht je dat hij blijft? Wie zou de door hem in de toekomst toegebrachte schade vergoeden en waar konden ze eventuele klachten over zijn gedrag indienen? Ik wist niet wat ik hoorde, kon ook niet meteen reageren. Het enige wat ik gevraagd heb is wie “de buurt” was en met hoeveel mensen ze erover gepraat hadden. Dat hielden ze liever voor zichzelf, dat was “privé”…

Recht op…

Ze vonden dus met elkaar dat ze recht hadden op alle informatie die er was over het jonge kind dat sinds kort bij ons woonde. Met manlief praatte ik erover en bedachten ons dat wij van bijna geen van onze buren wisten waar ze woonden voordat ze in onze straat kwamen wonen. We wisten niet of ze een strafblad hebben, waar iedereen werkt of wat ze in het verleden allemaal meegemaakt en/of uitgespookt hebben. Wij weten heel weinig van onze buren, we groeten elkaar, drinken in de zomer een kopje koffie en kletsen over het weer, het nieuws of over de tuinen in de straat, maar veel dieper dan dat gaat het niet… En nu vonden ze met elkaar dat ze ‘recht hebben’ op al zijn informatie?

Natuurlijk hebben we het ook besproken met onze pleegzorgwerker, zij moest er een beetje om lachen, had het op deze manier ook nog niet eerder meegemaakt. Vrienden en familie die ik het vertelde vonden het allemaal een schande, maar ík woon in deze straat!

Pleegzorg

Dagen later kwam ik één van de buurvrouwen weer tegen, ik vertelde haar dat ik erg geschrokken was van de vragen die ze stelden. Ik legde uit dat ik begreep dat het een onbekende situatie was, pleegzorg is nou eenmaal niet zo heel bekend in ons dorp. Verder ben ik nergens op in gegaan, ik vertelde haar dat mijn man en ik graag uit willen leggen wat pleegzorg eigenlijk is en hoe het in zijn werk gaat en dat iedereen die vragen heeft over pleegzorg bij ons van harte welkom is.

Verschillende buurvrouwen kwamen in de weken daarop bij mij op de koffie en allemaal stelden ze meer vragen dan ze hadden moeten stellen. Allemaal waren ze nieuwsgierig, overmatig bezorgd en oordelend over onze pleegzoon, maar dat is ok. Ik begrijp dat het onbekend is en dat onbekend ook onbemind maakt. Maar ik heb uit kunnen leggen dat we allemaal niet het naadje van de kous van elkaar weten als buren, we wonen naast elkaar, kennen elkaar en kunnen elkaar helpen waar nodig. We leven samen maar ook apart en dat is zoals het hoort te zijn. We hebben geen recht op elkaars verhaal, we hebben geen recht op informatie. Het verhaal van onze pleegkinderen is hun verhaal, niemand heeft er recht op om dingen over hen te weten die zij niet willen vertellen, niemand heeft er recht op…

Gerustgesteld

De buurvrouwen begrijpen nu wat pleegzorg is, ze begrijpen dat wij ouders zijn van bijzondere kinderen en dat dat is waar wij goed in zijn. Ze weten dat ze altijd bij mij mogen komen als er iets is, als ze bezorgd zijn of als ze vragen hebben. Wij zijn verantwoordelijk, de kinderen zijn verzekerd en blijven bij ons wonen zolang hun situatie daarom vraagt. De buren hebben niet gekozen voor pleegzorg, ze worden ermee geconfronteerd en dat is niet altijd makkelijk…

Wat zou jij ervan vinden als je naast een pleeggezin woont? Of wat vinden jullie buren van pleegzorg?

Volgen en delen

3 comments

  • Phoe, ik vind dit heftig hoor. Volgens mij heb je heel goed gereageerd, door wel uitleg te geven over pleegzorg. Ik denk dat ik, als mijn buren een pleegkind zouden hebben, zou zeggen dat ze me om hulp mogen vragen als ze dat willen (even oppas, even een spelletje met het kind, weet ik veel), maar ik zou geen vragen stellen. Voor het kind niet…

  • Wat een bewondering heb ik voor je reactie ❣️ Wat een rotgevoel moet dat zijn geweest, dat je weet dat ze over je praten en er een negatieve mening over hebben. Maar goed opgelost zeg! Mijn buren zijn ook niet altijd enthousiast, bij ons in het dorp is pleegzorg ook vrij onbekend. Maar aangezien we toch al als bijzondere ex-stedelingen bekend staan, accepteren ze het wel goed

  • Er woonde al een gezin met pleeg- en adoptiekinderen in onze straat dus nieuw was het niet meer. De reacties waren positief en ook geïnteresseerd/nieuwsgierig maar op een fijne en aangename manier.

    Ik vind dat je heel goed reageerde. Het klopt dat we als buren ook niet alles weten van ernaar.

Geef een reactie