Ze noemde mij zijn mama!

Mijn blog

In stilte eten we ons ontbijt, ik weet dat het de stilte voor de storm is want het komt nooit, letterlijk nóóit voor dat onze pleegzoon stil is. Vandaag is dus de uitzondering die de regel bevestigd, we zijn stil… Allebei weten we niet goed wat we moeten zeggen, we weten niet wat deze dag ons gaat brengen en dat is erg spannend. Allebei denken we terug aan het laatste bezoek van jaren terug, het bezoek waarna hij zijn biologische ouders nooit meer gezien heeft. Zijn papa en mama, de mama waar hij in de buik is gegroeid en de ouders die de eerste vijf jaar van zijn leven voor hem hebben gezorgd, hij heeft ze al bijna twee jaar niet gezien of gesproken en deze ochtend zal daar verandering in komen…

Het is alweer bijna zes jaar geleden dat hij bij ons kwam wonen en we horen bij elkaar, ik zijn pleegmama en hij mijn pleegzoon. Alleen in het échte leven zeggen we nooit pleeg, we zijn moeder en zoon. Hij noemt mij mama en ik noem hem mijn zoon ook al weten we allebei dat ik niet zijn buikmama ben. We weten allebei heel goed dat hij niet van baby af aan bij ons heeft gewoond zoals onze andere pleegkinderen dat wel hebben gedaan. Hij is daar vaak verdrietig over, dat hij niet uit mijn buik is geboren of dat hij een heel verleden heeft en kent van voor hij bij ons woonde…

Toch heb ik al die jaren mijn best gedaan om zijn biologische familie levend te houden in zijn en ons leven. Zijn buikpapa en buikmama horen bij wie hij is en ook al zagen we ze niet regelmatig in de afgelopen jaren, de jaren daarvoor was er een bezoekregeling. Ook in de afgelopen jaren bleven we foto’s sturen en op die manier bleven ze in ons leven. Het laatste bezoek dat er is geweest was traumatisch voor iedereen die erbij was, ongelofelijk hoe sommige dingen mis kunnen lopen en hoe daar van te voren niemand weet van heeft…

En nu waren we samen stil… Vlak voor het ontbijt, toen hij nog even bij mij in bed lag voordat de dag ging beginnen, vertelde ik hem het nieuws. Vandaag geen school of dagbesteding, vandaag ben je thuis bij mij want het is een bijzondere dag. Vandaag gaan we naar het gebouw van de jeugdbescherming en daar komen dan ook mama X en papa Y. Hij wist niet goed hoe hij moest reageren, bang te blij te reageren en mij te kwetsen, maar ik zag dat het hem goed deed. Maar meteen was er ook de spanning, zou het goed gaan?

Gelukkig kon ik hem geruststellen door het feit dat het bezoek heel goed was voorbereid. De mensen die er voor hem bij moeten zijn, zullen erbij zijn en ik zal niet van zijn zijde wijken. We hebben een geheime code, als hij zegt dat hij naar de wc moet ga ik met hem mee en gaan we naar huis en ik heb in een lange mail naar de jeugdbeschermer duidelijk gemaakt dat sommige onderwerpen onbesproken moeten blijven. Hij merkt mijn spanning en ik merk zijn zenuwen. Zenuwachtig om je eigen ouders te gaan bezoeken, de vader en moeder die je hebben opgevoed, waar je jaren in huis hebt gewoond het raakt me diep in mijn hart… Wat een verdriet…

We hebben allebei moeite met ons ontbijt, maar uiteindelijk is het brood op en de theebekers zijn leeg. Samen ruimen we alles op en gaan we ons klaarmaken. Ik heb in de afgelopen maanden knutsels en foto’s bewaard, samen maken we een plakboek voor papa en mama, ook zodat ze iets zullen hebben om over te praten. Ik vraag of hij het leuk vindt en hij denkt het wel. “Maar ik mag weer met jou mee naar huis toch?”, “Natuurlijk lieverd, jij blijft bij ons wonen tot je volwassen bent, maar mama X en papa Y blijven je papa en mama en het is fijn dat we ze eindelijk weer kunnen zien”.

Ik vertel hem niet dat ik bang ben voor wat er gaat gebeuren, dat ik het superspannend vind wat er gaat gebeuren en dat ik het ook allemaal écht niet weet! Ook ik herinner me het laatste bezoek als de dag van gisteren, maar ook de dagen en weken die daar op volgende. De achteruitgang, de EMDR, de dagenlang dat hij alleen maar huilde en schreeuwde dat hij zijn biologische ouders nooit meer wilde zien. Ik herinner me hoe ik hem nachtenlang mijn naam hoorde schreeuwen en hoe de psycholoog adviseerde hem niet wakker te maken. En ik vind het super, super, superspannend…

Aan het einde van de ochtend stappen we op de fiets en rijden we naar het beladen gebouw. Het gebouw van de eerste bezoeken zo’n dikke vijf jaar terug en ook het gebouw van het laatste bezoek… We parkeren onze fietsen en bij de ingang komt de voogd ons tegemoet. Papa en mama zijn er nog niet, dus we mogen even wachten. Gelukkig mogen we alvast in het kamertje waar het bezoek straks plaats zal vinden. We kunnen dus zelf kiezen waar wij gaan zitten, mooi.

En dan is het zo ver… Ik hoor de stemmen op de gang en hou mijn hart vast. Het is zo ver, ons eerste pleegkind, de jongen die mij (pleeg)mama heeft gemaakt, gaat zijn biologische vader en moeder weer zien. De vrouw die bij hem hoort zoals ik nooit bij hem zal horen, de vrouw die hem het leven gegeven heeft en wiens lach hij dagelijks op zijn gezicht draagt. Ik ben blij voor hem en voor hen, ik hoop dat het goed gaat en vind dit bezoek waanzinnig belangrijk. Maar wat bén ik onzeker over waar ik hoor in dit geheel, wat is mijn rol in deze situatie?

Als m’n pleegzoon zijn vader en moeder hoort rent hij op ze af en hij geeft ze allebei eerst een high five en dan een knuffel. Ik hoor mezelf zuchten van opluchting, het begin is goed… Ik geef beide ouders een hand en ze zijn vriendelijk en warm, we kijken elkaar aan en weten dat we van dezelfde jongen houden. Mama X en papa Y hebben een cadeautje voor ons mannetje en mama X zegt tegen mijn pleegzoon: “Laat maar even aan je mama zien!” Om mij heen stopt de wereld en deze zin blijft me bij voor de rest van mijn leven. Nooit meer zal ik dit moment vergeten, zijn moeder, zijn buikmama noemt míj zijn mama!

Ik kan wel huilen maar hou mezelf bij elkaar. Het bezoek gaat fantastisch, ze praten, bekijken het plakboek en kleuren een kleurplaat en ik kan alleen maar glimlachen. Mijn hart ontploft bijna voor de buikmama van onze zoon, ze noemde míj zíjn mama! We hebben een onbeschreven band zij en ik, legaal zijn we geen familie maar we zullen altijd een band houden. We houden van hetzelfde kind en nu voor het allereerst kijken ze mij aan en erkennen ze wie ik ben voor hun kind.

Wat een stap, wat een enórme stap!

Volgen en delen

8 comments

  • Heel ontroerend….. en wat beschrijf je t mooi.

    Hij zal altijd haar lach op zijn gezicht dragen. Mooi gezegd!
    Blij dat ze je erkent. Onze pleeguk kan nog niet praten maar wat ben îk benieuwd naar hoe we dit gaan oplossen in de toekomst…. naamgeving, bezoekregeling, enz…. spannende tijden altijd in pleegzorgland

  • Mn tranen zaten hoog. Deels herkenbaar. Gelukkig regelmatig contact. Ook ik zal de eerste keer dat ik “mama ….” genoemd werd nooit vergeten.
    En dat laatste stukje ook; ook al zijn we geen familie we zijn voor altijd verbonden. Is zó herkenbaar. Ik zit met duizend manieren aan onze (pleeg)zoon zijn mama vast. Al is het maar,als ik hem aankijk, als hij lacht, zijn blote beentjes zie of zijn liefde voor dieren. Ik.kan niet anders dan een soort ook van haar houden. Omdat als ik niet van haar hou of iets van haar zou haten, ik ook niet van hem volledig hou of hem een stukje zou haten.
    En precies dát kan ik aan niemand uitleggen die zelf geen pleegouder is. Dank je wel voor je eerlijkheid!

Geef een reactie