Zij zullen het wel gedaan hebben

Dat wij een pleeggezin zijn is voor niemand een geheim. Online ben ik zelfs alleen bekend als pleegmoeder, maar ook in ons dagelijks leven maken we er geen geheim van. Toen we onze eerste pleegzorgplaatsing kregen, deden mensen er nog wel eens ingewikkeld over. Hoe kon het dat wij plotseling een zoon hadden? Geen zwangerschap, geen ballonnen en vlaggetjes en toch woonde er plotseling een jongetje bij ons.

Een aantal weken na die eerste plaatsing heb ik een aantal buurvrouwen gesproken, ik had door dat erover gepraat werd, dus ik nam zelf het initiatief. Nee we vierden geen feestje om zijn komst, het is namelijk geen feestje om uit huis geplaatst te worden. Het is niet zoals het hoort, hij kwam bij ons met tranen in zijn ogen, er was ruimte voor verdriet, boosheid en rouw. Natuurlijk waren wij blij en dankbaar dat we voor een kind mochten zorgen, was het voor ons een heel bijzonder moment, maar heel feestelijk gaan doen was totaal ongepast.

Onduidelijkheid

Mensen in de buurt wisten dat we gek waren op kinderen, regelmatig werd er ons gevraagd of het niet eens tijd was om zelf aan kinderen te beginnen. Ongecensureerde vragen vinden wij als maatschappij heel normaal, dus ik stond op zo’n moment met m’n mond vol tanden. Soms vertelde ik iets over ons traject, soms barstte ik in tranen of in boosheid uit, maar meestal mompelde ik iets in de trant van “we zouden het heel fijn vinden als er een kindje zou komen”…

En toen was er ineens dat jongetje en de buurt was in de war… Een paar buren hebben we het persoonlijk kort uitgelegd, maar in detail gingen we niet. Het hoe en waarom, waar hij vandaan kwam en waarom hij niet thuis kon wonen, hebben we in de buurt niet verteld. Ook voor de kinderen die volgden hebben we geen welkom of ontvangst achtig feest gegeven en de buren blijven dat vreemd vinden. De taxibusjes voor dagbesteding en speciaal onderwijs waren nieuw in het straatbeeld, er kwam een paar keer politie aan de deur bij ons en de buurt speculeert, vertelt sensatieverhalen en staan voor het raam…

Vriendschap

Een paar buurvrouwen staan wat dichterbij, we drinken koffie en gaan samen naar de kinderboerderij. Zij weten iets meer, niet omdat ik de rest niet vertrouw en hen wel, maar als je samen tijd doorbrengt, deel je dingen uit je leven. Onze kinderen vertrouwen hen, zien hen bijvoorbeeld na een bezoekregeling en vertellen daar dan over, heel natuurlijk.

De voor het raam staande buren zijn boos, helemaal precies waarom begrijp ik nog steeds niet, maar wij hebben volgens hen meldingsplicht. Ze willen de verhalen weten van de kinderen die bij ons wonen. Ze vinden dat ze recht hebben op informatie. Informatie over onze kinderen, informatie over hun biologische ouders en informatie over het hulpverleners traject waar de kinderen op dit moment in zitten.

Schade

En nu, nu is er schade aan twee auto’s en niemand weet wát er gebeurd is. Behalve wat weet ook niemand wanneer het gebeurd is of wie het heeft gedaan. En toch is het nu zover dat wij aansprakelijk gesteld zijn. Wij hebben pleegkinderen, kinderen met een rugzakje dus die móeten het wel gedaan hebben… ☹ Gelukkig hebben wij een fantastische verzekering en die zijn enorm correct. We hebben dus nu schadeformulieren ingevuld en de verzekering gaat nu officieel uitzoeken of wij verantwoordelijk gehouden kunnen worden. Als het onderzoek uitwijst van niet, is er geen mogelijkheid meer om ons aansprakelijk te stellen.

Hoewel het nu dus met een sisser lijkt af te lopen, voelt het vervelend. We voelen ons bekeken, gevolgd en ik laat de kinderen nu minder fijn en makkelijk buiten spelen… Heel vervelend…

Heb jij al eens zoiets meegemaakt? Aansprakelijk gesteld worden zonder dat je het gedaan hebt?

Volgen en delen

4 comments

  • wat een vreselijke vooroordelen hebben sommige mensen toch , bah 🙁
    nee ik haal niemand over de zelfde kam
    maar als je bij mij de pps kijkt begrijp je hoe het daar zit

  • Dat vind ik zó oneerlijk! Helaas is het wel herkenbaar van situaties op school. De kinderen met een rugzakje hebben het altijd gedaan. Waarom? Dat is echt niet zo logisch als veel mensen denken. Ik hoop dat dit met een sisser af gaat lopen, maar dan nog blijft het heel naar voor jullie. En dat je je buren niet aan de neus hangt wat het verhaal van de kinderen precies is? Dat vind ik alleen maar heel veel zeggen over hoe voorzichtig en liefdevol jullie met de kinderen omgaan.

  • Ik val al bijna van mijn stoel van verbazing over het eerste gedeelte van je blog. Maar het tweede gedeelte slaat alles. Fijn dat jullie zo’n goede verzekering hebben en ik hoop inderdaad dat het met een sisser afloopt maar dit zou toch echt heel slecht voor mijn bloeddruk zijn. En nee, ik geloof niet dat ik dat zelf ooit meegemaakt heb, trouwns.

Geef een reactie