Zijn pleegkinderen algemeen “bezit”?

Mijn blog

We leven in een individualistische maatschappij, het is ieder voor zich en dat geldt ook steeds meer voor opvoeding, kinderen en gezinnen. Waar vroeger nog veelal samengeleefd werd, moeders ook elkaars kinderen terechtwezen, gezinnen samenleefden en opvoeding vaak streekgebonden was, is dat nu heel anders. Ieder gezin heeft zijn of haar eigen regels, eigen cultuurtje binnen de Nederlandse cultuur. Allemaal eilandjes…

Steeds vaker vlamt de discussie op, zou jij iemand anders’ kind aanspreken op gedrag dat niet door de beugel kan? En vaker en vaker zie ik dat dat niet zo is. Je weet niet of het gewaardeerd wordt door de ouders, of het mag… Opvoeding is heel persoonlijk, waar de één een baby nog geen twee seconden laat huilen zweert de ander bij een huilkwartiertje voor het slapen gaan. De time out plek die na de komst van de razend populaire Nanny op de televisie enorm terrein gewonnen heeft, is inmiddels in sommige groepen alweer uit den boze. Opvoeden is cultuurgebonden, generatiegebonden, gebied gebonden. Praten over opvoeden is ook vaak helemaal niet zo heel makkelijk, want hoe vertel je een goede vriendin dat jij het écht niet vindt kunnen hoe zij haar wondertjes toespreekt?

Als in de supermarkt een kind uit z’n dak gaat, kijken we massaal de andere kant op en als op het strand een vader zijn zoon een flinke draai om de oren geeft zorgt het vooral voor veel gefluister en draaiende ogen… Iemand aanspreken op zijn of haar opvoeding is behalve misschien in sommige families of vriendengroepen, niet meer sociaal aanvaardbaar. Ouders mogen zelf kiezen hoe ze omgaan met hun kinderen, tot op zekere hoogte tenminste…

Hieperdepiep Hoera!

Afgelopen week waren wij op een kinderverjaardag, de mensen die op het feestje aanwezig waren wisten dat onze oudste pleegzoon een pleegkind is, maar de andere kinderen hadden ze nog nooit gezien. Men zegt dat de kleintjes  op ons lijken en dus gaan mensen er snel van uit dat het onze biologische kinderen zijn. Onze baby kroop al de hele ochtend lekker rond en op een gegeven moment vraag één van de oma’s mij; “Zijn dat wel jullie éigen kinderen?” (ik laat deze even voorbij gaan, maar oeh wat heb ik een emotionele en lichamelijke reactie bij deze uitspraak!) Toen ik vertelde dat al onze kinderen bij ons waren gekomen door pleegzorg knikte ze veelbetekenend, meteen gevolgd door de alom bekende uitspraak; “Ik zou dat niet kunnen hoor, ik zou me veel te snel hechten…”

Tien keer diep inademen moest ik van mezelf, dit is een feestje ik ga nu niet de discussie aan. Ik ga niet in tranen vertellen hoe gehecht ik ben vanaf het eerste moment dat ik onze kinderen zag en hoeveel pijn het doet om afscheid te (moeten) nemen. Ze heeft er niets aan als ik haar nu vertel dat het voor de kinderen duizendmaal erger zou zijn om niet op een veilige plek te wonen dan dat het voor mij is om een seizoen te moeten rouwen… Ik adem in en uit, in en uit…

Ik kan het bijna niet geloven…

Ik draai me om en zie dezelfde oma ineens met mijn baby op schoot zitten. Ze vertelt geanimeerd aan iemand die bij haar staat dat het niet haar kleinkind is maar dat dit een pleegkind is, zijn moeder is niet in dit gezelschap. De grond onder mijn stoel lijkt te zijn veranderd in een trampoline, ik word letterlijk misselijk en weet even écht niet wat ik moet doen of zeggen. Hoe háált ze het in haar hoofd om mijn baby op te pakken zonder dat te vragen? Hoe komt ze erbij om aan een wildvreemde te vertellen dat hij een pleegkind is? En hoezo erkent ze niet dat ík bij hem hoor, ik bén voor nu op dit moment zijn mama, zijn pleegmama!

Zo subtiel als ik kan sein ik naar manlief dat hij ons pleegzoontje bij haar weg moet halen, zelf ga ik naar de wcs om even bij te komen. Het is niet de eerste keer dat het gebeurd, als bepaalde mensen weten dat een kind een pleegkind is, wordt het blijkbaar ineens algemeen ‘bezit’… Ineens krijgen we vrachtwagenladingen opvoedadviezen over ons heen, mensen fluisteren ons samenzweerderig toe dat de biologische ouders vást drugverslaafd zijn en hun kind mishandelden en mensen vragen rechtstreeks aan onze pleegkinderen de meest ongenuanceerde dingen. Ooit kwam onze grote pleegzoon thuis van het spelen bij een buurtkind en vertelde hij dat hij van de moeder alleen op de playstation mocht als hij haar even vertelde waarom hij in een pleeggezin woonde. Wat hadden zijn ouders allemaal gedaan?

Pleegzorg

Pleegkinderen zijn kinderen en wij zijn op dit moment in hun leven hun ouders, hun verzorgers, degenen die ze eten geven, aankleden, troosten als ze pijn of verdriet hebben en alles doen wat in onze macht ligt om zo goed mogelijk voor ze te zorgen. Pleegkinderen zijn geliefd en horen bij het gezin waar ze wonen, het zijn geen losse flodders die iedereen te pas en te onpas maar op mag pakken. Hun verhaal is hun verhaal en niemand heeft het recht om ze dat te ontfutselen of om het op sensationele wijze door te vertellen en te gebruiken om zelf in de aandacht te staan…

Pleegkinderen zijn GEEN algemeen ‘bezit’, als je iets wilt vragen over hun verhaal, vraag het dan aan mij! Dan zal ik je misschien iets vertellen als dat op dit moment aan de orde is, of als het voor jouw relatie met het kind ten goede komt. Maar het kan ook zijn dat ik het je niet vertel, het gaat je namelijk niets aan… Wil je ons helpen? Ik weet genoeg manieren waarop je pleegouders en pleegkinderen kunt helpen zonder zelf pleegouder te worden, maar blijf van de kinderen af en ga niet zelf op eigen houtje dingen doen. Overleg met pleegouders, erken pleegouders voor wat ze zijn de opvoeders van het kind en in het geval van onze baby de enige ouders die hij ooit gekend heeft…

Gelukkig is dit niet hoe het altijd gaat en hebben veel mensen respect voor de privacy en gevoeligheden rondom pleegzorg. Toch is het iets om telkens te onthouden, het gaat hier om kinderen. Echte kinderen, kwetsbare kinderen die sowieso al teveel hebben meegemaakt in hun jonge leventje. Alleen al een uithuisplaatsing is reden genoeg om getraumatiseerd te zijn… Noem pleegkinderen geen pleegkind, noem ze bij hun naam en behandel ze zoals je andere kinderen in je omgeving ook zou behandelen want meestal is dat wat ze meer dan wat ook graag willen: normaal zijn…

Heb jij pleegkinderen in je omgeving en ken je dit? Ik zou het heel fijn vinden om jouw verhaal te horen in de reacties 😊

Volgen en delen

One thought on “Zijn pleegkinderen algemeen “bezit”?

  • Serieus? Zijn moeder is er niet? Heel heftig, zo’n uitspraak. En trouwens, voor veel kinderen is het helemaal niet veilig/goed als vreemden hen oppakken. Ik pak kinderen sowieso alleen op als ouders dat goed vinden (tenzij ik dat vooraf zeker weet, omdat er een goede band is tussen kind/ouders en mij).

Geef een reactie