Zomaar een zondagmorgen

Zondagmorgen, de meest slome dag in onze week… Ik kan eindeloos genieten van met z’n allen in het grote bed liggen, knuffelen, lezen en voorlezen, kletsen, grapjes maken en liedjes zingen. Met elkaar liggen we op die manier gerust een uurtje langer in bed. We slapen uit terwijl we technische gezien al wakker zijn, maar ja je moet wat toch?

Deze zondagmorgen is het bijzonder goed gelukt, pas ná acht uur lagen alle drie de kinderen bij ons in bed en na een minuut of tien was vanuit het niets ineens het sinterklaasrepetroir ingezet. Sinterklaas kapoentje, oh kom er eens kijken en zie ginds komt de stoomboot. En zo waren we ineens in een gesprek over Sinterklaas geraakt, totáál onvoorbereid.

Sinterklaas

“Mama?”

“Ja lieverd?”

“Is Sinterklaas nog in Spanje?”

“Dat weet ik eigenlijk niet, wat denk jezelf?”

“Ik denk dat Sinterklaas ook een tweede papa is”

“…” (paniek in mijn hoofd, wáár gaat dit heen?) “Hoe bedoel je lieverd?”

“Al die pieten hebben denk ik ook een andere buikmama”

“…”

Pleegzoon

Op dit moment besluit onze pleegzoon van twaalf jaar zich in het gesprek te mensen. Hij wéét dat Sinterklaas niet bestaat, maar gelooft dat éigenlijk ook niet… Sociaal emotioneel is hij ongeveer 2 á 3 jaar oud.

“Ik denk dat Sinterklaas eigenlijk gewoon een meester is en dat iedereen een piet kan worden hoor! Hij is toch niet de papa?!”

Twee paar ogen kijken mij vragend aan… Ik besluit dat ik het antwoord ook niet weet en gooi het over een andere boeg…

“Weten jullie al wat je aan Sinterklaas wilt vragen?”

Ze heeft me door…

Een beetje boos kijkt onze bijna vierjarige kleuter me aan, ze heeft me door…

“Mama, jíj koopt de cadeautjes toch?”

Volgen en delen

3 comments

Geef een reactie