Zorgen voor iemand anders’ dierbaarste bezit…

Mijn blog

Kinderen zijn iemands dierbaarste bezit, een gezegde dat regelmatig gebruikt wordt op blogs, onder Instagram posts of elders. Stel je voor dat dat dierbaarste bezit op een goeie dag door de politie opgehaald wordt omdat mensen bij bureau jeugdzorg en een kinderrechter samen hebben besloten dat jij er niet goed genoeg voor kunt zorgen. Meestal zie je het al een tijdje aankomen en misschien begrijp je zelf soms ook wel dat het je (nu) niet lukt, maar dan is er die dag dat ze je kinderen meenemen…

Je hebt geen idee waar ze naartoe gebracht zijn, kunt ze niet bereiken en niemand vertelt je waar ze zijn… Het lijkt mij een onuitstaanbare gedacht, hartverscheurend wat de biologische ouders van pleegkinderen mee moeten maken. Ik moet daar niet te lang over nadenken, dagen als Moederdag, kerst en verjaardagen kan ik soms écht de hele dag bezig zijn met de biologische ouders van onze kinderen. Wij proberen ze zoveel mogelijk te betrekken, doen wat wij kunnen om de band tussen ouders en hun kinderen zo goed mogelijk te maken/houden, maar ook wij moeten ons houden aan de regels van bureau jeugdzorg.

Wij zorgen dus voor iemand anders’ dierbaarste bezit, zorgen voor de kinderen van een anders kan soms ineens heel zwaar voelen. Eigenlijk voelen de kinderen voor ons als onze eigen kinderen, we houden ongelofelijk veel van ze en doen alles voor ze wat we mogelijkerwijs kunnen doen. Maar soms gebeurd er ineens iets waardoor je je enorm bewust bent van het feit dat je zorgt voor het kind van iemand anders.

Ongeluk

Een tijdje terug ben ik aangereden, een auto reed mij aan op de fiets en ik zat met één van onze pleegkinderen op de fiets. Samen werden we dus aangereden en hoewel het veel slechter had kunnen aflopen, was het eng en deed het veel pijn. Met het pleegkind in kwestie was bijna alles in orde, maar op dát moment was ik me meer dan ooit bewust van het feit dat zij  het dierbaarste bezit is van haar biomama en biopapa. Wat als het erger was afgelopen? Die verantwoordelijkheid is enorm groot!

Ook op andere momenten kun je je er als pleegouder ineens erg bewust van zijn dat de kinderen die voelen als je eigen kinderen, kinderen waar je met hart en ziel 24/7 voor zorgt en die je leven bepalen met hun ritme, kwaaltjes en sprongetjes, niet jouw biologische kinderen zijn. Als er bijv. in het ziekenhuis een ingreep moet gebeuren, moeten de biologische ouders daar toestemming voor geven. Beslissingen worden genomen in overleg met ouders en als er sprake is van een OTS (onder toezichtstelling) moet je zelfs voor dingen als naar de kapper gaan toestemming vragen aan de biologische ouders.

Pleegzorg is geen adoptie!

Pleegzorg is geen adoptie en dat zal het ook niet worden. Pleegkinderen hebben een eigen papa en een eigen mama en hoewel onze pleegkinderen ons ook als papa en mama zien, is dat ok. Kinderen hebben in hun hart ruimte genoeg om te houden van twee mama’s en twee papa’s, als de volwassenen er goed mee omgaan, het kind de ruimte geven om van alle vier te houden en elkaar als ouders en pleegouders respecteren, hoeft het geen probleem te zijn.

Het is enorm belangrijk om als pleegouders de rol van de biologische ouders te erkennen, aan te moedigen en in stand te houden. Voor de pleegkinderen maak je het leven zoveel makkelijker als hun papa en mama erbij horen, ook in hun nieuwe (pleeg)gezin.

Maar eerlijk is eerlijk, dat is heus niet altijd gemakkelijk…

Volgen en delen

One thought on “Zorgen voor iemand anders’ dierbaarste bezit…

Geef een reactie